INTERMEZZO

Yeni Yılınız Kutlu Olsun!!!!!

2011-12-31T07:37:00.000-08:00

Amsterdam, Tolerans ve Anne Frank

2011-10-15T14:45:00.000-07:00

Şehirlerin öyküleri vardır.

Bazı şehirleri düşündüğünüzde, onlarla ilgili öyküleri de derhal hatırlarsınız.

Örneğin Berlin ve Berlin Duvarının öyküsü. Ya da Paris ve Bastil İsyanı ve Fransız İhtilali. Londra deyince aklınıza ardarda evlendiği 6 karısından ikisini öldürten İngiliz Kralı 8.Henri veya ondokuzuncu yüzyılda hayat kadınlarını katleden “Jack the Ripper” gelmez mi? Ya da mutsuz evliliğinin ardından korkunç bir kazada hayatını kaybeden Prenses Diana?

İstanbul batılıların hayalinde Osmanlı haremlerinin görüntülerini canlandırır, New York denince ise, son zamanlarda, 11 Eylül 2001de gerçekleştirilen ikiz kulelere saldırı gelmektedir tabii akıllara.

Tabii şehirlerle ilgili hangi öykülerin anımsandığı konusu, kişilere ve bölgelere göre de değişebilir.

Amsterdam dendiğinde ise, hemen herkesin aklına, Yahudilere ikinci dünya savaşı esnasında uygulanan zulmün sembolü haline gelmiş olan Anne Frank ’ın öyküsü gelir elbette. Bu şehre gidip de, Anne Frank’ın yaşadığı ve Naziler tarafından tevkif edilinceye kadar saklandığı binayı ziyaret etmeyen yoktur.

Amsterdam günümüzde, toleransın ve kişi özgürlüğünün merkezi olarak tanınan bir şehir. Bu her dilden ve dinden insanlara karşı uygulanan tolerans her ne kadar 2 Kasım 2004’de, çektiği İslam aleyhtarı bir film yüzünden, rejisör Theo van Gogh’un bir islam fanatiği tarafından öldürülmesinden sonra bir hayli sarsılmış olsa da, şehir ziyaretçilere halen, her renkten ve ırktan insanın yanyana yaşayabildiği bir görüntü sunmakta. Theo van Gogh, dünyaca ünlü ressam Vincent van Gogh’un kardeşinin torunlarındandı.

Uzun zamandır seyahat listemde bulunan Amsterdam’ı, nihayet bu sonbahar tatilimde etraflıca gezmek fırsatını bulabildim.

Amsterdam’ın yabancılara gösterdiği tolerans çok eskilere dayanıyor. Daha 16. Yüzyılda, engizisyondan ve İspanyol zulmünden kaçan Flamanlar ve Yahudiler, bu şehirde kabul görüyorlar. Amsterdam’da hiç kimsenin inancı yüzünden takibe uğramayacağı esası hüküm sürüyor. Daha sonra, 30 yıl savaşları esnasında Almanya’dan kaçan Fransız asıllı Hugenotlar, İngiliz protestanları, Flaman sanatçılar akın akın bu şehire göç ediyorlar. Gelenler, şehrin ekonomik yönden gelişmesine ve önemli bir ticaret merkezi olmasına neden oluyorlar. Hollanda’nın eski kolonilerinden göç eden siyahi halk da şehrin çok etnili karakterini zenginleştiriyor. Gerçekten bugün de sokaklarda, her renkten ve görünüşten insana rastlamanız olağan.

Kendisine sığınanları her zaman korumuş olan Amsterdam, ikinci dünya savaşı esnasında bu geleneğini sürdüremiyor. Avrupa’nın her yerinde olduğu gibi, Hollanda’nın Yahudileri de Nazi Almanyası’nın kurbanı olmaktan kurtulamıyor. Yahudiler toplatılıyor, kamplara gönderiliyor, çalışamıyacak durumda olanlar derhal imha ediliyor, diğerleri en kötü şartlar altında çalıştırılarak kamplarda açlıktan, çeşitli hastalıklardan ölüyorlar. Savaş 8 Mayıs 1945 de Avrupa için sona erdiğinde, müttefikler Avrupa’nın çeşitli yerlerindeki toplama kamplarındaki, hayatta kalmayı başarabilmiş insanları kurtarıyorlar. Bu insanların görüntüleri, yaşadığımız bu günlere kadar, tüm dünyanın kanını donduracak nitelikte. İnsanlıktan çıkmış, kendilerine yöneltilen objektiflere boş gözlerle bakan, derileri kemiklerine yapışmış insan kalıntıları!

Anne Frank’ın babası Otto Frank, 1942 de, Hollanda’daki Yahudilerin toplanması hızlandığında, kendisine ait olan işyerinin bulunduğu binanın üzerindeki bölümde ailesi ile birlikte saklanmayı akıl ediyor. İşleri devrettiği müdür ve iki kadın çalışanın saklananlardan haberi var ve bu kişiler, sürekli olarak saklananların yiyecek, giyecek ve başka ihtiyaçlarını sağlıyorlar. Elbette bunu yaparken kendi yaşamlarını da tehlikeye atıyorlar. Aile dışarıya karşı Hollanda’yı terkettiği söylentisini yayıyor. Büroyu arka bölümlere bağlayan daracık merdivenin önüne yaptırılan ağır döner kitaplık, bu gizli geçidi gözlerden saklıyor. Bu geçidin arkasındaki iki katta, Otto Frank, karısı, kızları Anne ve Margot ve tanıdıkları olan Hermann van Pels , karısı ve oğulları Peter ve sonradan kendilerine katılan Fritz Pfeffer olmak üzere tam 8 kişi, 6 Temmuz 1942 den, tutuklandıkları 8 Ağustos 1944 e kadar herkesten gizli bir yaşam sürdürebiliyorlar..

Anne Frank

Tüm pencerelerde siyah perdeler gerili. Gündüzleri odalarda dolaşmaları, tuvalete gitmeleri bile yasak. Yapacakları herhangi bir gürültü, aşağıdaki bürolarda veya depoda çalışanlar tarafından işitilebilir. Geceleri ancak belli bir saatten sonra ve ancak belli yerlerde ışık yakabiliyorlar. Yine belli saatlerde radyo dinleyerek, savaşın durumunu takibediyor ve ne zaman özgürlüklerine kavuşabileceklerini kestirmeye çalışıyorlar. Tabii her gürültüde yürekleri ağızlarına gelerek, her gün ve her gece, her saat, her dakika yakalanmanın korkusunu iliklerinde hissederek.

Orada olup bitenleri ailenin küçük kızı Anne’dan öğreniyoruz. Çünkü 12 yaşında iken saklanmaya başlamış olan Anne günlük tutuyor ve olup biten herşeyi, o yaştaki bir çocuktan beklenmeyecek bir akıcılık ve ustalıkla not ediyor. Bu notlarda hapis yaşamanın sıkıntısı, gök yüzünü görememenin, açık havaya çıkıp her çocuk gibi koşup oynayamamanın, arkadaşlarından ayrılmış olmanın üzüntüsü var, büyüklerle dipdibe yaşamaya mahkum olmuş bir ergenin isyanları var, herşeye rağmen gencecik bir hayatın geleceğe karşı duyduğu ümit ve heves var, daracık odalarda üstüste yaşayan insanların iflas eden sinirlerinin sebep olduğu kişisel çatışmalar var, yakalanmanın ve ölümün soğuk pençesini her an ensesinde hissetmenin nefes kesen korkusu var. Anne Frank’ın günlüğü, o zamanlarda ayni şeyleri yaşamaya mecbur kalmış milyonlarca Yahudinin duygularına, çektiklerine, feci kaderlerine ayna tutan emsalsiz bir belge.

Özellikle bu belgeyi okuduktan sonra, o binaya girmek, o döner kitaplığın arkasındaki dar merdivenlerden tırmanıp, her birinde en az iki insanın dipdibe uyumak ve her an keşfedilmek korkusuyla adeta kıpırdamadan yaşamak zorunda kaldığı o daracık karanlık odalarda dolaşmak,orada yaşanmış olan olaylardan neredeyse 60 sene sonra bugün bile, insanı sonsuz etkileyen bir deneyim. İnsanın insana ne kötülükler yapmaya muktedir olduğunun elle tutulur bir şahidi, yakın tarihin acılarının inkar edilemez bir abidesi.

Anne Frank Haus

Anne Frank ve o binada saklanan diğer 7 insan, kim olduğu öğrenilemeyen birinin 4 Mayıs 1944 de yaptığı ihbarla, Gestapo tarafından tutuklanıyorlar. Her biri başka bir toplama kampına gönderiliyor. Savaş bittiğinde hayatta kalmış olan sadece Anne Frank’ın babası Otto Frank’tır. Diğerleri kamplarda ya gaz odalarında, veya yakalandıkları hastalıklar yüzünden can verirler. Anne Frank, Bergen-Belsen kampında, henüz 14 yaşındayken, savaşın sona ermesinden sadece iki ay önce tifüs hastalığından ölmüştür. Baba Otto Frank Amsterdam’a geri döndüğünde kızının günlüğünü bulur ve 1947 de onu yayımlatmaya karar verir. Kitap derhal meşhur olur ve 65 dünya diline tercüme edilir. 1960 senesinden beri de, saklandıkları bina, dünyanın dört köşesinden gelen, yılda bir milyonu aşkın insan tarafından müze olarak ziyaret edilmektedir.

Kütüphane arkasındaki merdiven

Amsterdam bugün bir müzeler şehri. Dünyaca ünlü Hollandalı ressamların, Rembrandt ve Vincent van Gogh’un resimlerinin sergilendiği müzelerin yanısıra, elmas müzesinden uyuşturucu ve erotik müzelerine kadar görülebilecek onlarca müze mevcut şehirde. Yapay olarak inşa edilmiş kanallarda gemiyle yapılacak turlar, şehri sudan görmek ve böylece en güzel görüntüleri yakalamak imkanını veriyor. Amsterdam’ı Amsterdam yapan şey de hiç şüphesiz kanallar boyunca uzanan binalarının cepheleri. Her zaman şehrin soylularının ve nüfuzlu kişilerinin oturmuş olduğu bu binaların cepheleri 4 yüzyılın izlerini taşıyor. Özellikle damlarının çeşitliliği, şehrin simgesi durumunda. Genelde dar yüzlü yüksek binaların damları, merdiven tipi, gaga tipi, çan tipi vesaire şeklinde isimlendirilmiş. Tüm şehir orta çağda tahta kalaslar üzerine inşa edilmiş ama bunların yer yer çökme tehlikesi göstermesiyle, sonuçta hepsi beton ve çelikle değiştirilmiş.

Şehrin “Kırmızı Işık” mahallesini, yani hayat kadınlarının yaşadığı bölgeyi , Amsterdam’ın “İngiliz Bahçesi” olarak tanımlanan “Vondelpark” ı ve kırmızı tuğladan yapılmış evleriyle eski işçi mahallesi, şimdiki sanatçı muhiti “Jordaan”ı da gördünüzse, bir hayli Amsterdam görmüşsünüz demektir.

Kırmızı Işık Mahallesinden

Amsterdam ayrıca bir bisiklet şehri. Bisiklet sürücüleri trafikte, tüm şehri saran kendilerine ayrılmış olan yollar üzerinde sonsuz özgürlükle hareket ediyorlar. Şehri gezmekte olan şaşkın bir turist için her zaman bisiklet yolunun nereden geçtiği, nerede bisikletlilerin kaldırımlardan devam ettiği her zaman tam anlaşılır olmadığından, hızla gelen bisikletlerin önünden can havliyle kaçabilmek de, turist becerilerine dahil olmalı. Şehrin her yanında yüzlerce, binlerce bisikletin park edildiği alanlar var, hele limandaki dört katlı devasa bisiklet otoparkı her yerde bulunmayan birşey.

Limandaki Bisiklet Otoparkı(!)

Parking

Şehrin özelliklerinden biri de yüzen evleri. Kanallar boyunca kıyılara kondurulmuş bu evlerde oturabilmenin koşulları var. Hepsinin sayısı belli ve fiatları ve kiraları da hayli tuzlu. En moderninden, en geleneksel olanına kadar, pencerelerinden çiçekler sarkan, sahiplerinin yaz kış içinde oturduğu bu evlerde yaşamak nasıldır bilemem ama, görünüşleri gerçekten güzel .

Yüzen Evlerden Biri

Uyuşturucu cenneti olarak bilinen Amsterdam’da, uyuşturucu alım-satımı şimdilerde biraz kontrol altına alınmışsa da, şehir yine de Avrupa’nın bu konudaki en serbest bölgesi. Ama canınız kahve veya çay içmek istiyorsa, üzerinde Cofeeshop yazan bir yere girmeyin sakın. Çünkü buralarda sınırlı miktarlarda Marihuana ve haşhaş içiliyor. Hatta buralardaki kek ve pastaların içinde bile uyuşturucu var.

Bir kere de artık hemen her büyük şehirde bulunan iki katlı kırmızı şehir turu otobüsleriyle şehri dolaşmak, bu işi benim gibi gezinizin sonunda yaparsanız, gördüğünüz şeyleri yerli yerine oturtmaya yarıyor. Gezi başında, yani önceden yaparsanız, görmek istediğiniz şeyleri önceden planlamanıza faydası olur tabii ki.

Daha anlatacak çok şey var ama, kısacası görülmeye değer bir şehir Amsterdam diyerek bitirelim yazıyı.

Uyarlamak, Uymak ve Kuzey Güney

2011-09-11T14:40:00.000-07:00

TV- Dizileri neden var?

Romanlar, öyküler, gazete tefrikaları neden var idiyseler ve neden hala var iseler, o yüzden.

Sinema filmleri, tiyatro neden var ise, o yüzden.

Daha eski zamanlarda, meddahlar, daha geniş alırsak saz şairleri, Avrupa ülkelerinde bir müzik aleti eşliğinde benzer öyküler dile getiren Baenkelsaenger neden var idiyseler, o yüzden.

Kısacası, insanların; başka insanların hikayelerine, başlarından geçenlere olan merakı yüzünden. Onları anlatan her hangi bir biçime gösterdikleri ilgi yüzünden. Sıkı sıkıya örgülü oldukları kendi yaşam öykülerinden bir an için kendilerini kurtararak, başka öyküleri dinlemek, belki de bununla kendi sorunlarını, sıkıntılarını veya kendi yaşamlarının tekdüzeliğini veya stresini unutmak istedikleri için. Başka yaşamlardaki başka anlayışları öğrenmek, ister istemez mukayeseler yapmak, belki beğenmek, özenmek, kendi yaşamlarına aktarmaya çalışmak; belki de sonuçta kendi yaşamlarını daha fazla takdir edip, yeni bir hevesle ona sarılmak istediklerinden.

İnsanlar ancak topluluk içinde yaşayabilen varlıklar. Ve her zaman içinde yaşadıkları toplulukla alış veriş içindeler. Zaman zaman yalnızlığı özleselerde, tamamen yalnız yaşamak için yaratılmamışlar. İçinde yaşadıkları toplumla olan alış-verişleri bazen olumlu, bazen de olumsuz. Bazen hoşnutlar bu durumdan, bazen de kavgalılar onunla.

Hoşnut olmaları halinde de, hep bir “uyarlama” yaparlar. Yani toplumda görüp beğendikleri hususları, kendi yaşamlarına uygularlar.

Hepimiz yaparız bunu, ya okuduğumuz bir yazıdan bazı şeyler devşiririz hayatımıza, ya televizyonda, filmlerde gördüklerimizden veya gündelik yaşamımızda karşılaştığımız insanların özelliklerinden.

“Moda”, “trend” denen şeyler hep bu “uyarlama” mekanizmasının işlemesiyle hayattta kalırlar. Yalnız giyim kuşamın değil, herşeyin modası, trendi vardır. Yemenin, içmenin, kullanılan taşıt araçlarının, lisanın, gidilecek mekanların, vesaire vesaire.

Şimdilerin tabiriyle “in” veya “out” olmak da bu mekanizmanın ifadesidir.

“Uyarlamak” herkes için ayni ölçüde olmaz tabii. Bu eğilime direnenler, her şeyde daha özgün, daha kendisine has bir tarz gösterebilirler. Hatta bazıları bu işi o kadar ileri götürür ki, toplum içinde hep bir “münzevi” veya “acaip” muamelesi görürler. Herkesin yaptığını yapmaz, herkesin giydiğini giymez, inatla özgünliklerini muhafaza ederler.

Bazıları da kaptırır gider kendisini “uyarlama” işine.

Herşeyi uyarlamak mümkündür tabii. Belli bir ölçüde uyarlama olmadan yaşamak zordur toplum içinde. Ama bazı şeylerin de özgün olması ve kalması gerekir.

Örneğin sanat eserleri. Sanatçılar birbirini taklit ederlerse, yenisini yaratmak yerine, birbirlerinin eserlerini uyarlarlarsa, ortada sanat adına birbirinin ayni yapıtlar kalır sadece. O zaman da sanat denen olgu, kendini tekrarlar, yerinde sayar ve durma noktasına gelip kendi kendisini bitirir. Yaratıcılık ve özgünlük, sanatın şah damarıdır. Yani yeni şeyler yaratmak ve yaratılan şeylerin kendine has olması, önceden yapılmış benzerinin olmaması.

Sinema, TV- Öyküleri (yani diziler), roman ve hikaye’nin, sanat dediğimiz olgunun belli dalları olduğunu söylemeye herhalde gerek yok.

TV 1926 da İngiltere’de, İskoçyalı John Logie Baird tarafından icad edilmiş. İlk TV-dizisinin hangi dizi olduğunu, yani bu alanda yapılmış ilk dizi filminin ne olduğunu araştırdığımızda, 1932 senesinde bir kayıda rastlıyoruz. Beyaz cam üzerinden ilk defa bu tarz bir dizi, Amerika’da, Columbia Broadkasting Station adlı kanal tarafından 15 Ağustos’tan 12 Aralık 1932’ye kadar olmak üzere “ The Wide Word Review” ismiyle yayımlanmış.

Ondan sonra da zamanla TV-dizileri bir orman yangını gibi tüm dünyayı sarmışlar.

Bir ülkede tutulan bir dizi, hemen diğer ülkelerin TV şirketleri tarafından kapışılmış, tercüme edilmiş ve kendi seyircisine sunulmuş. Dizi ihracatında başı çeken ülke ABD olmalı, bu konuda yapılmış bir istatistiğe rastlanmıyor.

Türkiye’de de, bir dizinin tercüme edilip, orjinali seyirciye gösterildikten sonra, bir de yerli “uyarlama”sı yapılıyor.

Bunun son örnekleri de Kuzey Güney ( Yoksul ve Zengin uyarlaması) ve Umutsuz Ev Kadınları (Desperate Housewives uyarlaması) dizileri.

Üstelik TV şirketleri, bunları hiç de saklayıp gizlemeden, bir sanat eserinin kopya edilmesi son derecede normal bir şeymişcesine, “Umutsuz Ev Kadınları”nda olduğu gibi, ismini de aynen tercüme ederek, yayım öncesi haftalarca reklamını yaparak topluma sunuyorlar.

Toplumdan herhangi bir itiraz sesi yükseliyor mu? “Biz bunun orjinalini gördük, neden şimdi de yerli versiyonunu seyredelim? Bize yeni bir şey yaratın. ” diyen var mı?

Yaşamın tüm alanlarında “uyarlama”ya tamamen uymuş, giyimden yiyeceğe, yaşam biçiminden düşünce tarzına kadar, önüne konanı alıp üzerine geçirmeye alışmış olanlardan bir itiraz beklenebilir mi?

“Uyarlama”nın , ayni dünyada yaşayan mahluklar arasında, belli bir oranda kaçınılmaz bir şey olduğu, ama kendine ait, kişiliğine ait olanlardan taviz vermemeye çalışmanın da, kişinin onur savaşı olduğuna dair bir fikri bulunmayanlardan böyle bir çıkış umulabilir mi?

Arada bir iki çatlak ses çıkar belki sonuçta.

“Yapmayın” “Etmeyin” “ Öykü mü yok, etrafınıza bakın, yeni şeyler yazın, kendi yazdıklarınızı filme çekin.” diyenler olur sağda solda.

Ama bir zaman sonra o da geçer ve herkes “uyarlama” lara en iyi biçimde uyum sağlamış şekilde, her hafta beyaz ekranın başına yerleşir, daha önce de ayni şeyleri seyrettiğini bile bile, önüne konan temcit pilavının keyfini çıkardığını zanneder.

Türk, Avrupa'lı ve Şarkılar

2011-09-03T16:30:00.000-07:00

Uzun yıllardır yurt dışında yaşayan biri olarak, adım başında aklıma takılmış olan bir soru vardır.

Hemen her vesileyle, kendi karşılaştığım veya çevremdeki insanların başına gelmiş olan olaylarda, kendimi bu sorunun çözümünü ararken yakalarım.

Sorunun cevabını hep ararım ama kesin verilmiş bir cevap bulmuşluğum da şimdiye kadar olmamıştır. Ancak çeşitli ara çözümler, kısmi cevaplar bulurum tabii.

Ne midir o hep kafamı kurcalayan soru?

Anlatmaya çalışayım: Efendim, nedir acaba şu “mantalite farkı” denilen şey? Örneğin, her hangi bir olay karşısında, neden bir Türk şöyle düşünür ve hareket eder de, bir Avrupa’lı veya bir Çin’li böyle düşünür ve hareket eder?

Tabii ki bu sorunun, kültür farkı, yetişme tarzı, toplum değerleri vesaire vesaire gibi bilinen genel açıklamaları vardır ama bütün bu açıklamalar, “mantalite farkı” denen o çok komplike fenomeni bütün ayrıntıları ile açıklamaya yine de yetmez. Çünkü bu farklılığı yaratan binlerce faktör arasında, iklim, coğrafi şartlar, beslenme, hatta genlerin yapısı gibi, bir yanda doğal çevrenin etkilerinden, diğer yandan da biyolojik mirasın sonuçlarından kaynaklanan bir sürü karmaşık öge de bulunur.

Haydi fazla uzağa gitmeyelim de, bir Avrupa‘lı ve bir Türk ile yetinelim. Tabii Avrupalı derken, bu kıtada yaşayan her bir insanın tornadan çıkmış gibi birbirinin ayni olduğunu düşünmüyoruz. Onların da elbette bir ülkeden diğerine, hatta ayni ülke içinde bölgeden bölgeye göre, birbirlerinden muazzam farkları vardır. Ama bir Türk‘ün mantalitesi ile karşılaştırıldığında, onların birbirlerinden olan farklılıkları hızla küçülüp yokoluyor ve hepsi sanki ayni kaba dökülüp homojen hale geliyorlar ve farklılık kendisini Avrupalı’ya göre Türk olarak ifade ediyor.

Bu soru üzerinde ciddi ciddi düşünebilir, kitaplar karıştırabilir, önceden yazılmış çizilmiş olanları anlamaya çalışabilir ama kendinizi bir türlü istediğiniz gibi “kavramış” hissedemezsiniz.

Ama bazen de, yaşamın içinde bir yerlerde, sorunun cevabına, birden “nirvana” ya ulaşıp da aydınlanmış gibi elinizi uzatsanız tutacakmışcasına yaklaştığınızı farkedersiniz.

Geçen sabah bana da işte aynen öyle oldu.

Efendim, evde yalnızdım ve tek başıma kahvaltımı ederken, fırsattan istifade, her zaman yapamadığım bir şeyi yapmak istedim ve uydu antenden yakaladığım bir Türk radyo istasyonundan Türk pop şarkıları dinlemeye koyuldum.

Radyo istasyonu kendisini aşk şarkıları radyosu olarak tanıtıyordu ve peşpeşe bu tarz şarkılar çalıyordu.

Eski sevgilisini seneler sonra tesadüfen gören aşığın tazelenmiş acısı, sevgilisini terketmeye hazırlanan bir genç kadının vedası, başka bir aşığın aşk üzerine düşünceleri vesaire vesaire. Kahvaltıdan sonra, çeşitli ev işleriyle meşgul olurken de radyoyu açık bıraktığımdan, yaklaşık bir saat kadar sonra, dışarıda pırıl pırıl parlayan güneşe ve güzel yaz gününe rağmen, boğazıma kadar hüzne batmış olduğumu ve gırtlağıma düğümlerin, gözlerime yaşların dizildiğini dehşetle farkettim.

İlk düşüncem, “Aman Yarabbi, bunlar ne kadar kapkara, ne kadar ağlamaklı, ne kadar umutsuz şarkılar böyle!” oldu. Üstelik bu dinlediklerim, yöresel ezgiler değil, düpedüz batı anlayışıyla bestelenmiş müziklerdi.

Sonra da bunun neden böyle olduğu üzerine kafa yormaya çalıştım. Neden bu kadar ağır bir hüzün, hatta keder vardı bu şarkılarda? Türk yapısı, neden kederin dibine kadar batmayı seviyordu? Yalnız şarkılarda mı? Örneğin TV dizileri. Aile dramları, aşk felaketleri, göz yaşları ve yine göz yaşları ve böyle dizilerin reytinginin tavan yapması. Veya gündelik yaşamda, aile içi veya aileler arası veya kişiler arası ilişkilerde, en küçük meselelerin bile dram haline getirilişi, göz yaşları ve yine göz yaşları.

Ama öte yandan, madalyonun diğer yüzü de var. Yine ayni Türk yapısı, son derece ciddiye alınması gereken konularda da, şu bilinen “ bize birşey olmaz” düşüncesiyle hareket ediyor, başka bir mantalitenin esaslı biçimde sıkıntıya düşeceği bir noktada, en genişinden bir tebessümle boşveriyor en ciddi durumlarda bile. Yaptığı işi şarkılarla türkülerle ifa ediyor, en küçük fırsatta çalıp oynamaya başlıyor. Gündelik ilişkilerde, konuşmalarda herşeyi matrağa alma eğilimi, yalnızca gelişme çağındaki gençlerin alışkanlığı değil.

Bir yanda hüznün, kederin dipsiz kuyusu, öte yanda hemen herşeyi hafife almanın, herşeye boşvermenin rahatlatan hafifliği.

Bu iki kutup arasında sürekli gidip gelmek, ayni zamanda bu iki kutbun birbirini nötralize etmesini sağlıyor, yani kederin diplerinden kişiyi, herşeyi hafife alan ruh hali çıkarıyor veya tersine; havalanıp uçmakta olan kişiyi realiteden tamamen kopup kaybolmaktan, bir an sonra kendiliğinden ortaya çıkacak olan keder eğilimi, tekrar paçalarından tutarak aşağıya çekiyor olmasın sakın?

Mekanizmanın gerçekten de böyle işliyor olabileceği ihtimali, bir anda Türk yapısının ve mantalitesinin, hiç değilse küçücük bir ayrıntısını kavrayabilmiş olmanın olasılığı, işte o anda içimde bir “nirvana” hissinin doğmasına yol açıverdi. Bunu düşündüğümde, az daha “Eureka” diye bağırarak sokağa fırlayacaktım.

Bu düşünceye erişmiş olmak, gelecekte karşıma çıkan olaylarda, neden bir Türk’ün böyle, ama bir Avrupalı’nın şöyle davrandığını anlamama yardımcı olacak mı, şimdiden birşey söylemek mümkün değil ama, en azından bunu anlamaya çalışırken, bir anda kederlenip ağlarken, onu takibeden anda herşeye boşverip havalanan bir yapıyı gözümün önüne getirmemin, bazı şeyleri daha kolaylaştıracağını kuvvetle tahmin ediyorum.

Olmazsa da, bunu anlamaya çalışmak için nasıl olsa daha bir ömrün sonuna kadar vakit var.

Okur'a Mektuplar - 3 (Avrupa Mektupları) Hava'dan, Hukuk'tan, Terör'den

2011-08-24T07:42:00.000-07:00

Bu sene acaip bir yaz oldu buralarda. Hoş oralardaki de daha az acaip değildi ya. Haziran sonunda alev alev yanması gereken sahillerde, fırtınalar denizi karıştırıyor, soğuk bir rüzgar, akşamları deniz kenarında yemek yeme sefasını, el altında ceket, şal, hırka ne bulunursa üstüne geçirip, soğuğa direnme inadına dönüştürüyordu. Yaz ortasında Türkiye sahillerine giden bir insan, yanına palto da alacak değil ya! Neredeyse çeneler birbirine vurduğu halde, yemek bitene kadar dayanmak ve biter bitmez de, bir bahaneyle erkenden kapalı mekanlara kendini atmak.

Biz döndükten sonra, her yer yanmaya başlamış.

Burada ise, nisan ve mayıs aylarında yaz olmaya karar veren hava, temmuz geldiğinde bu kararından vazgeçti, yaz ortasında sonbaharı bize yaşattıktan sonra, şimdi, ağustos sonunda, birdenbire tekrar yanıyoruz! Hem de ne yanmak. Sabahın erken serinliği kaybolduktan sonra, dışarıya burnunu bile çıkarabilene aşkolsun. Sıcak insanın kafasına beyzbol sopasıyla vurur gibi tak diye geçiyor. Termometre 35 lerde seyrediyor. Millet soluğu nehirlerde, göllerde, havuzlarda alıyor. Alabilenler tabii. Diğerleri de vantilatör, klima vs ile idare etmeye çalışıyor.

Buralarda biz hep havadan şikayet ederiz. Ya kapalıdır, ya soğuk, ya yağışlı ya da işte böyle çok kısa bir zaman da olsa, anormal sıcak.

Ha, bir de ekonomik krizden son zamanlarda. İşçi çıkaran firmalardan, bir aşağı bir yukarı inip çıkmaktan başı dönmüş borsadan, bu durumun para cüzdanlarına etkisinden, fiat artışlarından. Bu sonuncusu da yeni katıldı kervana. Avro’nun değer kaybetmesiyle tavan yapan İsviçre Frankı yüzünden, İsviçre çok pahalı bir ülke haline geldi. (Zaten fazla ucuz sayılmazdı) Millet bayağı üzülüyor değer kazanan parasına. İsviçre Avrupa Birliği’ne girmemekte direniyor ya, böyle sonuçları da oluyor bunun. Ama kimin aklına gelirdi o çok güvenilir bankaların, akılsızca yatırımlara girişip ekonomiyi karıştıracağı?

Para filan dedik de, sonuçta IMF eski başkanı Straus-Khan da paçasını kurtardı görünüşe göre. Aylardır olayı evirdiler çevirdiler ve tecavüze uğradığını iddia eden otel hizmetlisi kızı, yalancı ilan ettiler. İfadeleri çelişkiliymiş. Kızın avukatı Thompson davanın durdurulmasını isteyen New York savcılığına ateş püskürüyor ve hukukun çiğnendiğini ifade ediyor. İlahi Thompson, uluslararası arenada çiğnenen sadece hukuk mu?

Spordan da bolca söz edilir buralarda. Ama öyle oralardaki gibi hep futboldan değil. Futbol buralarda da başrolde ama araba yarışları, yüzme, atletizm, eskrim, kayak vs. de diğer başrolleri paylaşırlar. Bir de tenis tabii. Hele Federer ortaya çıktıktan sonra.

Terör'den de bahsederiz tabii. Zaman zaman Avrupa’nın her hangi bir yerinde patlayan bombalar bizi feci ilgilendirir. Afganistan’daki, Irak’daki olayları da yakından takibederiz. Hele son zamanlarda Mısır, Suriye, Yemen, Libya gibi Arap ülkelerinde yaşanan gelişmeler, habercilerimizin başlıca konularındandır. Halkların özgürlük istemi, özgür ve bağımsız İsviçre için tasvip edilecek bir şeydir. Neden dolayı böyle zincirleme bir biçimde ayaklanmalar çıkmaktadır konusuna fazla kafa yormayız. Yorsak da, açıktan söylemeyiz. Tarafsızız ya.

Şu bizim PKK da zamanında bayağı bir sorun olmuştur buralarda. Önce özgürlük savaşçıları olarak alkışlanmışlar, daha sonra karıştıkları uyuşturucu, haraç vesaire gibi olaylar bir bir ortaya çıktıkça, başlardaki sıcaklık soğumaya başlamıştır. Hele vaktiyle tüm Avrupa ülkelerine ilticacı pompaladıkları iyice anlaşıldığında, sıcak bir patatesi çıplak avuçta tutarmışcasına, ne yapacaklarını bilemez hale gelmişlerdir. Şimdilerde pek ilgilenmiyorlar, iltica sorunu da oldukça kontrol altına alındığından, PKK ile haberleri de pek geçmiyorlar. Şu sıralar Avrupa basınının süper starı Türk başbakanı olduğundan, “neylerse güzel eyler” hesabı, onun işlerine karışmak istemiyorlar gibi.

PKK dan söz edince, onun da artık silahlı saldırıyı bırakması zamanının geldiği aşikar. Sürüncemede kalmış silahlı mücadele, kendi taraftarına da yarardan ziyade zarar getirmekte çünkü. Bugüne kadar PKK’nın kendi halkına yalnızca faydalı olduğu da söylenemez. Birçoklarını baskı ile silaha zorlamış, birçoklarının ölümüne neden olmuş, birçoklarının yaşamını rayından çıkarmıştır. Yerini artık siyasal güçlere bırakmalıdır. Bu akıllılığı yapmazsa, kazandıklarını da kaybedebilir. PKK halkının lideri olmak iddiasında, iyi liderlik de yeri geldiğinde, gerekli barışı sağlamaktadır. “Silahlara Veda” zamanını iyi tayin etmek, bunun farkına varmak gerekir. Tabii ki bunu görecek göz olursa.

Şu sıralar buralarda korkulan terör ise, aşırı islamcıların terörü. Avrupa medyası, islam ile islamcı terörü birbirinden kesin ayırmaya son derece dikkat ediyor. Ama gündelik yaşamda, sokaktaki insanın da bunu böyle bir itina ile yaptığını iddia edebilmek zor. Sonuçlarını her zaman olduğu gibi suçsuzlar çekiyor. Ten rengi, dış görünüşü, giysileri ile böyle bir gruba ait olduğu tahmin edilenler, şüphe ile karşılanmaktan her zaman kurtulamıyorlar.

Havadan girdik söze, terörden çıktık.

Gerisi de başka bir sefere.

Hoşçakalın şimdilik.

Okur'a Mektuplar - 2

2011-08-18T15:05:00.000-07:00

İşte yine klavye başındayım. Yine seninle konuşma isteği var içimde çünkü. Konuşacak ne çok şey var aslında.

Neler geçmişti aklımdan bugün sevgili okur? Yaşadığım, gezip gördüğüm yerlerden söz etmek istemiştim. İnsanoğlu denen şu varlığın, yüzyıllar boyu yaşam sürdürdüğü yerlerde inşa ettiği, kendisinden sonra gelenlere miras bıraktığı görülesi yapılardan, doğa dediğimiz şu muhteşem olgunun harikalarından bahsetmek istemiştim.

Evet, yaşam çabası birçoklarımız için neredeyse tüm zamanımızı alan bir uğraş. Ama buna rağmen ben her insanın, şu yaşlı yerküre üzerinde kültür ve sanat adına, doğa güzellikleri adına ne varsa, hepsini tanımaya, hepsinden nasibini almaya hakkı olduğuna inanıyorum. Çünkü yaşamımızı güzelleştiren, zenginleştiren şeylerdir onlar. Ve istisnasız her insan, insan ruhunu yücelten, insana insan olduğunu hissettiren bu değerlerden mahrum kalmamalı.

İçinden geçtiğimiz günler yine çeşitli sorunlarla dopdolu. Dünyanın çeşitli bölgelerinde siyasi, ekonomik, etnik güçlükler, insanların şu üç günlük dünya yaşamından keyif almasını olabildiğince engelliyor. Keyif almayı bir yana bıraktık, insanca yaşama koşullarını ortadan kaldırıyor. Ölümüne açlığın hüküm sürdüğü Somali’de, despotlar tarafından yönetilen ülkelerde özgürlük ve çağdaşlık için uğraş veren halklar içinde, etnik anlaşmazlıkların canlar aldığı bölgelerde kültür ve sanattan, doğa güzelliklerinden söz etmek zor.

Öte yandan, ekonomik kriz, başta en kabadayı devletler olmak üzere, tüm dünyayı tehdit etmeye devam ediyor. Ortada dolaşan söylentilerden birşey anlamayan sokaktaki adam ise, dünyanın her yerinde, cüzdanındaki parayı hesabetmekle meşgul. Bugün Dolar düşüyor, yarın Euro yerlerde sürünüyor, altın gitgide değer kazanıyor. Avrupa ülkelerinde yeni bir turizm doğuyor, İsviçre’liler, Euro karşısında iyice değer kazanmış olan İsviçre Frangı yüzünden, Euro sınırları içinde alışveriş yapmak üzere günübirlik akın akın AB ülkelerine gidiyorlar.

Ama herşeye rağmen yaşam devam ediyor, futbol turnuvaları olanca hızıyla sürüyor, uluslararası sosyete yeni sezonda bilmem hangi kumsalda yeni sevgilileriyle magazin sayfalarına konu oluyorlar.

Alp dağlarını ve vadilerini hiç gördün mü sevgili okur?

Haydi gel, seni iç karartıcı gündemin athapot kollarından kısa bir an için kurtarıp, başka bir dünyaya götüreyim istersen.

Yemyeşil çam ormanlarının içinden kıvrıla kıvrıla yükselen dağ yollarını getir gözünün önüne. İki otomobilin yanyana geçebilmesi için, birinin bu iş için özel olarak yapılmış yol girintisine sıkışarak diğerine yol vermek zorunda olduğu daracık dağ yolları. Birbiri ardına sıralanan virajlarda, ışıkla ve kornayla işaret vererek yol alma zorunluğu. Sağ tarafın dağın yamacı ise, sol tarafın dibi görünmeyen yeşil bir uçurum. Yeşil, çünkü her yer çam. Yol kenarındaki sağlam korkuluklar, midene saplanıveren sancıya engel değil. Ve bir sonraki dönemeçte bindiğin aracın tekerlekleri yanında açılıveren boşlukta, aşağıda serili şehir ve kasabaların uçaktan görünüşü andıran manzarası. Otobanlar dar şeritler gibi, üzerinde seyir halinde bulunan vasıtalar karıncalar misali. Başının üzerinde ise hiçbiri 4000 metrenin altında olmayan muhteşem dağların dondurma gibi parlayan her mevsim bembeyaz karla kaplı zirveleri. Sağ ve solundaki yamaçlara, oyuncak gibi gözüken tüm evleri ve kiliseleri ile yapıştırılmış gibi duran dağ köyleri.

Bu köylerden birine girdiğinde, zamanın seneler önce durmuş olduğunu sanman. Evler 200 yıl kadar önce yapıldığı zamanki gibi, simsiyah tahtaları, küçücük pencereleri, bu pencerelerden ve daracık balkonlarından sarkan binbir renkli çiçekleri, balkonlardan uzatılan ellerin birbirine değeceği darlıktaki yokuşları ile, her köşesinden her an Pamuk Prenses ile yedi cücelerin çıkıvereceğini düşündürtecek kadar masalsı. Ancak ayni tarzdaki köy kahvelerinden birine girip de, tertemiz örtülerle kaplı rahat bir masada, bol kremalı ve çukulatalı capucino’nu ya da, buz gibi beyaz biranı yudumladığında, yaşadığın zamanda olduğunu kavraman tekrardan.

Oturduğun kahvenin terasının tam karşısında yer alan dağ silsilesinin, gökyüzüyle içiçe geçmiş görüntüsünün, seni yine bu dünyadan havalandırıp başka alemlere götürmesi. Baktıkça „ebediyet“ sözünün ne anlama geldiğini neredeyse kavrayacak hale gelmen.

Gözlerini, yemyeşil vadilerle başlayıp, ağaç sınırında granit rengini alan, daha yukarılarda ise beyazlara bürünerek bulutlara karışan enginliklerde gezdirmen.

Yanılma, insansız değil buraları. Bütün bu dağ yolları, bu köyler, dünyanın çeşitli yerlerinden gelenlerle dolu. Oturduğun kahvede yandaki masadan Japonca, Çince, Arapça, İspanyolca duyman olağan. İngilizce, Almanca, Fransızca ya da İtalyancayı saymıyoruz, bunlar zaten bu çevrelerin dilleri.

Saatler sonra ayni kıvrıntılı yollardan tekrar vadilere indiğinde, yüreğinde çarpıntı, başında tatlı bir dönme olması da olağan. Yükseklik farkı bir kere, sonra da dağ havasıdır insanı çarpan.

Yüzlerce metre yükseklikten dökülen çağlayanları, zirvelerdeki gölleri, kilometreler uzunluğundaki buzulları, binlerce metre yükseklikteki buz gibi dereleri anlatmadık daha. Dağcıları, kayakçıları filan da. Ama biz tek yazıya sığmaz ki Alp dağları.

Onlar da başka seferlere.

Hoşçakal şimdilik.

Okur'a Mektuplar – I

2011-08-15T14:54:00.000-07:00

Merhaba sevgili okur! Şu anda bu satırları okumakta olduğuna göre, böyle hitabetmemde mahzur yoktur herhalde.

Bugün nedense seninle konuşmak, seninle dertleşmek geldi içimden. “Sen” diye hitabediyorsam, bağışla lütfen. Bu, seni kendime yakın hissettiğimden, yazarken seni benimle bir masa başında karşılıklı oturmuş, yazıya döktüklerimi, hatta dökemediklerimi bile benimle inceleyip, irdeler halde düşündüğümdendir. Bunu sakın bir saygı eksikliği, ya da nezaketsizlik olarak alma lütfen. Bunu tam aksine, bir saygı ve sevgi göstergesi olarak düşünebilirsen sevinirim. Hem böyle bir dertleşme, insanın “sen” diye hitabettiği biriyle yapılabilir ancak.

Biz yazanlar, bilirsin, kendimizi yazı ile ifade etmeyi; düşüncelerimizi, kafamızda kurduklarımızı, hayallerimizi, dünya görüşümüzü yazarak anlatmayı yeğleriz. Kimilerimiz konuşmayı sevmez, hatta konuşmayı beceremez bile. Kimilerimizin hatta asosyal olduğu bile iddia edilir. Tabii bunun dışında olanlar da vardır, yani hem yazı ile hem de sözle beğeni toplayabilenler. Ama ister öykü, ister roman, ister şiir, ister fikir yazıları yazalım, yazdıklarımızı ister beyaz kağıt üzerinde siyah matbaa mürekkebiyle, ister beyaz camda, internet denen sanal ortamda okunmaya sunalım, sonuçta hepimizin bir olmazsa olmazı vardır: Okuyucu! Öyle ya, çekmecelerimizi, ya da bilgisayarımızın hafızasını sayfalar dolusu yazı ile doldurmuş olsak da, onları hiç kimse görmüyor, okumuyorsa ne anlamı var ki yaptıklarımızın? Olsa olsa, sırf kendimiz için bir çeşit anı defteri tutmuş olmaktan öteye gitmemişiz demektir bu takdirde.

Oysa yazdıklarımız, kurduklarımız, derlediklerimiz, düşündüklerimiz okur tarafından okunup değerlendirildiği zaman iş bambaşka bir boyut alır. Söz konusu ürün kitap halindeyse, satış miktarları, internetten yayımlandı ise, okunma sayıları bize “okunduğumuzu” gösterdiğinde, keyfimize diyecek yoktur bizim de.

Yazdığımız öykü ise, roman ise, anlatımımızın, kurgumuzun, seçtiğimiz konunun beğenildiğini görmek isteriz. Bir konuda aydınlatıcı bir yazı yazmışsak, okura henüz bilmediği birşeyi göstermiş olabilmek mutlu eder bizi. İlle de her zaman beğenilmek de değildir amacımız, bazen de ilginç olabilmeyi, okurda sarsıcı, silkeleyici bir etki yapabilmeyi hedeflemişizdir. Okurun tepkisinden bu hedefimize varıp varmadığımızı da anlayabiliriz.

Sihirli bir iletişim vardır aramızda seninle. Edebi türde bir yazıda, bir yeri tarif etmişsek eğer, bir su başını, bir deniz kenarını veya bir ormanı anlatmışsak şayet, bizim anlatırken gözlerimizin önünde belirenlerle, senin okurken kafanda canlananlar mutlaka ki birbirinin ayni değildir. Bizim kastettiğimiz ormanla, senin düşündüğün orman, ayni orman değildir. Ayni şey kişileri tasvir ederken de geçerlidir. Bizim anlattığımız uzun boylu, sarışın, yeşil gözlü kadının örneğin, senin bunları okurken kafanın içinde beliren sarışınla ilgisi yoktur tabii ki. Çünkü sen, senin deneyimlerinin birikimlerinden çekip çıkarırsın o sarışını. İkimiz de oturup bu sarışının resmini çizmeye kalksak, birbirine hiç benzemeyen iki ayrı insan çıkar ortaya. Ama işte işin en güzel yönü budur zaten. Sen bizim anlattıklarımızdan yola çıkarak, kendi öykünü yaratırsın kafanda, bizi okurken. Olayların geçtiği yerler, olaya karışan kişiler, gerçi bizim yazdığımız öyküdedirler ama, okurken senin kafanda beliren öykü, senin meydana getirdiğin, sana ait olan öyküdür. Yani sen okurken o öyküyü, yeniden yaratırsın kafanda. Ve bu öyküyü ne kadar sayıda insan okuduysa, o kadar sayıda çeşitleri oluşur o öykünün.İşte onun için sihirlidir aramızdaki ilinti. Birbirimizi hiç görmeden, birbirimizle hiç karşılaşmadan, ortak bir şey yapmış oluruz birlikte. Biz yazarken, sen okurken. Öykümüz, anlatımımız, hayalimiz, fikrimiz, seninle çoğalır, seninle büyür.

Hasılı sevgili okur, biz yazanlar sensiz olamayız. Sen olmazsan zaten, biz hiç olamayız. Senin varlığın ancak, bizleri de var eder. Senin okuyan gözlerin, bizim yarattıklarımıza hayat öpücüğü verendir aslında.

Tabii ki, bizler de, başka yazanları okuduğumuzda, yazan kimliğimizden sıyrılıp, okur kimliğimize bürünürüz. O zaman da bizler, başka yazanların yaratıcılığından meydana gelmiş öykülerdeki mekanların, kişilerin, olayların kendimizce kopyalarını yaratırız kafamızda. Böylece biz de o an için, okuduğumuz o yazarın düşüncelerine, hayallerine, fikirlerine ortak olmuşuzdur.

Bir kitabın adı, bir öykünün başlığı, bir yazının ilk satırları ilgimizi çekmiş ve gerisini bilmek, sonrasını öğrenmek istemişizdir. O yüzden o yazarın kapısını çalıp, bize göstermiş olduğu kadarıyla, kafasının, yüreğinin içine girmek istemişizdir onun.

Tıpkı senin de bu yazıyı okurken yaptığın gibi.

Güzel şeydir okumak da, yazmak da.

Güzel şeydir bazen okur, bazen de yazar olmak.

Herhalde bu konuda da ayni fikirdeyiz seninle.

Yoksa okur da yazar da olmazdık, öyle değil mi?

Başka mektuplarda da buluşur, başka konuları konuşur, başka şeyler üzerine de dertleşiriz umarım.

Hoşçakal şimdilik.

BİZLER (17 Ağustos 1999 Depremi )

2011-08-03T13:52:00.000-07:00

Biz
Bizleri bilirsiniz..
Bir yaz gecesi öldük!!
Gövdemize gömüldük!!

Karanlığın dibinden
Sessizliğin içinden
Böğürdü, taştı birden
Yakaladı kıskıvrak
Uyuyan bedenleri
Çeliktendi elleri
Buzlu ateş gözleri
Ve taştandı yüreği...

Aman dileyen dudaklarımız açık kaldı
Parça parça oldu rüyalarımız
Ulaşamadı birbirine
Can yoldaşımıza uzattığımız parmaklarımız
Boşlukta cevapsız yankılandı adaklarımız..

Biz
Bizleri bilirsiniz...
Bizler Mehmet’iz Ayşe’yiz Ali’yiz
Bizler yaşlıyız, genciz
Bizler bebeğiz...

Ağaçlar inledi, deniz kükredi
Gökler yere indi, toprak delindi
Sağır duvarlara çarptı dualarımız
Dört yana savruldu yaşamlarımız
Daraldı, eksildi soluklarımız
Ardarda ezildi organlarımız
Peşpeşe kayboldu umutlarımız
Ve sevgilerimiz de bizi terketti
Yaşamın ortasına bir nokta kondu
Gelecek yok oldu ve zaman dondu..
Mahşerin dört atlısı koptu ufuktan
Ve güneş karardı
Ve geceleşti
Tahta, taş ve topraklar pençeleşti
Boğdu
Bizi
Sevgili
Evlerimiz!!!

Biz
Bizleri bilirsiniz...

Bir yaz gecesi öldük
Gövdemize gömüldük...

Belki gözlerinizde, bir damla yaşız şimdi
Belki yutamadığınız, bir kaşık aşız şimdi
Belki yanan, ağrıyan, kederli başız şimdi
Belki asılmış yüzler, çatılmış kaşız şimdi
Belki birilerinin göğsüne vicdan olduk
Belki bazılarının gönlüne iz’an olduk
Kiminizin ceplerini dolduran kârız belki
Kiminizin içini dağlayan yâr’ız belki
Ama siz de çok iyi biliyorsunuz ki
Biz artık herşeyde, her zaman varız şimdi!!!

Biz
Bizleri bilirsiniz..

Biz yüzleriz, biz binleriz, onbinleriz
Biz anneyiz, biz babayız, biz dedeyiz
Biz kardeşiz ve komşuyuz ve askeriz
Biz sizdeniz, biz sizdeyiz, sizinleyiz!!

Bir yaz gecesi öldük
Gövdemize gömüldük!!

Biz öldük, siz yaşayın!
Ve bizi unutmayın!
Bizi HİÇ unutmayın!!!

17 Ağustos 1999
Zühal Voigt
(Şiir depremin ertesi günü yazılmıştır)

Oniki sene olmuş!! Böyle bir şeyin bir daha yaşanmaması için gerekenler, hiç değilse insanoğlunun elinde olanlar, yapıldı mı acaba?

Yalnızlık

2011-08-01T15:44:00.000-07:00

Birgün gelecek

Yalnız kalacağız hepimiz...

Her birimiz...

Çevremiz insan dolu olsa da,

Evlerimiz gürültüyle dolsa da,

Çünkü her birimiz biz

Tek başınayız

Tekiz!

Yalnız gelmişiz,

Yalnız gideriz..

Yalnızlığa kilitli kaderimiz!!

Milyonluk şehirler ortasında

İnsan kaynayan sokaklarında

Metropollerin,

Vızır vızır geçerken sağımızdan solumuzdan

Milyonlar taşıyan araçları caddelerin

Ve bir ağızdan konuşan

Kalabalıkları içinde

Tek boş masası kalmamış kafelerin....

Yalnızlığa kilitli kaderimiz!!

Bir gün gelecek bomboş kalacak

Birilerine uzattığımız ellerimiz..

Anneler, babalar ve kardeşler

Hısım akrabalar ve hatta eşler

Dostlar, arkadaşlar

Yarlar , yoldaşlar

Birer birer eksilmişler ve yok olmuşlar

Bir de bakmışız ki, yalnızız yolda,

Hiç aşina kalmamış

Ne sağda, ne solda

Bir başınayız, yalnızız, tekiz,

Yalnız gelmişiz ya

Yalnız gideriz....

Yalnızlığa kilitli kaderimiz!!

Zühal Voigt

Allschwil, 01.08.2011

Bodrum ama başka bir Bodrum

2011-07-19T14:22:00.000-07:00

Bodrum’u sever misiniz?

Bu sorunun cevabı kişinin zevkine göre değişir elbet.

Eskiden Bodrum deyince akla gelen, belli köylerde toplanmış bembeyaz evler, dupduru bir deniz, dalları o denize inen ağaçlarla dolu yemyeşil insansız koylar, o koylarda tek tük görülen efsanevi mavi gezi tekneleri olurdu.

Şimdi öyle mi ya? Şimdi dağ taş evlerle, tatil siteleriyle dolmuş: o insansız koylarda her boyda, her türde, her cinsten bayrak çekmiş tekne cirit atıyor, o da olmazsa vızır vızır jet-skiler yarıp geçmekte durmadan o eski sakin suları.

Bodrum’un kendisi ise, sokaklarında günün ve gecenin her saatinde çeşitli milletlerden insanların kaynadığı, hareketin hiç durmadığı, seslerin hiç susmadığı, diğer bütün milletlerarası tatil yerleri gibi kıpır kıpır bir şehir.

Yani sakin bir tatil ve kafanızı dinlemek gibi arzularınız varsa, gitmemeniz gereken bir yer.

Ama, Bodrum yarımadasının hemen her karışına el konulmuş ve her metrekaresinin çalıp oynayan gürültülü bir eğlence yerine dönüştürülmüş olmasına rağmen, insanın kuş sesleri ve ağustos böceklerinin şarkıları arasında uyanıp; denize girerken başka bedenler üzerinden atlamasına gerek kalmadan, sağ ve solundaki boş şezlongların arasından geçerek salınabildiği; akşam yemeğinin tadını, sesi ancak duyulabilen latif bir latin müziği eşliğinde, koyun koyulaşan maviliklerine dalarak huzur içinde çıkarabildiği bir yer de var.

Ve ben bu sene tatilimi sözünü ettiğim bu yerde geçirdim.

Tadına doyamadım, elimden gelse bütün yaz orada kalacaktım. Hatta bu müstesna otelin sahibeleri olan iki genç kız kardeşe, şaka yollu beni işe almalarını bile teklif ettim. Kibarca gülümseyerek beni müşteri olarak ağırlamayı tercih ettiklerini belirttiler.

“Cennet Koyu” idi koyun adı ve gerçekten cennetten bir köşeydi.

Efendim, Torba’dan Göltürkbükü’ne doğru gidiyorsunuz ama Göltürkbükü’ne girmeden sağ yola sapıyorsunuz. Bu bölge o kadar bakir ki, yolu bile toprak. Sonunda İtalya’daki Amalfi kıyılarında dolaşmayı andıran, daracık, inişli çıkışlı patikamsı yollarda, hoplamalı zıplamalı bir seyahatten sonra koya varıyorsunuz. Ve bu doğallıktan sonra karşınıza çıkan, yamaçta inşa edilmiş otelin konforu ve rahatlığı sizi şaşırtıyor.

Her türlü gereksiniminiz düşünülerek hazırlanmış temiz odalar, korun şahane manzarasına açılan pencere ve balkonunuz, kahvaltıda ve akşam yemeğinizde etrafınızda fır dönen güleryüzlü garsonlar. Sabah kahvaltınıza iner inmez masanıza getirilen günlük gazeteniz. Denize merdivenlerinden girdiğiniz ve plaj boyunca uzanan tahta iskele, her zaman birinin altında yer bulacağınız korunmalı şemsiyeler, otelde o anki müşteri sayısının çok üzerindeki sayıda rahat şezlonglar. Plajda geçirdiğiniz saatler boyunca, bu defa sürekli plaj boyunca gidip gelerek en küçük isteğinizi hemen yerine getirmeye çalışan, plajda görevli garsonlar. Oturmaktan veya güneşlenmekten sıkıldığınızda tüm koyu dolaşabilmeniz için bekleyen kanular, oynamanız için hazırlanmış tenis kortu, masa tenisi. Olmazsa Internet de otelin fuayesinde ilginizi beklemekte. Ayrıca tamamen bir kenara çekilmeyi istediğinizde, yemyeşil ve binbir çiçekle süslü bahçenin çeşitli yerlerine konmuş masalar, koltuklar vesaire. Artık ister okuyun, ister hayal kurun, ister şekerleme yapın, ister yanınızdakiyle dünya ahvali üzerine dertleşin, size kalmış..

Otelin sahipleri iki genç kadın demiştik. Bu iki kardeş sabahın erken saatinden, gecenin geç saatlerine kadar, resepsiyonda, telefonda, mutfaklarda (bir restoranda bir de plajda) bizzat çalışarak, her müşteriyle tek tek ilgilenerek, en ufak isteklerine derhal çözüm arayarak, gerçekten örnek ve avrupa standartlarında bir idare şekli sergiliyorlar.

Ayrıca otelin marinası da var ve gelen teknelere de hizmet veriliyor ama bu otel müşterisini hiç rahatsız etmiyor.

Ha, bütün gün plajda yatmaktan, bütün gün balık sürüleriyle beraber yüzmekten, bütün gün okumaktan, ya da- olur ya- sükunetten sıkıldınızsa, onun da kolayı var. Atlayın arabanıza, ya da çağrılan bir taksiye, Bodrum otuz kilometre uzakta. Alın size hareket, gürültü, şamata, kalabalık, alışveriş, ya da gönlünüz neyi çekiyorsa. (Taksiyle Göltürkbükü’ne kadar gidip oradan minibüse de binebilirsiniz.) Ya da hiçbiri fazla uzak olmayan diğer Bodrum yarımadası köy ve kasabalarına uğrayabilirsiniz.

Otel restoranı saat 23 de kapandığından, masalarda tek tük kalan müşteriler de en geç 24 de odalarına çekiliyorlar. Şayet o anda otelde kalmakta olanlar, başkalarını da düşünen cinsten insanlarsa, sessizlik içinde nefis bir uyku garantide. Aksine davrananlar varsa, resepsiyona haber verebilirsiniz bunu da, çaresine bakıyorlar.

Otel ondört yaşından küçük çocukları almıyor. Bu elbette çocuk düşmanlığı değil, ancak gürültüden uzakta tatil yapmak isteyenler ve hatta kendi çocuklarından ayrı başbaşa birkaç gün geçirmeyi özleyenler bile düşünülmüş. Annelerinin karnında gelenlere kısıtlama yok, ayrıca burası “balayı oteli” olarak da ünlenmiş, o yüzden genç çiftler çoğunlukta. Bir de toplu halde “yoga” yapanlar da öğretmenleriyle birlikte bu sessiz köşeyi seçiyorlar. Çevrede çeşitli yürüyüşler yapmak da mümkün.

Hafta sonlarında biraz hareketleniyor otel. Uzun bir hafta sonu yapmak isteyen iş adamları, mevki sahipleri vesaire, cumadan başlayarak, ellerinde Iphone’ları, koltuk altlarında dizüstüleri ile dolduruyorlar plajı. Onların denize girmekle, güneşlenmek arasında- ki bunu da bir iş gibi yerine getiriyorlar- iskele üzerinde bir aşağı bir yukarı gidip gelerek telefonla iş arkadaşlarına veya adamlarına yağdırdıkları talimatlara ister istemez kulak misafiri olmak da ayrı bir eğlence. Allahtan pazar öğleden sonra kayboluyorlar ortalıktan.

Bu şahane otelin hiç mi kusuru yok? Var, ama tüm bu olumlu yanları yanında gerçekten küçücük kalan bir husus. Eğer tatilinizde gurme tarzı yemek arıyorsanız, bu arzunuz biraz tatminsiz kalabilir. Bunun dışında ama yemekler yine de güzel, sade ve listede her zaman damağınıza uygun birşeyler bulmanız mümkün. Güzel şaraplar zaten garanti.

İki hafta kaldım ben ama sonuçta sadece bir gün kalmış gibiyim. Mümkün olsa hemen yine giderim ve tekrar Türk sahillerine gideceksem, mutlaka oraya gitmeye kararlıyım.

Otelin adını yazmıyorum, doğrudan reklama girmesin.

Merak edenler bir zahmet Google’a girip “Cennet Koyu” yazıversinler.

Pat diye karşılarına çıkacaktır sözünü ettiğim yer.

Zaten o koyda yalnızca bu otel var. Bir butik otel.

Tatili dinlenmek, yenilenmek, kafasını dinlemek, denize girmek, doğanın keyfine varmak olarak anlayanlar için.

Ve umarım hep böyle kalır.

Karaktersiz Karakterler

2011-06-05T16:30:00.000-07:00

Romanların TV dizilerinden farkı ne?

Hatta film senaryolarının, dizi senaryolarından farkı ne?

TV karşısında oturup dizi izlerken, senaristlerin ve dizi yapımcılarının izleyici hakkında ne düşündüğünü siz de merak ediyor musunuz?

Mantık hatalarını, ucuz çözümleri, dizinin uzaması amacıyla, yerli yersiz entrikalarla lastik gibi uzatılan öyküleri izleyicinin beğenisine sunarken, akıllarından ne geçiyor acaba? “Arada parazit yapanlar çıksa da, büyük bir çoğunluk nasıl olsa bayıla bayıla her hafta ekranın başına geçecektir.” mi? “Tüh yahu, burada doğru dürüst bir bağlantı yapamadık ama boşver, nasıl olsa kimse farketmeyecektir.” mi? “Biz ne yapsak seyredilir.” mi? Senarist ve yapımcılar izleyiciyi bu kadar yetersiz mi görüyorlar?

Haklı oldukları taraf var tabii. Daha iyisi sunulmadığı sürece, izleyici gerçekten de, içinden söylenip dışından tepki vermese de, ekranın önündeki yerini almaya devam edecektir. Ama bu durum, reytingi yüksek dizilerin bile, mutlaka çok iyi yapılmış ve kaliteli olduğu anlamına gelmez tabii ki.

Örneğimiz “Fatmagül’ün Suçu Ne?”.

Oyuncularının hemen hepsinin iyi olduğu bu dizide, iyi düşünülmüş ve güzel çekilmiş sahneler de var elbette. Geçen hafta, Fatmagül’ün Kerim’e duyduğu güveni ifade ettiği ve hemen arkasından gelen, Kerim’in onun elini öptüğü sahne örneğin. Ya da Fatmagül’ün gözyaşları içinde Kerim için olan korkularını ve dolayısile duygularını açığa vurduğu kısım ve Kerim’in durumu algılaması. Romantik bir Hollywood filminin iddialı sahneleriyle boy ölçüşecek güzellikte bu bölümler. Ama gel gör ki, öte yanda öyle ucuz bağlantılar ve gerçek hayatta olması gerekene, öylesine zıt kanırtmalar da var ki, diziyi bir yükselip bir yerlere düşen bir grafik çizgisine benzemekten kurtaramıyor.

Bunun başlıca nedeni de, dizinin mümkün olduğu kadar uzatılabilmesi kaygusu olmalı. Çünkü mantıklı her öykünün, bir başlangıcı, belli bir süresi ve bir sonu vardır. Süreyi uzatmaya kalkarsanız, öykü normal yörüngesinden çıkar. Yukarıda sözünü ettiğimiz inişli çıkışlı bir grafiğe dönüşür. Bu kaygudan, yalnız “Fatmagül’ün Suçu Ne?” değil, diğer birçok dizi de payını alıyor.

Öyküyü doğasının, yani normal ömrünün dışına çıkarıp uzatmak için ne yaparsınız? Öykünün örgüsüne yeni düğüm noktaları, yeni entrikalar eklersiniz. Bunları öyküye ekleyecek olanlar da, sizin gösterdiğiniz biçimde hareket edecek olan öykü kahramanlarıdır tabii ki. Yani öykünün kahramanları öyküyü uzatacak şekilde yeni davranışlar içine gireceklerdir. Böyle olunca da, örneğin öykünün başında belli özellikleriyle karakteri çizilmiş olan bir kahraman, birden bu karakterle hiç alakası olmayan şekillerde davranmaya başlayacaktır.

Bu söylediğimizin en güzel örneklerinden biri de “Fatmagül’ün Suçu Ne?” dizisindeki “Mustafa” karakteridir.

Öykünün başında, saf, temiz ve nişanlısına aşık bir kasaba delikanlısı olarak ortaya çıkan balıkçı Mustafa, yaşamı boyunca hiç görmediği İstanbul’a geldikten sonra, giderek tabiri caizse, en tilki iş adamlarına ve en entrikacı avukatlara taş çıkartacak bir strateji uzmanına dönüşür. Yeri geldiğinde elinde silah herkesi tehdit etmekte, adam vurmakta, en kabadayısından dövüşlere girişmekte, herkese meydan okumaktadır. Dizinin kilit adamı haline gelmiştir Mustafa. Nerede bir karışıklık, bir entrika gerekirse, oraya Mustafa sürülmektedir. Kendisi “Yaşaranlar” şirketinin korkulu rüyası, “Fatmagül” cephesinin baş üstünde asılı “Demokles Kılıcı” dır.

İş bununla da kalmaz, bizim saf delikanlı, kadınlar üzerindeki dayanılmaz etkisini keşfederek giderek Don Juan’laşır. Çevresindeki kadınların tümünü istemektedir, Fatmagül’ün etrafında dolanırken, Asu’ya aşk mesajları göndermeyi ve Meltem’i, kırk yıllık Kazanova jestleriyle (kızın ellerini başı üzerinde kıskıvrak tuttuğu sahne) öperek etkilemeyi de ihmal etmez.

İzleyici Mustafa’yı kaybetmiştir artık sonuçta, Kafasından ne geçtiği, ne istediği belli değildir. Ne yapacağı da. Gerçi bu, senaristler açısından bir kolaylıktır ve böylece Mustafa karışıklık isteyen her yere sürülebilir ama” Mustafa” karakteri de yerle bir olmuştur artık. Yaşaranlardan intikam almak mı istemektedir, bunu onlardan fazla para kopartarak mı yapacaktır, yoksa tecavüzcülerden birinin eski karısını ayartarak mı? Kerim’i öldürerek mi, yoksa kendisini ona öldürterek mi ikiliden intikam almaya çalışmaktadır? Fatmagül’ü hala seviyorsa, neden hala onunla savaşan Yaşaran’larla işbirliği yapmaktadır? Bu ne perhiz ve ne lahana turşusudur? Başına gelen felaketi paraya çevirmeye çalışan bir haris midir, yoksa kırık kalbinin delirttiği bir mağdur mu ya da gücünün yettiği genç bir hayat kadınına kötü muamele eden alalade bir despot mu? Yaptığı işler sürekli birbiriyle çelişki halindedir ve inandırıcı değildir. Dizinin, kurgu açısından bir çeşit “her derde deva” sı haline gelmiştir. Dizinin en kötü adamı kimdir deseniz, Reşat Yaşaran veya tecavüzcülerden Erdoğan ,Selim, Vural veya entrika uzmanı Münir Telci değil, “Mustafa” diyecektir izleyici. Bu muydu öykünün vermek istediği? Aman ne iyi olmuş öyleyse Fatmagül’ün tecavüz gibi korkunç bir olaydan dolayı da olsa, bu adamdan kurtulduğu.

İyi romanların, öykülerin, hatta film senaryolarının, böyle dizi senaryolarından farkı ne?

Cevabı basit, öyle değil mi?

Karakterleri!

İyi veya kötü vasıflı ama kesin hatlarla çizilmiş olan, öyküyü takibedeni, aldatıldığı, kendisine saygı duyulmadığı hissine kaptırmayan, öyküyü uzatmak için özünden uzaklaşmak zorunda kalmamış, sağlam, anlaşılır, mantıklı, öyküyü takibedilir hale getiren karakterleri!

Bülbülün Çektiği Dilinin, Erkeğin Çektiği.....

2011-05-20T10:10:00.000-07:00

Günümüzde erkekler tehlikeli yaşıyor.

Çapkınlık zor bir zenaat haline gelmeye başladı. Doğu ve ortadoğu ülkelerinde durum belki hala kısmen erkek taifesinin lehine olabilir ama, batı ülkelerinde bu zorluk artık bayağı kendisini hissettiriyor.

Normal ölümlülere nazaran, özellikle siyasiler ve önemli mevkilerdeki zat-ı muhterem, attıkları adımlara çok dikkat etmeliler. Boru değil bu, neticede o çok önemli pozisyonları, itibarlarını, siyasi kariyerlerini ve en önemlisi de servetlerini ve rahatlarını tehlikeye atmak var işin ucunda.

Öyle ya, “çapkınlık” yapmaya çalışırken, hiç de beklemediği bir anda, sınırı aşıp, taciz veya tecavüz suçlusu oluverir insan.

Örnek mi? İşte şu son günlerde yaşanan Dominique Strauss-Kahn skandali. IWF (İnternasyonal Para Fonu) Müdürü olan bu muhterem, New York’da bir otelde, oda görevlisi genç kadını seks yapmaya zorlamakla suçlandı. Her ne kadar kendisi “Ben masumum, valla yapmadım.” dediyse de, savcılara derdini anlatamadı ve tutuklandı. Şimdi de, New York’da ev hapsinde, ayağında elektronik pranga ile yargılanmayı bekliyor. Bu arada IWF müdürlüğünden olduğu gibi, siyasi geleceğini de kendi elleriyle ateşe atmış oldu.

Bu günlerdeki bir başka örnek de, halen hapiste olan ünlü Alman meteoroloğu Jörg Kachelmann. O da eski sevgilisine tecavüz etmekle suçlandı, tüm Alman medyası bu olayı bütün yönleriyle aylardır sayfalarında kesip biçmekteler. Özellikle de kadın kuruluşları onu yaylım ateşine tuttular. Adam suçlu mudur değil midir tam belli olmadı, mahkeme hala sürüyor.

Taciz ve tecavüz konusuna girmese de, karşı cinse olan heveslerini bir türlü gem altına alamayan başka siyasiler ve ünlü adamlar da yeterince var tabii. Halen zaman zaman şiddetle sallanan koltuğunda oturmaya çalışan İtalya başbakanı Berlusconi veya seks skandalleri dünyayı sarsan eski Amerikan başkanı Clinton ilk akla gelenler olmak üzere listeyi daha da uzatabiliriz.

İstediği gibi çapkınlık yapmaya ne parası ne de sosyal durumu müsait olan az gelişmiş ülke garibanlarının, günün birinde böyle bir halt karıştırması ve gücünün yeteceğini düşündüğü bir kadını taciz etmesi veya tecavüze yeltenmesi, tabii ki affedilemez ama şayet ruh hastası değillerse, belki toplumsal yasaklar ve olanaksızlıklar yüzünden yatıştıramadıkları, doyuramadıkları cinsel içgüdüleri ile açıklamaya çalışılabilir ama bu, tabiri caizse yedikleri önlerinde, yemedikleri arkalarında olan, ceplerinden dolarlar taşan zevatın ne diye bir oda temizlikçisinin peşinde koşup da kendi kendilerini böyle bir açmaza sokuyor olmaları, gerçekten de kolay anlaşılır gibi değil.

Madalyonun öteki yüzü de, yüksek mevkide bir erkeğin, böyle bir iddia ile saf dışı edilmeye çalışılması olabilir. Olayı açıklığa kavuşturmak, böyle bir durumda yargının işidir tabii. Ama malum, bir işin şuyuu, vukuundan beterdir. Yani bir söylentinin yayılması, o olayın gerçekten olmuş olmasından daha kötü sonuçlar doğurabilir. Daha avam bir deyişle, “at çamuru, izi kalsın.”

Ya da siyasi merdivenin üst basamaklarına doğru yönelmişken, birden uygunsuz bir kasetiniz medyaya servis edilebilir. Ayıkla pirincin taşını! Pirinci sadece siz ayıklayacak olsanız gene iyi ama bütün bir partiyi, genel başkanı ile birlikte ayıklama işlemine mecbur etmiş olursunuz ki, bunun sonuçları da önceden pek kestirilemez.

Bütün bunlardan, ün,ünvan, mevki, siyasi konum sahibi olmayanlar, rahatlıkla taciz ve tecavüz edebilirler anlamı çıkarılmasın sakın.

Kadınlar da gözünü açtı artık, böyle durumlarda koşuyorlar emniyet güçlerine, kadın kuruluşlarına, çok da iyi ediyorlar. Ünsüz ve ünvansızın da kaybetmekten korkacağı şeyler var yani.

Dedik ya, günümüzde tehlikeli yaşıyor artık erkekler.

Aman beyler, bizden söylemesi, aman uçkura dikkat!

Aman Aman Rulman

2011-05-18T09:19:00.000-07:00

Dün medyaya akseden bir haber, Türk insanının zekası ve yaratıcılığı konusunda beni bir kere daha derinden sarstı.

Bu konuda, çok sevdiğim rahmetli Aziz Nesin ile ayni fikirde olamıyorum ne yazık ki. Bana göre Türkler zekidir, zeki üstüdür, hatta cin gibidir. Hele bazı konularda.

Düşünsenize, vaktiyle Almanya’daki meşrubat ve sigara otomatlarına buzdan yaptıkları jetonları atıp, bedavadan içecek ve sigara sahibi olarak, firma sahiplerini deli edenler kimlerdi?

Ya da , beyaz tüylü olağan bir kediye, mavi lenz takarak, „Van kedisi“ diye satmaya çalışanlar?

Veyahut da, mazgal deliğine düşen bir madeni parayı, ucuna sakız yapıştırdığı bir baston yardımıyla kurtaran akl-ı evvel?

Başka kimin aklına gelir, karyola demirlerine bağladığı kaçak elektrikle evi ısıtmak?( Bu son üç maddeyi Ekşi Sözlük‘te okudum)

Ararsanız daha birçok örnek bulunur bu parlak zekaya.

İşte bu örneklerden biri de dün gazetelerdeydi. (www.habervizyonu.com) Karaman’da 34 yaşında genç bir adam, otomobil ve motosiklet tekerleklerinde kullanılan rulman ile mastürbasyon yapmaya kalkmış. Eee, en yakınında onu bulmuş herhalde. Buraya kadar iyi de, sonrası biraz acıklı. Rulmanı cinsel organından çıkaramamış ve sonuçta hastahanelik olmuş.Yapılan ameliyatla „organ“ „rulman“ dan kurtulmuş ama daha sonrası, daha da acıklı. Zavallı gencin cinsel organında dolaşım yolları kapandığından, „organ“ işlev yapma yeteneğini kaybetmiş.

Ne denir şimdi buna? Zeka bir anda parlayıp büyük bir buluş yapmış ama, galiba olası sonuçları pek farkedememiş.

Bu duruma, olsa olsa yine başka parlak bir Türk zekası çare bulabilir.

Yok mu müteşebbis bir iş adamı, bu konudaki büyük potansiyeli ve açılması muhtemel büyük pazarı görebilecek?

Yani, hani şu rulmanlar sağlığı tehlikeye sokmayacak başka bir maddeden imal edilse örneğin? Sonra da, prezervatif gibi, eczanelerde, bakkallarda filan satılsa?

Hem böyle bir müteşebbis milyoner olurdu, hem de mahallenin tüm kedi ve köpekleri, kasaba ve köylerdeki keçiler, koyunlar, atlar, inekler vesaire ve de hatta durmadan tecavüze uğrayan kadın taifesi, hayatları boyunca bu müteşebbise minnettar kalırdı.

Bizden hatırlatması.

Nispet

2011-05-17T14:07:00.000-07:00

Ekrana bakarken, kaşlarınızdan birinin hafifçe havaya kalktığını görür gibiyim. Yani,” Ne diyor şimdi bu hatun kişi, ne demek bu, ne nisbeti?” gibilerden.

Hemen açıklayayım. Bilenler bilir, bendeniz başka bir coğrafyada yaşamaktayım ve yine bilenler bilir, benim yaşadığım bu bölgelerde, bahar denen, hele hele yaz denen o güzelim zamanlar, her sene varlıklarıyla ortalığı şenlendirmek, arz-ı endam edip de, insanları, hayvanları mutlu etmek için kırım kırım kırıtır, yeni gelinler gibi nazlanırlar.

Bir gün gelip yüzlerini gösterseler, ertesi gün hemen ortalıktan kaybolup, tekrar görünmek için yüz görümlüğü isterler. Hem de yüz görümlüğü olarak dünyaları teklif etseniz, keyifleri istemezse, tekrar görünmeyiverirler. Mayıs, haziran hatta temmuz ayında bile, kapkara bulutlu gözyüzüne bakıp, değil bahçe, balkon sefası yapmak; kapıdan burnunuzu bile çıkaramazken, soğuktan titrememek için acilen kaloriferin düğmesine basmanız da gerekebilir.

Ama bu sene, aman efendim kırk bir buçuk kere maşaallah, durun tahtalara vurayım, ya da mavi nazarlık takayım- havanın neresine, nasıl nazarlık takılır acep, o da ayrı hikaye- ne diyorduk, evet bu sene, nisan ayının başından beri bahar yaşıyoruz! Bahar ne kelime, yaz efendim, düpedüz yaz! Bahçeler tüm çiçeklerini açtılar, ortalık rengarenk, tüm bahçe , balkon levazımatı ortaya döküldü, masalar, şezlonglar, güneş şemsiyeleri, hamaklar kışı geçirmek zorunda kaldıkları karanlık dolaplardan, garajlardan, kilerlerden çıkarılıp yemyeşil çimenlere taşındılar. Yüzme havuzları elden geçirildi, temizlendi. Tüm komşu bahçelerde çoluk çocuk çığlık çığlığa mangal sefaları gırla gitmekte. Nehir plajları dolup taşıyor. İnsanlar üzerlerindeki kalın giysileri fırlatıp attılar, kadınlı erkekli şortlarla, parmak arası sandaletlerle dolaşmaktalar. İnanılır gibi değil ama, akşamları bahçe minderlerini, güneş şemsiyelerini toplayıp içeriye almak bile gerekmiyor, çünkü ıslanmıyacakları kesin.

Ve bu durum aşağı yukarı altı haftadır böyle sürmekte. Herkes bu inanılmaz durumun keyfini çıkarmakta haftalardır. Ara sıra, kuraklık filan diyerek çiftçilerden şikayet sesleri yükseliyor ama, hani bizler gibi yiyeceklerini alışveriş merkezinin raflarından toplamaya alışık olan günümüz insanlarına pek fazla kaygı verici gelmiyor bu durum. Hani insan çok güzel bir rüya görür de, uyanmaktan korkar ya uykusunun içinde, işte bizlerin ruhsal durumu da şu aralar aynen öyle.

Halbuki her sene sağnak yağmurlar altında, gazetelerden, televizyonlardan, güney ülkelerinde güneşlenen, denize giren, sıcak yaz günlerini dolu dizgin yaşayan insanların haberlerini izledikçe , gördükçe nasıl da içimiz “cızzzz” ederdi.

Oysa bu sene güney ülkelerinden gelenler haberler hiç de öyle değil. “Yağmur” deniyor, “soğuk” deniyor, “fırtına” filan gibi sözler duymaktayız sık sık. Ayy, vah vah vah, demek oralara yaz hala gelmemiş. Ne kadar üzücü, ne kadar hazin. Yine içimiz “cızzz” ediyor ama ne yalan söyleyelim, bu sefer ters yönde. Allah kurtarsın efendim tez vakitte.

Biz buralarda güneş banyosu yaparken, incecik giysilerle dolaşıp, akşamları bahçelerde, teraslarda soğuk içeceklerimizi yudumlarken, oralarda insanların yağmur altında, soğukta koşuşturmakta olduğunu düşünmek gerçekten üzücü.

Eh, nisbeten daha erken, hava yarın değişebilir, umudu kaybetmemek gerek; hem böyle olağanüstü soğuk havalara da nisbeten ender rastlanıyor. Hem buralara nisbetle, oralarda yaz nisbeten daha uzun da sürüyor. Sonuçta güneyde yaşayanların yine de nisbeten karlı çıkmak ihtimali nisbeten fazla.

“Yaz” denen o harika mevsimin biran önce oralara da ulaşması dileklerimizle efendim.

Köy Dünya

2011-04-06T14:07:00.000-07:00

Bildiğimiz dünyamıza bir haller oldu son zamanlarda.

Ufaldı, küçük bir köye döndü neredeyse koca yerküre.

İnternet de, bu köyün meydanı haline geldi.

Her hangi bir ülkenin, herhangi bir köşesinde olmuş hemen hiçbir olay kalmadı ki, hemen ayni anda tüm başka ülkelerde bilinmesin.

Doğa felaketleri, siyasi kargaşalar, ortaya çıktıkları anda, bir „tık“ mesafesi kadar yakın artık herkese.

Gazetecilerin, medya organlarının diline düşmemiş bir sürü olay, direkt olaya karışanlar tarafından bazen bizzat İnternet ortamına taşınıyor. Geri kalan medyaya da, İnternet’deki haberi veya Facebook, Twitter gibi paylaşım sitelerinde çoktan bir yığın okuyucuya ulaşmış bir olayı, kendi sayfalarına taşımak düşüyor.

Yazılı medya sanki nefes nefese elektronik medyanın peşinden koşuyor.

Kuzey Afrika ve Arap ülkelerindeki isyanlar, bizzat isyancılar tarafından İnternet’de haber yapılıyor.

Ülkeler arası savaşlar, elektronik ortama kaydı, çeşitli ülkelerdeki „Hacker“lar birbiriyle yarışıyor.

Şöhretler bile elektronik medyanın kucağında doğmaya başladı. Biraz farklı ve orjinal bir fikri olanlar için tanınmış hale gelmek neredeyse işten bile değil artık.

Ülkelerin otoriter rejimlerinin güçleri İnternet’e geçmiyor. Yasaklar deliniyor, yasaklanmış kitaplar elektronik sahnede ortaya çıkıyor, protestolar İnternet’de organize ediliyor, diktatörlerin sonu sınır tanımayan İnternet ortamında tezgahlanıyor.

Ülkelerin sırları İnternet’in sonsuz özgür ortamında piyasaya dökülüyor.

Zorlaştı artık despot olmak, insanları uyutmak, kendi doğrularını başkalarına „doğru“ olarak yutturmak.

Zorlaştı artık gerçekleri saklamak, göz boyamak, statükoyu muhafaza etmek.

Hayır, insanların kötülüğü azalmadı, toz pembe değil hiçbirşey hala.

Ama artık herkesin herşeyi görme olanağı var, görmek isterse, gözlerini açarsa.

Aradığı bilgiyi elini uzatıp alma olanağı var isterse.

Bilgi ve haber artık insanların kapısını çalıyor, evinin, gözünün içine giriyor.

İleride ne devri olarak anılacak acaba içinde yaşadığımız zamanlar?

Dizi Tesadüfleri Sever

2011-03-29T16:10:00.000-07:00

Öykü en gerilimli noktalarından birine ulaşıyor.

Gözlerinizi, kulaklarınızı açıyorsunuz alabildiğine.

Olaylar kör düğüm haline geliyor, entrika tavan yapıyor, eyvah, nasıl çıkacaklar dizi kahramanları işin içinden?

Derken, biri birini tesadüfen görüyor veya işitiyor veya birinden tesadüfen haber alıyor veya her hangi bir tesadüf işi çözüveriyor.

Ya da tersine, öykünün can sıkıcı, tek düze hale geldiği bir noktada; yine birileri birilerini tesadüfen görüyor, işitiyor, yakalıyor ve bir de bakıyorsunuz yepyeni bir sorun, yeni bir zorluk, yeni bir entrika öykünün adrenalinini yine havalara fırlatmış.

“Öyle Bir Geçer ki Zaman” da Ali Kaptan, Cemile ile Balıkçı’yı, herkesten gizlenerek geldikleri çay bahçesinde mutlaka görüyor tabii ki, tesadüfen önünden geçerken.

Ya da, Fatmagül hergün evinden işine yürüyerek gidip gelirken, ilk haftalığını aldığı günde, mutlaka altın alıp biriktirmesi gerektiği aklına geldiğinden, otobüsle şehre, kuyumcular çarşısına iniyor ve dönerken tamamen tesadüfen, Boğaz sahilinde Vural’la Kerim’in candan kucaklaşmasını, yapıştığı otobüs camından büyüyen gözlerle seyrediyor. Buyrun bakalım cenaze namazına. N’olacak şimdi? Oysa ki Kerim az önce Vural’ın gırtlağına sarılmıştı ama işte Fatmagül’ün bindiği o hain otobüs o zaman geçmedi ki oradan, o sahne bitip kucaklaşma sahnesi geldiğinde geçeceği tuttu.- Bu Kerim de biraz istikrarsız zaten, birkaç dakika önce tehdit ederek saldırdığı adamı, birkaç dakika sonra, beni artık görmeyeceksin dedi diye bağrına basıyor.- Sonuçta, araları oldukça düzelmiş olan Fatmagül ile Kerim tekrar güvensizliğin ve kederin girdaplarına düşüyorlar. Bu ikisinin birbirlerine yaklaşmasını beklemekten zaten ruhen hastalanmış olan seyirciye de, Fatmagül’ün artık Kerim’e avaz avaz bağırmayıp, hafiften gülücükler göndermesinden ümitlenerek, tam vuslata ulaşacağını düşünüp sevinmeye başlamışken, tekrardan haftalar sürecek yeni bir bekleyiş işkencesi reva görülüyor.

Tesadüfen kapı aralığından en gizli sırlara vakıf olmalar, tesadüfen karşılaşmalar, başkalarının yaptığı bir konuşmadan tesadüfen gerçekleri öğrenivermeler.

Galiba “Tesadüf” dizi kadrolarının aylıklı elemanı.

Hem de vazgeçilmez cinsten, o olmasa öyküler nasıl sakız gibi çektikçe uzayacak?

Yalnız işin kötü bir tarafı var, o da seyircinin bu “çakma” tesadüfleri şıp diye anlaması. Bu tesadüflerin hikayeyi uzatmak için kopma noktalarına yerleştirilmiş zamklı bağlantılar olduğunun farkına varması. Hikaye bu şekilde yoğunluğundan, özgünlüğünden, cazibesinden ve mantığından kaybediyor ama olsun, sonuçta uzuyor ya. Anlaşılan önemli olan bu. Bu arada sabrı çatlayanlar, öykünün gitgide buharlaştığını düşünenler olursa ne gam. Alışkanlıktan mı, daha iyisi olmadığından mı, artık her nedense, insanlar her bölümde cam ekranın önünde oturmaya devam ediyorlar ya.

“Tesadüf” olgusuna muhtaç olmayanlar da var bu arada. Yaşanmış bir hayatı aktardığı için, yapay zorlamalar olmadan yoluna devam eden bir “Türkan” örneğin. Uzun soluklarla anlatıldığı halde sıkmıyor, çapraşık entrikalara, insana “bu da olur mu?” dedirten kanırtmalara gerek duymadan, sade görüntülerle söylüyor söyleyeceğini. Bu yüzden seyircinin öyküye duyduğu ilgi ve merak da zerrece azalmıyor ama.

Tesadüf enflasyonundan sıkılanların yapacağı şey de, tesadüfen zaplayıvermek herhalde.

O da gitti !!!!

2011-03-23T08:55:00.000-07:00

İnsanlar vardır. Hiç karşı karşıya gelmediğimiz. Hiç yüzyüze konuşmadığımız.

İnsanlar vardır, bir ömür boyu adını duyduğumuz, yüz hatlarını, gözlerini, bakışını, duruşunu ezberlediğimiz.

İnsanlar vardır, hiç tanışıklığımız olmadığı halde, bir şekilde sevdiğimiz.

İnsanlar vardır, yaşamımıza yıllar boyu bir şekilde refakat etmiş olan, yaşamımızın bir şekilde parçası olmuş olan.

Ve bir gün gelir, onlar da çekilip giderler bu yeryüzü sahnesinden.

Gittiklerinde gözyaşı dökeriz onlar için, sanki bir yakınımızmış gibi.

Kocaman bir boşluk bırakırlar arkalarında gittiklerinde, onlarsız bir dünya düşünülmez sanki.

Sanki bir parça da götürmüşlerdir giderken bizden, çocukluğumuzun, gençliğimizin, yaşamımızın bir parçasını beraberlerinde.

İşte onlardan biri daha veda etti bu dünyaya.

Elizabeth Rosemond Taylor. Bizim bildiğimiz adıyla Elizabeth Taylor, ya da Liz Taylor. Ajanslar onun bugün Los Angeles’te şubat başından beri kalp yetersizliğinden yatmakta olduğu hastahanede hayata veda ettiğini geçiyorlar.

Sinemaya gidip, gazete okuyup, TV seyredip de adını duymamış olan var mıdır?

Sinemaya 12 yaşındayken başlamış 27 Şubat 1932 de Londra’da doğan Liz. Babası bir antikacı, annesi ise tiyatro oyuncusu. İkinci Dünya Savaşı sırasında ailenin Amerika’ya göçmesinden sonra Amerikan vatandaşlığını alan Liz, sinema kariyerine yeni dünyada başlıyor. Önceleri çocuk yıldız olarak Lassie filmleriyle tanınıyor. Daha sonra “teenager” rolleriyle devam ediyor. Menekşe gözleri ve çarpıcı güzelliğiyle kısa zamanda Hollywood’da yükselmeye başlıyor. O zamanlar sinemada kadın ve erkek olarak tanınmış kim varsa, onlarla geçiyor kamera karşısına. Montgomery Clift, Shelley Winters, Speencer Tracy, Robert Taylor. Filmler filmleri takibediyor ve Liz sinemanın taçsız kraliçesi haline geliyor.

Sekiz evliliğinden ilkini 1950 senesinde Hilton otellerinin varisi Nicky Hilton ile yapıyor. Dünya çapında şöhreti ona getiren film ise, Rock Hudson ve James Dean ile çevirdiği “Devlerin Aşkı”. Daha sonraki klasikleşen filmleri ise Montgomery Clift ile “Hayat Ağacı” ve Paul Newman ile oynadığı “Kızgın Dam Üzerindeki Kedi” , yine Clift ile “Birdenbire Geçen Yaz”. 1960 da ilk Oscar’ını getiren film “Telefon Butterfield 8” “Wirginia Wolf’tan Kim Korkar” 1967 de ikinci Oscar’ı getiren film oluyor.

Çok zengin olan film yaşamının yanı sıra Liz’in aşk hayatı ve evlilikleri de çok konuşuluyor. İkinci eşi Michael Wilding’den 1957 de boşanan Liz, 1958 de çok sevdiği ikinci kocası Mıchael Todd’u bir uçak kazasında kaybediyor. Bu ölümden sonra onu teselli eden ve ilk eşi Debbie Reynolds’tan ayrılmasına neden olduğu şarkıcı Eddie Fisher’ı ise, hayatının büyük aşkı İngiliz aktör Richard Burton uğruna terkediyor.

“Kleopatra” filminin setinde aşık olduğu Richard Burton’la inişli çıkışlı bir ilişkisi olan Liz, onunla iki defa evlenip boşanıyor. Sağcı bir politikacı olan John Warner’la yedinci evliliği altı yılın sonunda bittikten sonra, sekizinci evliliği ile yeniden dedikodulara vesile oluyor. Liz’in son eşi Larry Fortenski, kadın dövmekten sanık, kendisinden 20 yaş küçük bir inşaat işçisi. Ondan da 1995 de ayrılıyor.

Liz rol yapmayı setlerde öğrenmiş bir aktrist, bu konuda hiçbir tahsili olmadığı halde, müstesna güzelliği, spontan oyunculuğu ile yıllarca sinema seyircisini büyülemiş bir süper star.

Liz’in bilinmeyen yönlerinden biri, soğuk savaş sırasında Rusya ile Amerika arasındaki ilişkilerin düzelmesi konusunda yaptığı çalışmalar. Aids konusunda yaptıkları ve kurduğu Aids Vakfı ise bilinen birşey.

1972 senesinden sonra yavaş yavaş film sahnesinden çekilen Liz, daha ziyade küçük bir topluma hitabeden televizyon serileri çevirdi. Son senelerinde sürekli hasta olan Liz, cilt kanseri, zatüree gibi hastalıklarla uğraştı, bir beyin ameliyatı geçirdi ve kalçasını kırdı. Son zamanlarda toplumun gözü önünden çekilmiş, ara sıra televizyonlardaki konuşma programlarında görünmekteydi sadece.

Bir devir kapandı onun gidişiyle.

Sinema tarihinin uzun süreli bir bölümüne damgasını vurmuş bir yıldızdı o.

Yeri boş kalacak.

Süper İslam Kahramanları ve Obama

2011-01-11T13:29:00.000-08:00

Artık İslam dünyasının da süper kahramanları var!

Dünya çapında İslam dinine bağlı olan toplulukları simgeleyen süper kahramanlardan oluşan bir çizgi roman, bu günlerde dünyaya ün salmış durumda.

Hatta Amerikan Başkanı Obama bile bu çizgi romanın sıkı takipçilerinden olduğunu itiraf etti.

Çizgi romanın kahramanları çeşitli İslam ülkelerinden gelmiş 99 kahramanı temsil ediyorlar ve aslında Allahın 99 adını sembolize ediyorlar. Bu yüzden de çizgi romanın ismi “The 99” . Bu adlar örneğin, “Yegane” “Herşeye Kaadir” “Herşeyi Bilen” “Merhametli” “Yaşam Bahşeden” veya “Misliye Mukabele Eden” gibi adlar.

Çizgi romanın yaratıcısı, Amerika’da yaşayan 1971 Kuweyt doğumlu Naif Al-Mutawa. Mutawa şu sorudan yola çıktığını anlatıyor: “Neden bizim çocuklarımız X-Men, Superman veya Spiderman okumak zorunda kalsınlar? Biz, kendi kültürümüzle, kendi düşünce tarzımız ve kendi dünya görüşümüzle daha iyi bağdaşan kahramanlar yaratamaz mıyız?” Bu soruya, yine kendisi “elbette” cevabını veriyor ve böylece 2006 senesinde “The 99” doğmuş oluyor.

Bu çizgi romanda, kötülüklerle savaşan ve Allahın 99 adından her birini bünyesinde barındıran 99 kahraman olduğu bildiriliyor.

Bu kahramanlardan bazıları örneğin, Suudi Arabistan doğumlu bir adele paketi Cabbar ( Muktedir) , bir diğeri Arap Emirliklerinden gelme, gerçeğin ışığını tanıyan Noora (Işık) , yine bir başkası Güney Afrika’dan Bari (Şifa Veren) veya Pakistan’dan (Yol Gösteren) Hadya. Kahramanlar erkek olduğu gibi aralarında kadınlar da var.

AL-Mutawa çizgi romanın kalitesi konusunda çok titiz ve X-Men, X-Force gibi çizgi serilerinde çalışmış Fabian Nicieza ile birlikte çalışıyor. Ayrıca Spiderman, Hulk, Batman, Superboy gibi çizgi romanların ressam ve grafikçileri Dan Panosian, John McCrea, James Hodgkins ve Monica Kubina gibi tecrübeli kişiler de resimlerin hazırlanmasında görev alıyorlar.

Romanda olaylar, 1258 de Moğolların Bağdat’ı işgali, 800.000 müslümanı öldürmesi ve başka birçok hazineler gibi o zamanlar Bağdat’ın meşhur kütüphanesinde mevcut milyonu aşan eseri yoketmesi ile başlıyor. Ama küçük bir kütüphaneci grup kütüphanedeki 99 değerli taşı kaçırmayı başarıyor. Bu taşların olağanüstü gücü daha sonra 99 kahramana geçiyor ve onlar da, dünya üzerindeki barışı sağlamak üzere harekete geçiyorlar.

Çizgi romanın kritikçileri de var. Örneğin kadın kahramanların prototip olması, erkek kahramanlar gibi etnik çeşitlilik göstermemesi eleştiriliyor. Ayrıca böyle bir romanın muhafazakar islami ülkelerde ne gibi tepki göreceği de merakla beklenmiş ama özellikle Suudi Arabistan ‘da herhangi aşırı bir tepki görülmemiş.Ayni tereddüt Endonezya için de yaşanmış ama roman şimdiden orada da başarı göstermekteymiş.

ABD’de çoktan tutulmuş durumda olan romanın, batının değerleriyle orta doğunun değerlerini birleştirmek gibi bir misyonu varmış. Yaratıcısı Al-Mutawa’nın Massachusetts’deki Tuffs University’den psikoloji, İngilizce Edebiyatı ve Tarih dallarında üç diploması olduğu düşünülürse, böyle bir misyona soyunması anlaşılabilir. Mutawa ayrıca çeşitli Arap ve İngiliz gazetelerinin yazarı olup, Kuweyt savaşı esirleri ve New-York’da işkence mağdurları ile de psikolog olarak çalışmış biri. Bunlardan başka kendisi yazdığı bir kitaptan ötürü Unesco’dan da ödül almış.

Resim ve karikatürlere karşı İslam dünyasının hassasiyeti bilinmekle birlikte, çizgi romanın en muhafazakar İslam ülkelerinde bile aforoza uğramayıp, tersine başarı kazanıyor olması, bütün bu ülkelerdeki genç müslüman nüfusunun etkisine bağlanıyor.

Anlaşılan başarılı bir iş adamı olan Mutawa, yayınevinde 500 kadar kişi çalıştırıyor ve bu girişimiyle herhalde, İslamın üzerine özellikle 11 Eylül ‘den ve dünyanın çeşitli şehirlerinde yaşanan terör olaylarından sonra düşen terör gölgesinin, dünya çapında değiştirilmesine katkıda bulunmaya çalışıyor.

Alıntılar: Arte TV, heise online

Aşık olmak ya da olmamak! İşte bütün mesele!

2011-01-11T03:44:00.000-08:00

Aşk üzerine ne kadar çok yazıldı şimdiye kadar. Romanlar, tiyatro eserleri, senaryolar, şiirler, makaleler, denemeler, ilmi araştırmalar, daha neler neler..Ama konu bitti mi? Biter mi?

İnsanlar yaşadıkça da bitmez.

Çünkü insanlar yaşadıkça aşık olurlar, oldular, olmaktalar, daha da olacaklar.

Yaşamı boyunca hiç aşık olmadıklarını sananlar, iddia edenler ve gerçekten aşık olmamış olanlar da vardır elbette. Ama genelde hemen hemen her insan bu duyguyu, yaşamının bir sürecinde, bir kenarından veya tam ortasından, bir defa veya çeşitli evrelerinde birkaç defa tatmıştır.

Tabii ki aşk denilen bu olgu herkeste ve her zaman ayni şekilde, şiddette, yoğunlukta, ayni uzunluk veya kısalıkta da değildir. Çeşitli insanların bu evrede yaşadıkları, birbiriyle benzerlikler gösterse de, kişiye özeldir aslında. Hatta ayni insanın çeşitli başka sujelere karşı duyduğu aşk duygusu bile birbirinin tamamiyle ayni değildir. Birinde örneğin daha şiddetli, birinde daha romantik, bir diğerinde daha derin bir biçimde hissedilebilir. Bu hem aşık olan kişinin, kişiliğinin hangi evresinde bulunuyor olmasına, hem de aşık olduğu sujenin niteliklerine bağlı olarak değişebilir.

Neler olur aşık olduğumuz zaman? Herşeyi sayamayız tabii ama genelde, tüm dikkatimiz ve düşüncelerimiz bizi kendine aşık eden kişi üzerinde toplanır öncelikle. Dünya üzerindeki diğer bütün konular yokolur sanki, hep onu görmek, yakınında olmak isteriz. Yakınında değilsek, nerede olduğunu, ne yaptığını merak ederiz, yaşamımız onu bir görüşümüzden diğer görüşümüze kadar olmak üzere cereyan eder. Onu gördüğümüzde bedenimiz çılgınlık moduna geçer sanki, terleriz, titreriz, kızarırız, kalbimiz göğüs kafesimizde taklalar atar. Uykularımız kaçar, iştahtan kesiliriz. Onu düşündüğümüzde veya onun yakınındayken içimizi sonsuz bir mutluluk duygusu doldurur, kanat takmış uçuyoruzdur sanki. Onunla konuşmak gerektiğinde sesimizi bulamamak veya söylemek istediğimizden bambaşka şeyler gevelemek de olasıdır bu devrede.

Bilim adamları aşk fenomenini de evirip çevirip incelediler. Aşık olduğumuzda bedenimizin kimyasının alt üst olduğu tespit edildi. Aşık olan kişi ancak bilinç altından algılanabilen ve Pheromone denilen bir çeşit cinsel koku yaymaktaymış etrafa. Ayrıca tavan yapan Dopamin hormonu insanı mest ediyor ve Adrenalin de o müthiş heyecanın ortaya çıkmasına neden oluyor. Bunun yanında salgılanan Endorphin ve Cortisol sarhoşluğa benzeyen o coşkulu mutluluk duygusunu meydana getiriyor. Sevgiliden ayrı kalmak ise hissedilen mutluluğun şiddetinde bir mutsuzluk hatta ümitsizlik kuyularına düşürüyor insanı. Ayrıca ancak ruhsal hastalıklarda görülen bir serotonin düşmesi de tesbit ediliyor. Bilim, aşık kişinin hesapsız hareketlere ve akılcı olmayan davranışlara hazır bir halde olduğunu da kabul ediyor. Aşk intiharları ya da cinayetleri bu durumun en aşırı ucları.

Bütün bu tespitler, aşkın bir hastalık olduğunu savunanlara neredeyse hak verdirecek derecede kuvvetli olmakla birlikte, aşkın onu yaşayan kişiye tattırdığı mutluluk da, onu “hastalık” olmaktan çıkaracak vasıflarda.

Dünya Sağlık Teşkilatının (WHO) açıklamasına göre, adına “aşık olmak” denilen bu durum, onu yaşayan kişilerde 24 ila 36 ay arasında devamlı oluyormuş ancak. Tabii ki bu, aşık olup da, hayallerinin kahramanı ile nikah masasına oturanların mutluluklarının 24 ila 36 ay sonra yokolacağı, ve dolayısile de evliliklerinin biteceği anlamına gelmiyor elbette. Bu sadece, bilimin vardığı sonuçlara göre, bu kadar zaman sonra artık sevdiklerini gördüklerinde belki ellerinin terlemeyeceği, kalplerinin yerinden kopmayacağı, kulaklarına kadar kızarmayacakları veya kekelemiyecekleri demek oluyor. Çünkü o zamana kadar çıldırmış olan hormon düzeni, bu kadar zaman geçtikten sonra tekrar normale dönüyor ve eğer aşık olunan kişi, ayni zamanda gerçekten doğru kişiyse, mutluluk hissi yerine oturmuş ve olgunlaşmış olarak yaşamına devam ediyor.
Buna aşkın, uzun vadeli bir sevgiye dönüşmesi de denebilir. Dönüşememesi durumu da olabilir tabii ki. O zaman da, Eros’un oklarını yanlış bir hedefe atmış olduğu düşünülebilir.

Aşkın çeşitli variyasyonları da var elbette. Beklenip de bir türlü gelmeyen, geldiğinde de yanlış bir zaman seçen. Çok erken gelip, yine erkenden çekip giden. Geç gelip erken giden, çok geç gelen, iş işten geçtikten sonra gelen. Yanlış yerde doğru kişiyle, ya da doğru yerde yanlış kişiyle gelip de insana çok çektiren.

Dedik ya, çok yazıldı aşk üzerine ama daha çok da yazılabilir diye.

Bilim var olan aşkı araştırdı da, aşkın hangi koşullar altında meydana geldiğini bulmuş değil bugüne kadar.
Bunu bulabilseydi, belki de bir hap icad ederdi de, ne zaman aşık olmanın tam zamanı ve yeridir diye düşünürsek, o zaman yutardık hapı(!) biz de.

Ama o takdirde de, aşk aşk olmaktan çıkardı herhalde.

Yakın bir arkadaşım, yeniden aşık oldu geçenlerde. Ve bütün bunları ve daha başka şeyleri de getirdi aklıma.

Aşık olmak, yeniden kanatlanıp uçmak, yüreğin deli gibi çarpması, bir bakışın, bir yürüyüşün, bir gülüşün insanı sarhoş etmesi, ne güzel!

Ona tabii ki tüm kalbimle sonsuz mutluluklar diledim.

Sonra da aşkın mutluluklardan mutsuzluklara uzanan binbir yüzünü düşündüm.

Sonra da bu yazının başlığını attım.

Unutulmayan

Yeni Yılınız Kutlu Olsun!!/ Happy New Year! / Einen Guten Rutsch ins Neue Jahr!

2010-12-29T09:23:00.000-08:00

Kar

2010-12-11T14:44:00.000-08:00

Kar yağıyor..

Çok erken başladı bu sene kar yağışı.

Güzeldir yağan karı seyretmek. Sıcak bir odada oturuyorsanız, karşınızdaki geniş pencereden, uçuşan, bazen seyrelip bazen sıklaşan, bazen ağırlaşıp, bazen kuş tüyü misali havada süzülen, bazen esen rüzgarın girdabına kapılıp topraktan göğe yükseliyormuş izlenimini veren, bazen büyüyüp kocaman parçalar halinde yere süzülen, bazen de yoğunlaşıp küçük buz taneleri hızıyla toprağı döven o güzel beyazlığa dalıyorsa gözleriniz.

Üstelik elinizde çayınız ya da kahveniz de varsa. Oturduğunuz koltuğa biraz daha gömülüp, kendinizi o güzel anın rehavetine bırakabiliyorsanız. Dışarıya çıkmak zorunluğunuz yoksa, her ne kadar sarılıp sarmalansanız da, karın yakıcı soğuğunu burnunuzda, alnınızda hissetmeden, elleriniz ayaklarınız buz tutmadan. Arabanızla kar yüzünden tıkanmış bir caddede veya otobanda, kar lastiğini veya zincirlerini henüz takmamış arabaların sağınızda solunuzda yaptığı tehlikeli dansı izlemek zorunda kalıp, kendi arabanızın bir yerlerde patinaj yapmaması için azami dikkat ve dua etmeden. Hele tipi varsa, iki metre önünüzü görmenin derdine düşmeden. Hele hele yaya olarak yolda iseniz, kendinizi biran önce bir vasıtaya atıp sıcak evinize varmayı düşlemeden.

Çocukken severdik karı ve yağdığında bayram ederdik. O soğuk beyazlığı ensemizden içeriye atmak sevimliliğini gösteren arkadaşlarımıza bile kızmadan yuvarlanırdık içinde, ellerimiz morarıncaya, burnumuzu artık hissetmeyinceye kadar.

Çok karlar yağdı o zamanlardan beri.

Karın herşeyi olduğundan çok daha güzel gösterdiği ne kadar doğru.

Çirkin binalar, bakımsız bahçeler, parklar üzerlerine serilen bembeyaz bir örtüyle ne kadar da güzelleşiyorlar. Zaten güzel olanlar ise daha da güzelleşiyorlar. Hele görkemli binalar, ağaçlar, kırlar, yolların iki tarafında uzanıp giden manzaralar.

Kar altında uzun zaman kalsak, kara bürünsek biz de daha güzelleşir miydik acaba?

İnsan karlı manzaraya baktığı zaman, o manzaraların altında hiçbir kötülük olabileceğine inanmıyor neredeyse. Dünya sanki huzur dolu bir barış beldesi.

Beyaz rengin özelliği mi acaba?

Hepimiz beyazlar giysek, birbirimizi daha barışçıl bulur muyduk acaba?

Bu sene kış epey zorlu geçecek diyorlar.

Karlı bir kış, zorlu bir kış, hiç değilse görünüşüyle huzur özlemimizi dindirir miydi acaba?

Erken başladı bu sene kar yağışı.

Yağan karı seyretmek, hele sıcak bir odadan, her sene yeniden keşfettiğimiz, ne kadar da güzel.

Wikileaks ve Dünyanın Sahibi

2010-11-30T14:23:00.000-08:00

Hayatımıza yepyeni bir kavram girdi:

“Wikileaks”

Artık dünyada hiçbir yerde, gazete okuyup radyo ve TV lerde haberleri takibeden veya İnternet tiryakisi olanlardan, bu ismi duymayan kimse kalmadı herhalde.

Wikileaks tüm dünyayı çorba yaptı ve kepçeyi içine daldırmış karıştırmakta.

Wikileaks bir yerde İnternet’in ve elektronik medyanın gücünü de temsil eden bir kavram. Bir kısım yazarlar ve yorumcular, ABD gibi bir ülkenin bu duruma düşmüş olması karşısındaki büyük hayretlerini ifade ederken, bir kısmı da “ Böbürlenme padişahım, senden büyük Allah var” deyiminin duruma daha uygun olduğunda hemfikirler. Ortaya dökülen ve daha dökülecek olan belgeler, ABD’nin bilgisi ve izni dahilinde mi, daha doğrusu kasten mi açıklanıyor, yoksa birileri dünyanın en güçlü devletini gerçekten tongaya mı düşürdü, bunun tartışması da daha bir zaman devam edecek herhalde.

Adı geçen devlet adamlarından ( ve kadınlarından) bir kısmı olayı önemsemez görünerek, bir kısmı bütün bunların devletlerarası ilişkileri değiştirmeyeceğini iddia ederek, bir kısmı da kulağının üstüne yatarak durumu geçiştirmeye çalışıyorlar. Bu arada bütün bu ülkelerdeki muhalif kesimler ve hükümetlerin karşısında yer alanlar ABD gibi bir devletin diplomatlarından işittikleri karşısında bayağı sevinç duyuyorlar. Ne de olsa kendilerinin bir zamandır iddia ettikleri şeyler, hangi vesile ile veya hangi koşullar altında olmuş olursa olsun, mühim ağızlarca teyid edilmiş durumda.

Önümüzdeki zamanlarda bazı deyişlerde değişiklik olması bile beklenebilir:

“Adam Wikileaks çarpmışa döndü.”

“Eğer yalan söylüyorsam Wikileaks’de belgelerim açıklansın!”

“Beter ol, Wikileaks götürsün seni.”

“Beni mecbur etme, tüm bildiklerimi Wikileaks’te açıklarım.”

“Bak yalanın varsa Wikileaks’lik ol inşallah!”

Vesaire.

ABD’nin başına böyle bir şeyin gelmesi, bu zamanlarda dünyanın en güçlü devleti sayılan, Sovyetlerin çöküşünden sonra adeta neredeyse dünyanın sahibi durumunda bir ülkenin, bir İnternet sitesine hükmedememiş olmasını – eğer isteyerek yapmadıysa tabii- gözler önüne sermesi açısından ilginç.

Demek dünyanın sahibi olunamıyormuş.

“Dünyanın sahibi” dedik de:

İspanya’da Angeles Duran adlı bir kadın, notere müracaat ederek güneşin kendisine ait olduğunu tescil ettirmiş.

Yanlış okumadınız, ben de yanlış yazmadım, bildiğiniz, sabahları doğudan doğup, akşamları batıdan batan, bizi aydınlatıp ısıtan güneşin.

Kadıncağız bunu, geçen eylül ayında bir Amerikalı’nın “ay”ı (şu bildiğiniz, geceleri doğan, dolunay haline geldiğinde aşıklara iç geçirtip, denizlerin suyunu kabartan ay) sahiplendiği haberini okuduktan sonra yapmış.

Üzerinde “ Dünyadan yaklaşık 149.600.000 kilometre uzaklıkta, güneş sisteminin merkezindeki güneş adlı yıldız, Angeles Duran’a aittir” yazan bir metni notere onaylatmış. Şimdi de dünya üzerinde yaşayan herkesten aydınlatma ve ısıtma parası istiyormuş. (Hürriyet Gazetesi 30.11.2010)

Durun bir dakika, galiba şimdiye kadar dünyayı sahiplenen kimse çıkmamış.

Dünyayı sahiplenen ne yapar?

Dünya üzerinde yaşayan herkesten kira istediğinizi düşünün!!

Bu bloğu burada kesiyorum, çok acele bir işim çıktı benim.

Haberi okuyan başka birinin aklına gelmeden çabuk en yakındaki notere kadar gitmem gerek.

İçim Acıyor!!!

2010-11-28T14:04:00.000-08:00

Yine insanı kahreden bir haber!

Yine insan cinsine dahil olmaktan insanı utandıran bir haber!

Yine anlayamadığınız, aklınızın almadığı, karşısında söyleyecek söz bulamadığınız, tıkandığınız, duyduğunuz çaresizlik karşısında ne yapacağınızı bilemediğiniz bir haber!

“Şanlıurfa'da, yaşları 8 ile 14 arasında değişen bir grup çocuk, sokakta buldukları 2 köpeğin boyunlarına ip bağlayarak birbirleriyle dövüştürdü. Görenleri şaşkına çeviren çocukların vahşi eğlencesinin sonunda ise köpekler kanlar içerisinde olduğu yerde bırakıldı.

İPLE BAĞLADIKLARI KÖPEKLERİ DÖVÜŞTÜRDÜLER

Eyübiye Mahallesi'nde 8 çocuk sokakta buldukları iki köpeği, boyunlarına ip bağlayıp ‘oyun için’, boş bir tarlaya getirip dövüştürdü. Boş tarlada dövüşmeleri için birbirlerinin üzerine salıverilen, ipleri çocukların elinde olan iki köpek, birbirini kanlar içerisinde bıraktı. Vahşeti oyun haline getiren çocuklar, dövüş sırasında şiddeti artırmak için köpeklere ellerindeki tahtalarla vurup üzerlerine taş atıp onları daha da öfkelendirdi. Bu vahşeti gören büyüklerin de sessiz kaldığı ‘oyun’da çocuklar, köpeklerin birbirini ısırmasını neşe içinde heyecanla izledi.

Vahşeti eğlence haline getiren çocuklar, boş zamanlarını böyle değerlendirdiklerini söylerken, zaman zaman köpeklerin kendilerine saldırmasından korktuklarını ifade ederek, “Bulduğumuz köpekleri iki grup sahipleniyor ve dövüş başlıyor. Yenilenler, galip gelen köpeğin sahibi olanlara iddiaya göre gazoz ısmarlıyor” dedi. Yaptıklarının yanlış bir şey olmadığına inanan çocuklar, köpekleri sadece ‘oyun olsun’ diye dövüştürdüklerini söyledi. Çocuklar, köpekleri kanlar içerisinde öylece bırakıp alandan ayrıldı.

ALİ LEYLAK/ŞANLIURFA, (DHA)
(Milliyet İnternet/28.11.2010)”

8-14 yaşları arasındaki sekiz çocuk.

Sokakta buldukları sahipsiz sokak köpeklerine yiyecek veya su vermiyor, onları okşamıyor, hayır, onları bağlayıp birbirleri ile dövüştürüyorlar. Yetmiyor, onlara ellerindeki tahtalarla vurup, onlara taş atıp dövüşün şiddetini arttırmaya çalışıyorlar. Yetmiyor,onların birbirlerini ısırmasını neşe içinde , heyecanla izliyorlar. Yetmiyor, “eğlence” bittiğinde, kanlar içinde kalan, yaralanan köpekleri olduğu yerde bırakıp savuşuyorlar.

O köpekler ki, insanoğlundan yalnızca bir yudum su, bir parçacık yiyecek umuyorlar.

Boş zamanlarını değerlendiriyorlarmış! Yenilen köpeği sahiplenmiş olanlar, galip gelen köpeği sahiplenmiş olanlara gazoz ısmarlıyormuş.

Bütün bu vahşeti gazoz için yapıyorlarmış! Ha, bir de iki köpek birbirini kanlar içinde bırakırken duydukları neşe ve heyecan için tabii.

Bu çocuklar büyüyecekler. Her biri bir iş tutup, hayat mücadelesine atılacak. Evlenecekler, karıları, çocukları olacak. Komşuları, iş arkadaşları, rakipleri, yoluna çıkan çeşitli insanlar olacak.

Çocukken yüreklerinde bir canlıya karşı duyulması gereken merhametin zerresini beslememiş, başka bir canlıya karşı taşınması gereken sevgi veya yaşama karşı taşınması gereken saygının damlasını öğrenmemiş; tersine bir canlıya acı çektirmekten zevk duymuş bu insanlar, yaşamlarına giren diğer insanlara karşı nasıl davranacaklar acaba? Sevgiyle mi, anlayışla mı, en azından hakkaniyetle mi?

Karılarına yaşamı zehir edip, kendileri gibi taş kalpli çocuklar yetiştirecekler en iyi ihtimalde.

Hayatın karşı tarafa tekme atmaktan ibaret olduğunu sanıp, yaşamları boyunca tekme savurarak debelenip duracaklar.

Sonra da, yaşamın kendilerine neden zalim davrandığını, hayatta neden şansları olmadığını düşünüp duracaklar herhalde.

Yaşamda iyi bir yer edinebilmek için, başkalarına hak tanımak gerektiğini, durup dururken başka canlılara eziyet etmemek gerektiğinin, yaşamın temel taşlarından olduğunu belki de hiç öğrenemeden göçüp gidecekler bu dünyadan.

Neden yaşam boyu boğuştuklarını, neden mutluluk denen şeyden pay alamadıklarını da hiç anlamadan.

Ne alakası var değil mi? Yaşamda mutlu olmakla, bir sokak köpeğine eziyet etmenin?

Yaşamda mutlu olmakla, eziyet edebilecek bir yüreğe sahip olmanın çok alakası var ama.

Eziyet eden yürek, gün gelir eziyetten zevk almaz artık. Çünkü insandır, çünkü o da sevgiyi aramaktadır, sevilmeyi istemektedir ama sevgiyi veya en azından yaşama karşı saygıyı kimseye göstermediği için, ona da göstermez başkaları.

O gün mutlaka gelir.

Ve işte o yüzden anlayamaz neden sevilmediğini, ona neden yaşam hakkı tanınmadığını, neden mutlu olamadığını.

Anneler, babalar, çocuklarınızın geleceğine önem veriyorsunuz da, yüreğine neden önem vermiyorsunuz?

Onların meslek öğrenmesine, para kazanacak hale gelmesine çalışıyorsunuz da, yüreğinde biraz sevgi barındırmasına neden çalışmıyorsunuz?

Onlara hayvanları sevmeyi, korumayı neden öğretmiyorsunuz?

Sevmeyen, sevgiyi öğrenmeyen, sevmediği için de sevilmeyen insan mutlu olamaz.

Siz çocuklarınızın mutlu olmasını neden istemiyorsunuz?

Şurdan Burdan (Kedi, Türkan, Fatmagül, Hanefi Avcı ve Obama)

2010-11-14T13:04:00.000-08:00

Başlığı bilerek böyle attım.

Bu yazı bir sohbet yazısı olacak. Sohbet yazısına da, konuşma dili yaraşır elbet.

Yazmaya bu kadar zaman ara verdikten sonra, ne kadar çok konu birikmiş olduğunu görüyor insan, arada kaçırdıklarımız da cabası. İlgiye değer her konu hakkında bir yazı çıkarmaya, hem yer hem zaman açısından olanak olmadığına göre, bazılarına kısa kısa değinerek geçeceğiz.

Kedilendim Yine

Sayfamı takibedenler, kedi dostu olduğumu ve bu senenin başında beraberimdeki son kedimi kaybetmiş olduğumu anımsayacaklardır. Ondokuz yıldır bana yarenlik etmiş olan o küçük sevgilinin ardından, nasıl üzüntüye garkolduğumu da.

Yaşlı kedimin artık iyi edilemeyecek hastalığının son günlerinde, onun yavaş yavaş ebediyete kayması karşısındaki çaresizliğim içinde, veterinerimize adeta haykırarak, artık hayvan beslemiyeceğimi söylediğimi hatırlıyorum. Tecrübeli veteriner bilgiç bir gülümseme ile karşılamıştı bu feryadımı. “Hayvanseverler hayvanlarını kaybettiklerinde böyle derler ama bir zaman sonra yine genç bir hayvanla gelirler karşıma.” demişti bana. Öyle de oldu. Sekiz ay dayanabildim kedisizliğe ve iki ay önce de yeni kedilerimi aramaya başlamıştım bile. Tüm hayatımı kedilerle geçirdiğimden, biliyordum içten içe aslında, kedisiz yaşayamıyacağımı.

Bizim buralarda hayvan edinmenin belli yolları vardır. Sokağın birinden karşınıza sahipsiz bir yavru çıkması olanaksız olduğundan- çünkü sokak hayvanları yoktur-, ya civardaki çiftliklerde, ya hayvan derneklerinde veya kedi ve köpek yetiştiricilerinde aramanız gerekir. Yaşamımızın her alanına girmiş olan elektronik kolaylıklar, bu konuya da el atmış olduğundan, kedi köpek yetiştiricileri de artık İnternet üzerinden bulunuyorlar.

İnternet üzerinden kedi aramaya başladığımda, beğendiğim bütün yavruları birilerinin benden önce davranarak aldıklarını gördüm. Bu piyasada yeni olduğumdan, işlerin nasıl yürüdüğünü anlamam biraz vakit aldı. Birkaç zaman sonra farkettim ki, kedi ilanlarının yer aldığı sayfaların başında nöbet tutmak gerekli. Düşündüğünüz türde bir kedi ilanı sayfaya düşer düşmez de, derhal üstüne atlamak lazım. Ondan sonrasında, şayet yetiştirici sizi sempatik ve uygun bulmuşsa, verilen randevuya koşarak kedileri görmek gerekiyor. Sonrasında beğendiğiniz kedileri ayırttırabilirsiniz, 12 haftadan küçükler henüz annelerinden ayrılmadıklarından beklemek gerekli. Bazen de size söz verildiği halde, kedi yavruları yine de daha uygun görülen başkalarına da verilebiliyor. İşte bu minval üzere, ilan kovalamak, cevaplamak, beklemek, gitmek görmek, ayırtmak, tam olacakken olmamak filan derken haftalar geçti. Tam sonuçta istediğim gibi bir yavru bulmuştum ki, bu sefer de yetiştiricisinin aşılara karşı olan tutumundan dolayı, henüz aşılanmamış olan yavru hastalanıverdi. Bir ay süreyle de bu hastalığı iyileştirmekle uğraştık. Eee, bir yavru tek başına olmaz tabii, ona bir de arkadaş gerek. Tekrar aramalar, araya giren haftalar.

Veee, mutlu son!! Şu anda ayaklarımın arasında biri siyah ve bej renklerin enfes bir karışımı, diğeri beyaz uzun tüylü ve mavi gözlü olmak üzere, iki dünya tatlısı koşup oynamaktalar.

Bu arada en güzel ve sevimli kedilerin, çeşitli cinslerin birleşmesinden doğan kırmalar olduğunu da öğrenmiş oldum. Kedi yetiştiricileri son zamanlarda yeni bir trend olarak, cins kedilerle ev kedilerini birleştirip, daha sağlıklı nesiller üretiyorlar. Bu şekilde cins hayvanlarda ortaya çıkan üretim bozukluklarının da önüne geçebiliyorlar.

Şu anda bu iki güzeli evin düzenine alıştırıp eğitmekle meşgulüm. Kedi sahipleri bilirler, onları da belli bir oranda eğitmek mümkündür, tabii ki sabırla ve sevgiyle.

Bu arada bir kaç haftadır da dilime, aklıma nerden çıktıysa geliveren bir deyiş dolandı: “Yaşam doğurgandır!” Bir yazı yazılabilir bunun üzerine aslında, ama şu kadarla yetineyim şimdilik: Yaşamda kederlerin ardından yeni güneşlerin doğabileceği savı doğru. Birşeyler bitse bile, yeni birşeylerin başlamasının mümkün olduğu da. Yaşamda umut tükenmiyor.

Eh, ben erdim muradıma, siz de kerevetine çıkın artık.

Kanal-D Perşembesi

“Binbir Gece” dizisini, bitmesine yakın bir yerde sabrım yırtılıp ikiye ayrıldığından bırakmış ve ondan sonra da başka hiçbir Türk dizisini takibetmemiştim. Bu sene Türkiye’de geçirdiğim aylarda, “Ezel” gibi bazı dizilerin bir iki bölümüne göz atmış, ama bitmez tükenmez mafyavari tiradlardan, çek uzasın bitmeyen dram unsurlarından, yaşlı gözlerden, yapay entrikalardan ve ağır anlatımlardan içime fenalık geldiğinden, izlemekten çabucak vazgeçmiştim.

Son haftalarda ise yeniden bir iki diziye takılmış durumdayım: İlki: “Türkan”. Konusu, ülkenin yetiştirdiği ender kişiliklerden biri olan Türkan Saylan’ın yaşamı. Şu anda Saylan’ın doktorluk eğitiminin başlangıçlarının anlatıldığı ve bu anlamda altmışlı seneleri geri getirmekte olan dizi, oyuncularından dekorlarına, kostümlerinden diline kadar, zevkle seyredilebilen bir yapıt. Sahneler sade, gereksiz uzatmalar yok, gerçek bir yaşamı aktardığından yapay eğip bükmelerden uzak, duygular izleyiciye yalın bir biçimde ve tam dozunda ulaştırılmakta. Saylan’ı canlandıran genç aktrist Pınar Öğün başta olmak üzere, dizinin tüm oyuncuları rollerinin gereğini hakkıyla yerine getiriyorlar, hepsi çok iyi. Saylan’ın annesini oynayan Nesrin Kazankaya’nın , o devrin saygın ve dirayetli ev kadınını canlandırmaktaki başarısı da yabana atılamaz. “Türkan”, akıcı bir dizi dili ve çağdaş bir çekim izlemek isteyen herkese tavsiye edilir.

Kanal-D’nin Perşembe güzelliklerinden biri de “Fatmagül”. Dizi her ne kadar “para kudretiyle herşeyi yapabilen zengin iş adamları ve hakkı yenen halk tabakası” klasiği üzerine kurulmuşsa da, anlaşılan bu konu toplumun gerçek bir yarası olduğundan, hikayeyi gereksiz uzatmadığı ve anlatımı ağdalılaştırmadığı sürece, keyifle izlenebilir bir yapım. “Yaşaranlar” klanındaki çekişmeler ve karşılıklı entrikalar, tecavüze katılanlardan “Vural”ın, tecavüzcülerin ittifakında vücuda getirdiği çatlak ve bundan doğan gerilim, dizinin heyecanını ayakta tutan unsurlar. İzleyici, Fatmagül ve Kerim arasında doğabilecek muhtemel bir aşkın beklentisi içinde. Birçok dizi veya hikayede olduğu gibi, burada da başrol oyuncularının şovunu çalan bir karakter var: Mukaddes! Esra Dermancıoğlu’nun başarıyla canlandırdığı; çıkarcı, kurnaz, her durumdan ustalıkla sıyrılmasını bilen kenar mahalle dilberi Mukaddes, tavırları, yaptıkları ve yapacaklarını ele veren potansiyeli ile izleyicinin dikkatini üzerinde toplamasını iyi biliyor. “Aşk-ı Memnu” nun “Bihter”ine ise, bu dizide fazla bir iş düşmüyor. Bakalım dizinin ilerleyen bölümlerinde, hikayenin “mağdur”u olmaktan başka özellikler de gösterecek mi?

Bir Kitap Okudum Hayatım Değişmedi

Hanefi Avcı’nın “Simonlar” ını yarılamış durumdayım. Henüz birşey söylemek için erken belki ama, şu ana kadar bu kitabın ortalığı neden bu kadar karıştırdığını anlamış değilim. Hele bu kitap yüzünden bu kişinin tutuklanmış olabileceğini aklım hiç almıyor. Avcı bu kitabında, meslek hayatında yaşadıklarını, sade bir dille ortaya döküyor. Bir çeşit anı kitabı yani. Herşeyi anlatıyor mu, bilinmez. Ama anlattıklarının devlet sırları olmadığını düşünüyorum. Evet bazı isimlerden söz ediyor, kendisinin de içinde olduğu, PKK ile yapılan mücadeleden bölümler anlatıyor, yer yer yapılan hatalardan, devlet kadrolarının bilgi donanımsızlığından filan da dem vuruyor ama bütün bunlar – şimdiye kadar-fikrimce yeri yerinden oynatacak şeyler değil.

Acaba mesele Avcı’nın bunları anlatırken birşeyleri saklamak değil, tersine açıklığa kavuşturmak, ortaya sermek çabası mıdır ortalığı karıştıran? Ama hani şeffaf olunacaktı, hani düşünce ve fikir özgürlüğü vardı?

Acaba ben mi pek batılı düşünmekteyim? Batıda böyle kitaplar ve açıklamalar, durmadan yazılagelen, yapılagelen şeylerdir.

Şimdiye kadar okuduğum bölümlerden ayrıca, Avcı’nın bir devlet görevlisinden belki beklenmeyecek kadar tarafsız ve özgürlükçü düşünebildiğini tesbit edebildim. Örneğin yıllarca sorgulama kadrolarında yer almış birisi olarak, yasa dışı örgüt üyeleri ile empati yapmaya, onların kafa yapılarını ve düşünce biçimlerini anlamaya çalışıyor ve anladığım kadarıyla yer yer öyle düşünmelerine hak bile veriyor.

Aslında bu konulara ilgi duyan- hatta duymayan- herkes okumalı bu kitabı. Şu anda piyasadaki en ilginç kitaplardan biri olduğu kesin.

One Minute!

Gazeteler geçende yazdılar: G-20 Zirvesi kapsamında, Obama ile Erdoğan yarım saat başbaşa görüşmüşler. Bazı gazeteler de bunun bir ikili görüşme olduğunu yazdılar. İkili görüşme, yani başbaşa, yani başka kimse yok. Konu da Nato’nun Türkiye’de kurmayı planladığı füze kalkanı sistemi. Erdoğan görüşmeden sonra, ABD’ye Türkiye’nin hassasiyetlerini aktardığını ve bu hassasiyetin Obama tarafından anlaşıldığı intibaını aldığını söylemiş. Füzeler hassas! Konu hassas! İkili görüşme, başbaşa! Ya gazeteler aradaki tercümanı adamdan saymamaktalar, o var ama yok; ya da, sanmıyorum ama, görüşmenin tercümansız yapıldığını varsayarsak, şu minval üzere geçmiş olabilir mi acaba?

Obama: Sayın Erdoğan biliyorsunuz, Türkiye’de bu kalkan sistemi kurulacak.

Erdoğan: One Minute sayın Obama. Ama one minute!

Obama: Bu sistem çok hassas sayın Erdoğan çok hassas.

Erdoğan: One minute, biz bu konuda çok hassas!

Obama: Yani anlıyorsunuz, hassas bir sistem şart!

Erdoğan: Yes yes, very very hassas, siz anlamak.

Obama: Oldu bu iş. Thank you.

Erdoğan: One Minute sayın Obama, I thank you.

“Şurdan Burdan” a sonra devam ederiz. Şimdilik bu kadar.

“Lost” İçinde “Lost” olmak ve “Geri Kalmışlık”

2010-10-03T10:07:00.000-07:00

Hep söylüyorum, şu bizim İsviçre geri kalmış bir ülke vesselam!

Dünyada yeni bir şey ortaya çıkmaya görsün. Bizimkiler burada bu yeni şeye önce bir hayli uzaktan bakarlar. Hem uzaktan, hem yüksekten. Şöyle Matterhorn’un tepesinden filan. Bu yüzden dünyada ortaya çıkmış bir yenilik, İsviçre vizesi alıp ülkeye girebilmek için bir hayli beklemek zorundadır. Örneğin cep telefonları. Burada ilk cep telefonları ortaya çıktığında, Türkiye’de çobanlar birbirleriyle cep telefonlarından haberleşmeye başlamışlardı bile. Ben de böyle bir yenilikten bir Türk arkadaşım vasıtasıyla haberdar oldum. O cebine bir telefon koymuştu ve onunla hava atmaktaydı. “Neymiş, nasılmış” derken bu arkadaşım sonuçta bana da bir tane aldırttı. O zamanlar, (aşağı yukarı onbeş sene önce) cep telefonları eski bir telefon ahizesi – yaşı yirminin altındakiler bilmez, eskiden telefon denilen, üzerinde numaralar olan bir cihaz vardı, ve bu aletin üstünden alınıp bir ucu ağıza öteki ucu kulağa tutulan ve bir kordonla asıl alete bağlı olan uzunca bir araç vardı, işte o- büyüklüğünde ve aşağı yukarı bir kilo ağırlığındaydı.

Cep telefonumu yeni aldığım sene, İsviçreli arkadaşlarımızla birlikte bir mavi gezi yapmıştık Türkiye’nin güney kıyılarında. Her biri kendi çapında birer milyoner olan arkadaşlarım, evde bıraktıkları yakınlarına telefon edebilmek için kıyıya her çıkışımızda telefon kulübelerine veya postahanelere koşarken, benim teknede, güvertede güneşlenirken telefonumu çantamdan çıkarıp İsviçre’dekilerle konuşmamı, çenesi bir hayli aşağıya düşmüş bir yüz ifadesi ile seyretmişlerdi. (Tabii sonraki günlerde hepsini cep telefonumun nimetlerinden yararlandırmak zorunda da kalmıştım, “biri yer biri bakar” sorunu olmasın diye) Şimdilerde hepsinin torunlarının bile Ipod’ları, dokunmatik cep telefonları vesaire mevcut tabii.

Ama yenilikler bu ülkeye giriş yapmakta zorlanmaya devam ediyorlar. Moda konusunda da böyledir bu. Caddelerde öyle örneğin İstanbul’da olduğu gibi modanın son yeniliklerine uygun giyinmiş kaldırımlar dolusu kadınlar, genç kızlar göremezsiniz. Gençler kot pantalon, adidas ayakkabısı ve iddiasız montları tercih ederken, orta yaşlı ve yaşlılar klasik çizgide kalırlar. Mağazalar tabii ki modanın son yeniliklerini piyasaya sürerler ama birkaç marjinal kişi dışında çoğunluk bunları tatbik etmez. Yeniliğe karşı dikkatliyiz dedik ya.

Bu durum yaşamın diğer olgularını da etkiler haliyle. Dünyanın birçok ülkesinde izlenme rekorları kıran TV dizileri de, bizde gecikme ile gösterilir. “Sex and the City” zamanında tüm dünya Carry ve arkadaşları ile yatıp kalkarken, biz ancak dergilerden öğreniyorduk olup bitenleri. Sonuçta TV yetkilileri bütün dünyayı ayağa kaldıran bir diziden İsviçre’li seyirciyi daha fazla mahrum etmekten vazgeçti de, biz de geri kalmışlıktan kurtulduk. Ama bu sefer de, başka bir bir kötü yan etkisi oldu, dizi bizde daha bitmeden, biz sonucu gazete ve dergilerden öğrenmiştik.

Geri kalmış bir ülkede yaşamanın sonuçları işte..

Ayni şey tabii ki “Lost” un da başına geldi. O yüzden de, tüm dünya artık bu diziyi neredeyse unutmuşken, biz dizinin son bölümünü ancak bu sezon izlemekteyiz.

“Lost” müthiş bir dizi. Aşağı yukarı yarım saat süren her bölümünde (ki, heyecandan gözlerimi bir saniye bile beyaz camdan ayırıp saate bakamadığımdan, bölümlerin süresinden aslında haberim yok) gerilim büyük bir ustalıkla ayakta tutuluyor. Ve bu ilk bölümden itibaren böyle. Gizemli olaylar birbirini takibediyor ve sorular sorulara yol açıyor.

Bu ada nerede örneğin? Niye bir batıp, bir ortaya çıkıyor? Neden ancak uçak düşmesi sonucu bu adaya gidilebiliyor?Nasıl oluyor da insanlar kendilerini bir o senede, bir bu senede buluyorlar? Kim kimin düşmanı, kim kimin dostu? Kim kimi neden yok etmek istiyor? Kim aslında kime aşık? Neden ölenlerin bazıları yeniden ortaya çıkıyor da bazıları ölü kalıyor? Jakob kim? Kaç yaşında bu adam- bir adamsa tabii-, nasıl olup da dizi kahramanlarının yaşamlarının her hangi bir zamanında, her hangi bir yerde karşılarına çıkabiliyor? John Locke’un fonksiyonu ne? Bilim adamları ne yapmaya çalışıyor? Ya da şu kara duman neyin nesi? Bunun gibi daha onlarca soru var cevabını arayan.

İşin güzeli, ivedilikle cevabını aradığınız bir soruyu sormayı, daha sonraki bölümde unutturuyor dizi insana. Örneğin tam aklınız, denizin ortasındaki platformda, bir havuz içinde boğulan Charly’nin yeniden ortaya çıkması, Hurley’in hasta beyninin bir hayal mahsulü mü,. -Adam hakikaten hasta mı, değil mi, o da belli değil ya- yoksa dizi, esoterik dünyasına mı adım atıyor ya da felsefeye mi dalış yaptı sorusuna takılmışken, bir sonraki bölümde öyle şeyler oluyor ki, siz yeni soruların bombardımanına uğrayıp sersemlemiş vaziyette, örneğin Ben’in Locke’u neden öldürdüğünü veya mabetteki adamların Iraklı Sayid’i - o adamlar da kim, nerden çıktılar?- ölmüşken önce diriltip, sonra neden tekrar yoketmeye çalıştıklarını merak etmeye başlıyor ve bir önceki merakınızı unutup gidiyorsunuz. İş sonuçta o hale geliyor ki, dizide sadece kişileri şöyle böyle tanıyor ama hikayenin bağlantılarını tamamen unutuyor, açıkçası ipin ucunu kaçırıyorsunuz.

Yaz tatilinden sonra son bölümü başlatırken verdikleri özeti, ipin ucunu çoktan kaçırmış olduğumdan can kulağıyla ve şükranla dinlediğim halde, iki bölüm sonra kimin nereye neden gitmiş olduğunu, kimin aslında kim olup ne yaptığını filan yine açık seçik göremez hale geldim. Hani “böl ve yönet” diye bir slogan var ya, dizinin usta senaristleri bunu “alabildiğine karıştır, şaşkına çevir ve izlet” olarak anlamışlar herhalde.

Hayır, dizinin “Science Fiction” kategorisinde olduğu dikkatimizden kaçmış değil aslında ama fiktif bir kurgunun da bir mantığı olması gerekmiyor mu acaba? Yani açıklamanın gerektiği bir yerde, olaya yeni bir bilinmeyen sokarak, meseleyi bilinmeyenlerin ping pong maçı haline getirmekle mi başarılı oluyor bir kurgu? İzlenme sayılarına ve dizinin dünyadaki başarısına bakılırsa evet. Anlaşılan izleyici insanı sersem eden bir gerilimden hoşlanıyor, mantık filan aramıyor.

Gerçi yine gazetelerden çoktan öğrendik dizinin sonunu, bütün öykü başroldeki Jack’in beyninde mi, hayalinde mi cereyan etmiş ne, işte öyle birşey. Bununla senaristler işin fena halde kolayına kaçmış oluyorlar tabii ki ama öte yandan da böyle gerilimi bol bir hikayenin sırlarını da açıklamış oluyorlar böylece.

Nasıl mı? Basit bir öykü alın elinize, öyküyü birçok bilinmeyenle öyle bir karıştırın ki, kimse neyin ne olduğunu artık bilemez hale gelsin. Çözemediğiniz bir düğümün üzerine yeni bir düğüm atın, ölüleri, yeniden dirilenleri, açıklaması olmayan güçleri de katın işin içine. Bir tutam erotik, bir hayli şiddet, bir miktar psikoloji, biraz da bilimsel kırıntı, gerisini düşünmeyin. Tek yapacağınız şey gerilimi ayakta tutmak ve izleyiciye tırnaklarını yedirmek. Mantık veya kendi içinde tamamlanan kurgu mu? Onlar da çöp sepetinde daha iyi bir gelecek için dua etsinler.

Şimdi Lost’un gösterildiği pazar akşamlarını yine iple çekiyorum. Kimin neyi neden yaptığı artık hiç önemli değil ama gerilim süper!!!

Happy Birthday Google!

2010-09-27T08:30:00.000-07:00

Google Arama Motoru oniki yaşında!

Her gün Internet’te yaptığımız gezilerde, “olmazsa olmaz”ımız haline gelmiş olan Google meğerse oniki yaşına basmış.

Adını ilk defa ne zaman duyduğumu hatırlamıyorum bile. Sağdan soldan, İnternet kullanan arkadaşlar tarafından hep daha fazla bahsedilmeye başlandığında, “Neymiş bu acaba, nasıl işlermiş, faydası neymiş?” sorularıyla ve tereddütlerle ilk kullanma denemelerine başlamıştım.

Tabii ki ilk sonuçlar son derece komik ve bir o kadar da karışıktı. Nasıl arıyacağımızı biliyorduk ki! Google’ın bulup getirdiği sonuçlar, aradığımız şeyden başka herşeyi içermekteydi ilk zamanlarda. Ama bunda akıllı motorun bir suçu yoktu, bizlerin cehaletiydi sebep.

Herşeyde olduğu gibi, deneye deneye bu işte de zamanla oldukça ustalaştık. Şimdi ise aklımıza gelen her konuda, aradığımız her nesneyi veya kavramı Google sayesinde bulmanın mümkün olduğunu biliyoruz. Açıkçası “Google”dan önceki zamanlarda ne yapar mışız, ancak şaşabiliriz şimdi.

Bize, aradığımız bilgilere ulaşmak konusunda bu kadar kolaylık sağlayan Google, on iki yıl önce, yani 1998 de, ABD’de Kaliforniya’da, Menio Park’da küçük bir garajda, Larry Page ve Sergey Brin tarafından yaratılmış. Stanford mezunu ikili, 810.000.- Euro’luk bir sermaye ile işe başlayıp, icatlarını piyasaya sürmüşler. 1999 Şubat ayında, yani dört ay kadar sonra, günde 500.000 arama sorusu verilmeye başlanmış Google’a. Bir sene içine bu sayı üç millyonun üzerine çıkmış.

Millward Brown Pazarlama araştırmasına göre, Google 2010 senesinde 160 Milyar Amerikan Doları değerinde, dünyanın en pahalı markası durumunda. 2004 yılında borsaya giden işletme, iki kurucusunu en kısa zamanda multimilyarder haline getirmiş.

Google’ın el attığı başka sahalarda da kazandığı başarıları biliyoruz. Örneğin kendi mail programı, Google Earth ve son zamanlarda dünya çapında tartışmalara neden olan “Street Wiew” uygulaması (Dünya şehirlerinin sokak sokak fotoğraflandığı ve görülebildiği program) ile sürekli kendinden söz ettirmekte. Özellikle Street Wiew, şirketi kişilerin özeline girdiği eleştirisine maruz bırakıyor işletmeyi. Ayrıca, You Tube’u ve Double Click’i de satın almış olan Google, tekelcilikle de suçlanıyor.

Ama bütün bunlar Google’ın başarısını gölgelemiyor.

Doğrusu o olmadan İnternet’in tatsız ve yetersiz kalacağı da bir gerçek.

Ne diyelim, “Doğum günün kutlu olsun Google!”

Kaynak : Stern

Kinin Hapları

2010-09-03T13:41:00.000-07:00

Referandum TDK’ya göre “Halk Oylaması”.

Benim yaşadığım ülkede durmadan referandumlar yapılır.

Yani durmadan halk oylamasına başvurulur.

Birkaç ay, hatta birkaç hafta arayla, seçmenler çeşitli konularda oylarını kullanarak, siyasi, toplumsal, finans, öğretim vesaire, bütün toplumu ilgilendiren tüm alanlarda tercihlerini oyları vasıtasıyla bildirirler. Çünkü ülkeyi idare edenler, sadece anayasa söz konusu olduğunda değil, her konuda durmadan halkın fikrine başvururlar.

Ülkenin her bir vatandaşı da, bir konunun görüşülmesi için şayet yüzbin imza toplayabilirse, istediği her konuyu referanduma götürebilir. Bu kadar imzayı, önerdiği konu için toplayabilmiş kişi, önergesini meclise sunar ve konu halk oylamasına konur.

Ulusal meclisin kanun haline getirmek istediği her konu da önce halkın görüşüne sunulur. Halk kabul ederse konu kanunlaşır. Halk reddederse, konu meclis gündeminden düşer.

Her hangi bir konuyu referanduma götürenler, konuyu uzun ve detaylı biçimde aydınlatan ve neden kanunlaştırılmasını istediklerini açıklayan broşürlerle anlatırlar. Ulusal meclis de kendi görüşünü, şayet karşı ise neden karşı olduğunu detaylı ve madde madde açıklayan broşürlerde belirtir. Her iki tarafın da hazırladığı bu açıklamalar, yine ulusal meclis tarafından, tek tek her seçmenin eline oy pusulaları ile birlikte gönderilir. Böylece seçmen oyunu vermeden önce her iki tarafı da detaylı olarak dinlemiş ve konuya tümüyle hakim olmuştur.

Referandumlarda çok kere birden fazla konu ortaya getirilir.

Seçmenin her konu için tek tek, kabul veya red edebilme olanağı vardır. Yani her konu için ayrı bir oy pusulası mevcuttur. Bu durumda seçmen, örneğin bir otobanın filan yerden geçirilmesi konusunda olumsuz düşünüyorsa, bu konuya “hayır” diyebilir ama ayni oy verme işlemi içinde, örneğin atom santralı artıklarının filanca bölgede depolanması fikrini beğenmişse “evet” diyebilir.

Bu hem ulusal alanda, hem de yalnızca bazı kanton veya belediyeleri ilgilendiren daha dar kapsamlı referandumlarda da aynen böyle yapılır.

Bu gerçek bir demokrasi örneğidir ve ülke bunu uygulayabilmekle övünür.

Hiçbir zaman, sadece iki konu bile birarada referanduma sunulmaz. Yani, sadece iki konu için bile tek bir oy kullanmak, ya “evet” veya”hayır” derken, bir maddenin yanında ötekini de kabul veya red etmiş olmak zorunda değildir seçmen, yani vatandaş.

Benim yaşadığım ülkede, birkaç konu birlikte referanduma sunulsaydı, seçmen konular içinde bir tanesini bile beğenmese, topunu reddederdi.

Ben Türkiye’de 12 Eylül’de yapılacak Referandum’da oy kullanabilseydim, sadece yukarıda yazdığım sebepten, yani birçok konuya birlikte ya “evet” ya da “hayır” demem istendiği için, hepsine birlikte “hayır” der ve böyle bir referandumu toptan reddederdim.

Referanduma sunulan konuları günlerdir gazetelerden, bloglardan takibediyorum. Anayasanın değiştirilmesi istenen maddeleri içinde, insanların özgürlüğü doğrultusunda olan birkaç husus var. Bunlara herkes “evet” diyebilir. Örneğin pozitif ayrımcılığın kapsamının genişletilmesi konusu. Veya herkesi kendisi ile ilgili kişisel verilerin korunmasını istemesi hakkı. Ama bu maddelerle birlikte “evet” denmesi istenen öyle can alıcı başka maddeler var ki, bu iki maddenin cazibesine kapılıp “evet” diyen kişi, öte yandan çok daha önemli bazı konularda, özgürlüğünü benzersiz bir tehlikeye atmış olacak. Örneğin yargının bağımsızlığı konusu.

11 Üyeli Anayasa Mahkemesinin üyelerini şimdiye kadar, 7 si yargı tarafından ve 4 üyesini cumhurbaşkanı ve YÖK seçerken, yeni Anayasa’ya göre sayısı 17 ye çıkarılan üyelerin sadece 7 sini yargı seçebilecek. Geri kalanları YÖK, meclis ve cumhurbaşkanı belirleyecekler. Yani her durumda, icraattaki siyasi iktidar 10 oy ile çoğunlukta.

Ayni şey HSYK ile de yapılıyor. Şimdiye kadarki 7 üyeden 5 ini yargı seçerken, yeni Anayasa’da 21 üyeye çıkarılan sayının sadece 4 ünü yargı belirleyebilecek. Geri kalan 17 üyenin seçimi sonuçta cumhurbaşkanının elinde. (Gazeteler)

“Evet” için yapılan propagandada, bugüne kadar yargının elinde olan, yargılayacak unsurların belirlenmesi işinin, artık yargıdan alınmasının, yargıyı tarafsız kılacağı ve demokrasi yolunu açacağı iddia ediliyor.

Yeni teklif edilen şekliyle, iktidar sahipleri tarafından seçileceği apaçık olan yargı unsurlarının tarafsız olacağını kim garanti ediyor? Daha ziyade aksi, yani iktidara bağlı yargı unsurunun, iktidar yanlısı karar vereceği akla yakın değil mi?

Ha, bireyleri ve çeşitli resmi makamlarda oturanları, hiç kimsenin baskı ve tesiri olmadan , kendi kararlarını tarafsızca verenlerden meydana gelmiş bir ülkeden söz etseydik başkaydı tabii. Ama Türkiye’de bunun böyle olduğunu kim iddia edebilir?

Böyle bir durumda vatandaş kişisel verilerinin korunmasını isteyebilse ne olur, isteyemese ne olur, yargının bağımsız karar alabilme yeteneği olmadıktan sonra.

Tarafsız olmayıp, hükümetin eğilimlerinden yana olan bir cumhurbaşkanının bulunduğu bir devrede ise, bu iktidar partisi için bir tam avantajdır.

Bu tabii ki sadece bugünkü iktidar döneminde böyle olmayacak. Elbet ki ilk planda bu durum AKP hükümetinin işine yarıyacak ama şayet günün birinde ülkede bir iktidar değişikliği olur ve başka bir parti çoğunluğu ele geçirirse, ayni avantajlara o parti de sahip olacak. Bir çeşit geleceğin de parsellenmesi hali. O zaman da Anayasa tekrar mı değiştirilmeye çalışılacak? Bu sefer de yeni gelenlerin ölçülerine göre?

Türkiye’de ne zaman ve ne şartlarda referanduma gidildiği konusunu biraz araştırdım İnternet’te. Anayasa değişikliği istendiğinde, TBMM tam üye sayısının en az üçte birinin teklifi ve beşte üç çoğunluğunun gizli oyla kabulü sonucu, cumhurbaşkanı gerekli görülen maddeleri halkın oyuna sunarmış. Anayasa’nın 175 inci maddesi böyle diyor. (www.referandum.org) Hangi maddelerin birlikte, hangi maddelerin ayrı ayrı halk oylamasına sunulacağını da TBMM karara bağlarmış.

TBMM de çoğunluğu olan partinin yine Anayasa’nın garantisi altında, istediği maddeleri, istediği biçimde, yani ister ayrı ayrı, ister birlikte halk oyuna sunabileceğini de anlıyoruz böylece.

Mecliste kesin çoğunluğu olan parti, cumhurbaşkanını seçiyor, Anayasa’da hangi maddeleri ne şekilde değiştireceğini belirliyor, hangilerini ve nasıl halk oyuna sunacağını da tesbit ediyor, yani kendi istediği gibi bir Anayasa yapıyor. Halkın bu Anayasa’ya bir şekilde “evet” demesini de temin ettiğinde, daire tamamlanmış oluyor. Bu işte bir yanlışlık yok mu? Bu mu demokrasi?

12 Eylül’de oylanacak Anayasa ile ilgili tartışmaları izlemeye başladığımdan beri aklıma nedense hep bir zamanlar piyasada olan ve sıtma ile mücadelede kullanılan “kinin” hapları geliyor.

Hani şu dış yüzü şekerle kaplı ve içinde zehir gibi acı bir toz bulunan “kinin” hapları. Hatırlayanlarınız çıkar belki, ağzınıza aldığınızda acıyı hissetmez henüz diliniz, çünkü dış yüzeyi şekerlidir. Diliniz ve tad alma duygunuz şekere kanar ve siz hapı yutarsınız. Hapın içindeki ağza alınmaz acılıktaki kinin ilacı da midenizi boylar bu arada.

Birçok maddenin birlikte oylamaya sunulduğu ve tek bir cevap istenen bir referandum, aslında gerçek bir referandum olamaz. Çünkü her konu hakkındaki fikrinizi tek tek belirtmenize olanak tanınmamaktadır.

Böyle bir uygulama, olsa olsa, acı ilacını içmek istemeyen birine, şekerli kılıf içinde hapı yutturmak olur.

Oy kullansaydım, işte bu sebepten “hayır” der, yeni bir Anayasa yapmak isteyenlerden, maddeleri tek tek oylamaya sunarak karşıma gelmelerini isterdim, ki demokratik hakkımı gerçekten kullanabilerek, her konu hakkındaki fikrimi tek tek ve açıkça ifade edebileyim.

Her ne kadar, yürürlükte olan ve başka bir kalıba sokmak istedikleri Anayasa onlara bugün bu hakkı verse de, bu isteğimle, daha fazla demokrasi getirmek iddiasında olanlardan, demokrasiye sığmayan birşey istemiş olmazdım herhalde.

Anayasaları insanlar yapar, öyle de yapar böyle de.

Önemli olan sonuçta nasıl bir Anayasa’nın ortaya çıkacağıdır.

Daireyi tamamlayıp, ipleri belli bir gücün eline veren mi, yoksa demokrasinin temel direği olan, yasama, yürütme ve yargı unsurlarının birbirinden ayrılığı ilkesini koruyan bir Anayasa mı?

12 Eylül’de sandığa gitmek, boykot etmemek gerek.
12 Eylül’de sandığa gitmek, “hayır” demek gerek.

Bugün hep birlikte şikayet edilen 12 Eylül Anayası, zamanında yüzde doksanlarda bir çoğunlukla kabul edilmişti. 30 yıl geçti aradan.

Bir otuz yıl veya kim bilir daha ne kadar, yapılan yanlışlıkların acı sonuçlarını çekmek mi, yoksa “hayır” deyip, “kinin” paketlerine artık kanılmayacağını, gerçekten adil ve ard niyetsiz bir Anayasa istendiğini mi gözler önüne sermek?

Böyle bir Anayasa’nın meydana getirilmesinde mutlaka bütün fikirler tartışılmalı, her kesime söz hakkı verilmelidir. Sadece iktidar partisinin yaptığı bir Anayasa herkesin düşüncelerini ve haklarını içeriyor olabilir mi?

Kararsızlar ne yapacaklarını, ne oy vereceklerini iyi düşünmeliler.

Yalnızca İki Kelime

2010-08-13T15:35:00.000-07:00

Ne sihirli iki kelimedir o!

Hangi milletten, hangi etniden, hangi renkten, hangi medeniyetten, dünyanın hangi köşesinden ve kaç yaşında olursak olalım, nasıl da tepeden tırnağa içimizi titretir, nasıl da yüreğimizi delip geçer, nasıl da tüm irademizi yerle bir edip bizi kendisine tutsak eder.

Hangi dilde söylenmiş olursa olsun, güzeldir.

Söylediğimiz, söyleyebildiğimiz zaman, içimizin derinliklerinden kopup dudaklarımızdan dökülebildiğinde, nasıl da kanatlandırır, nasıl da mutluluklara garkeder.

Duyduğumuz, duymayı istediğimiz dudaklardan döküldüğü zaman, nasıl da dünyaları bahşeder.

Aslında insan olarak, şu yeryüzünde yaptığımız her şeyin, her uğraşın, her çabanın, her kavganın amacıdır o iki kelime. Bazen bilmeden yıllarca peşinden koşarız da, bir gün bulduğumuzda, bulabildiğimizde anlarız birden herşeyi onun için yaptığımızı, ayaklarımız suya eder, başımız bulutlara yükselir. Zaman durmalıdır o anda, herşey sona ermelidir, çevremiz yokolmalıdır ve biz o iki kelimenin içine dalıp kaybolmayı isteriz.

Hepimizin ihtiyacı vardır o iki kelimeye. En sertimizin, en haşinimizin, en duyarsız görünenimizin, en kuvvetlimizin, en bağımsızımızın, en güçlümüzün, en kendine güvenenimizin de.

Önce annemizden duyar, sonra da hep başkalarından duymayı özleriz. Annelerinden duymamış olanlar bile, yaşam boyu başkalarından duyabilmeyi beklerler. Bazen kendileri de farkında varmadan, bilmeden. Bazen hiç gereksinmeleri olmadığını haykırdıkları halde.

Ve bütün insanlar, hayatlar boyunca koşarlar peşinden o iki kelimenin. Bazen bulur, bazen yeniden kaybeder, bazen yeniden yollara düşerler yeniden bulmak için.

Bazen bulduklarını zanneder, yürekten gelmemiş, yalnızca dudaklarca şekillendirilmiş olduğunu farkettiklerinde de, en acı hayal kırıklıkları içinde tüm dünyaya küserler.

Söylenmesi de, söylenmemesi de insan yaşamlarını bazen alt üst eder, ama onu aramamız, onu duyabilmek için gösterdiğimiz çabalar bitmez.

Hepimizin ihtiyacı vardır o iki kelimeye. İtiraf etsek de, etmesek de.

Ve hangi dilde söylenmiş olursa olsun, güzeldir.

İçten içe bekleriz hep, birileri fısıldasın diye onu kulağımıza:

“Seni seviyorum.”

Hello - Lionel Richie - Tigane
Hochgeladen von patinette. - Musikvideos, Sänger Interviews, Konzerte und mehr.

Adını Ne Koyalım?

2010-08-11T15:46:00.000-07:00

- Abbas
- Olmaz
- Ajan
- Casus mu bu?
- Amigo
- Maça gitmeyeceğiz birlikte.
- Ayyaş
- Ne bu yahu? Yok mu adam gibi isimler?
- Afacan
- I-ıh
- Arap
- Tehlikeli
- Azman
- Ya fazla büyümezse?
- Abuzettin
- Daha neler
- Abdurrezzak
- Başka başka?
- Aspirin
- Dünyada olmaz
- Aşifte
- Ben öyle isim koymam
- Ahu Tuğba
- Yok deve.. Ne biçim isim bunlar? Başka harfe geç.

İnternet başındayız. Eve gelecek olan dört ayaklı iki yeni canlı için isim arıyoruz. Henüz tam olarak kimin geleceği belli değil ama biz tedbirli olmayı sevdiğimizden, isimleri önceden hazır etmek istiyoruz. Öyle ya, eve geldiklerinden bir hafta sonra hala “hey sen” veya “pispispis” diye çağırırsak, isimlerinin pispis veya heysen olduğunu düşünmelerini istemiyoruz.

- Bandit, Berduş?
- Sevmedim
- Cacık
- Hayır Ayran. Yok mu aklı başında bir isim?
- Lüfer, Köfte, Pilav, Salça, Turşu, Karpuz, Çörek, Dolma, Kokoreç...
- Dalga geçme yahu. Yemek listesi değil, kedi ismi olacak.
- E, aynen bunlar yazıyor burada.
- Hangi sayfadasın sen? Yolunu şaşırıp yemek sitesine mi girdin?
- İnanmazsan bak, kedi sitesi.
- E, kediye uygun bir isim söyle o zaman.
- Miyavinka, Miyavettin, Mırnettin
- Yok Şemsettin. Başkaaaa??
- Püskül, Pürtük, Türtük, Mızmız, Mıymıy, Pufidik, Pufuduk, Homur
- Fesüphanallah
- Aa, bak o ilginç işte.
- Bırak eğlenmeyi, sitedekileri söyle.
- Hapşu
- Çok yaşa!
- Yok yahu, isim böyle.
- Daha neler?? Devam devam.
- Minare
- İnanmıyorum!
- Dayı, Kerime, Haminne...
- Dede yok mu?
- Yok, valla Dede yok. Koyalım mı?
- Saçmalama.
- Nataşa,Yosma, Sürtük
- Olmaz dedik ya!

- Puhlchinella
- O da ne?
- Ne biliim.
- Başka?

- Dandik, Dörtgen, Düldül, Padişah, Şehzade, Parantez, Kuntakinte, Peruk, Madonna, Pisagor, Sokrates, Shakespeare, Rasputin, Sfenks, Tirbişon, Amor, Parsifal, Adonis, Afrodit, Zebani....

- Tamam tamam, yeterrrr... Bana fenalık geldi.
- Bana çoktan geldi.
- Biz en iyisi, sarı kedi alırsak “Sarman” , beyaz alırsak “Pamuk” diyelim.
- Çeşitli renkte olursa da “Tekir” !

- İşte o kadarrrr!
- Bu kadarrrr!

Günün Düşünceleri-1

2010-08-09T15:31:00.000-07:00

Aslında ne kadar da önemsiziz.

Tüm çabamız, tüm kavgamız, tüm yaşamımızla.

Her birimiz, her Allahın günü birşeylerin peşinde koşuyor, birşeylere ulaşmak için kavga veriyor, günlerimizi, aylarımızı, senelerimizi harcıyoruz. Yaptığımız işlerin ağırlığı altında eziliyor, sorunlarımızın içinde boğuluyor, kendi dertlerimizden, kendi yaşamımızdan bir santim ötesini görmüyoruz çok kere.

Önemsemişiz bir kere kendimizi. Sorunlarımız, bizim olduğu için önemli. Hedeflerimiz, bizim olduğu için mutlaka ulaşılması gereken. Kavgamız, bizim olduğu için kazanılması gereken. Mutluluğumuz, bizim olduğu için yüksek perdeden kutlanan. Acımız, bizim olduğu için acıların en büyüğü. Şikayetimiz, bizim olduğu için avaz avaz haykırılan.

Oysa tam 6,9 milyar insan da ayni şeyleri düşünüyor bizimle birlikte, ayni şeyleri hissediyor. Her biri, kendisinin en önemli olduğunu düşünen 6,9 milyar insan!!

Tarih boyunca yaşamış, gelmiş geçmiş insanların her biri de ayni şeyleri düşündüler.

Ve sonra her biri çekildi gitti dünya sahnesinden. Bütün önemleriyle.

Bizim de birgün çekileceğimiz gibi.

Önemimizi de birlikte götüreceğimiz gibi.

Oysa yer küre dönmeye devam edecek. Güneş doğmayı sürdürecek her gün yeniden, başka kendisini en önemli sananların sabahlarına.

Yalnızca insanların değil, kendilerince önemli olan yaşamlarını sürdürmeye çalışan milyarlarca başka canlıların da.

Ne kadar da önemsiz değil mi aslında önemimiz?

Kimbilir, bu kadar kasmasak kendimizi önemimizden, anlayabiliriz belki de neyin gerçekten önemli olduğunu.

Su Gibi Aziz Olmak

2010-08-07T15:33:00.000-07:00

Sıcak, sıcak, sıcak.....

Çok sıcakmış Türkiye!!!

Bizim buralarda yaz çoktan el sallamaya başladı, veda etmek üzere. Güneş artık yakmıyor, ancak ısıtıyor. Hele günlerce yağan yağmurlardan sonra.

Her sene ancak bir kaç gün için gazeteler manşet atar:

“Avrupa yanıyor!!”

O birkaç günden sonrası malum: Yağmur, dolu, gri günler, serin havalar. Boşuna mı herkes kendisini güney ülkelerine, Akdeniz’e atıyor? Boşuna mı, okulların tatil oluşuyla otobanların kitlenmesi? Kilometrelerce uzayan oto kuyrukları? Tatilin ilk günlerinin kuyruklarda beklemekle geçmesi? Yaşadıkları yerde güzel ve istikrarlı bir yaz olsa, kalkar binlerce kilometre uzaklara gider mi insanlar?

Çok sıcakmış Türkiye.

Bu sıcaklarda en çok çekenler de, sokak hayvanları.

Öyle ya, susayan insan gider buzdolabına veya en yakındaki markete, alır istediği içeceği. Ama hayvanlar öyle mi? Evde beslediklerimiz bile, önlerine biz su koymazsak kendiliklerinden alamazlar. Ne dolabı açabilirler, ne musluğu. Olsa olsa, miyavlayıp, havlayarak veya kendi cinslerine göre herhangi bir şekilde ses çıkararak bizi haberdar edebilirler.

Ya sokak hayvanları? Onların işi çok daha zor. Yağmur yağmamışsa, yakınlarda bir dere, bir havuz, ya da bir su birikintisi yoksa nereden alacaklar suyu?

Onlar daha da muhtaç insanların bu sıcaklarda onları düşünmesine, sokaklara bir kap içinde bir parça su bırakmasına.

Hayvanseverler bu günlerde sık sık hatırlatıyorlar bunu. Keşke herkes bu çağrılara uyabilse. Küçük bir kapta, bir parça su alt tarafı. Muhtaç canlılara yardım edebilmiş olmanın sevincini duyabilmek, bu küçücük zahmete değmez mi?

Akdeniz ülkeleri yazı dolu dolu yaşıyor. Bu bir ayrıcalık. Bu ayrıcalık her ülkede yok. Avrupa’nın kuzey yarısında, Alplerin kuzeyinde kalan bölgelerde yaz çok kısa. Geç gelir, erken gider. Tanrı’nın bu ayrıcalıkla mükafatlandırdığı bölgelerin insanları, bu mükafata karşılık, Tanrı’nın diğer canlılarını düşünseler ne güzel olmaz mı?

Alt tarafı bir kap su.

Buralarda bu sıcak, bu kuraklık yok. Ayrıca sokak hayvanı da yok. Sokak hayvanlarına bir yudum su verebilmek imkanı yalnız güneyde kalan ülkelerin insanlarına mahsus.

Susamışlara su verip onların yaşamalarına yardım edebilmek ve bunun sevincini hissedebilmek.

Alt tarafı bir kap su.

PİSİLOZOF

2010-08-06T03:58:00.000-07:00

Pencere pervazına kendisi için özel olarak monte edilmiş pelüşlü ranzanın üzerinde, geniş pencerelerden giren güneş huzmesinin tam ortasında uzanmıştı. Gözleri kapalı, hareketsiz, öylece duruyordu.

Çok merak ettim, ne geçiyordu kafasından, ne hissediyordu acaba o anda? Bunu zaten hep merak ediyordum.

Birden başını kaldırdı ve gözgöze geldik. Yemyeşil gözlerinden fırlattığı sonsuz dingin bir bakış, gözlerimden içeriye girip ruhumun derinliklerine indi sanki. Cevabı yankılandı beynimin duvarlarında: “ Hiçbir şey düşünmüyorum. Hiçbir şey düşünmeden tadını çıkarıyorum bu anın.”

“Aman Allahım! Sen mi söyledin şimdi bunları? Senden mi geldi bu cümle şimdi?”

“Niye şaşırdın? Tabii benden. Başka kimse var mı şu anda burada? Ama siz böylesiniz zaten, bizleri düşünemez, fikir yürütemez, hiçbir şey anlamaz zannedersiniz.”

“Yok tam öyle değil. Bazılarımız tahmin ediyoruz düşünceleriniz, algılamalarınız olduğunu. Ama böyle cevap verince birden, alışılmamış birşey. Çok şaşırdım işte, bağışla.”

“Biz sizleri hep bağışlıyoruz zaten. Bizi iç dünyası olmayan makineler, sadece içgüdüleriyle hareket eden otomatlar olarak görmenizi, sizin artıklarınızla yaşamak zorunda olan yanaşmalar, sizin insafınıza kalmış sığıntılar diye vasıflandırmanızı bağışlıyoruz hep. İtip kakmalarınıza, tekmelerinize, işkencelerinize hiç girmeyeyim.”

Sözünün burasında, onurlu bir baş çevirişiyle bahçeye çevirdi bakışlarını.

“Aman Mırcan, ben sana ne zaman tekme attım? Sığıntı filan diye de bakmadım sana hiç. Elini vicdanına koy.”

“Kusura bakma. Sözlerim direkt sana değil. Benim bir şikayetim yok. Allah için iyi bakıyorsun bana, yeterince sevip okşuyorsun da. Kendi adıma konuşmadım zaten, dışarıda, dünyanın çeşitli yerlerindeki milyonlarca hemcinsim adına döküldü bunlar dudaklarımdan.

“Biliyorum, bütün insanlar ayni şekilde davranmıyor sizlere. Birbirlerine de kötü davranıyor insanların çoğunluğu. Başka türlü olmak ellerindeyken. Sence insanlar çok mu kötü Mırcan?”

“Çok kötü olduklarını söylemek doğru olmaz. Kötü yanları ve iyi yanları var. Bazen biri, bazen diğeri galip geliyor.”

“Kötü yanları galip geldiğinde verdikleri zararlar büyük oluyor ama. Hem çevresindeki insanlara, hem hayvanlara, aslında herşeye. Peki biz ne yapmalıyız, kötü tarafımızın galip gelmemesi için?”

Başını bana çeviriyor yine. Gülümsüyor diye yemin edebilirim.

“Sizlerin isteklerinizin sonu yok. Birşeyi istiyor, ona ulaşınca hemen başka birşeyi istemeye başlıyorsunuz. “

“Peki ya senin örneğin? Senin isteklerin yok mu?”

“Var tabii. İyi bir yemek. Uyumak için rahat ve sıcak bir yer. Bahçede yaprakları kovalamak, ağaçlara tırmanmak, güneşlenmek, mahalledeki diğer kedilerle bir araya gelmek, diğerlerine bahçenin bana ait olduğunu göstermek.”

“Peki bunlara erişince, başka ne istiyorsun?”

“Sonra yine acıkıyorum, iyi bir yemek, tekrar uyku için güzel bir yer, sonra yine bahçede koşturmak..”

“Yani bütün isteklerin bu kadar mı?”

“Değil tabii, belli zamanlarda bir eş arıyorum kendime, çocuklarım olsun, onları büyüteyim istiyorum.”

“Haydi bunu da yaptın, bitiyor mu isteklerin?”

“Biter mi, her zaman iyi bir yemek istiyorum, sonra yine bahçede koşturmak, güzel bir uyku..”

“ Ama Mırcan, bunlar hep ayni şeyler. Canın hiç bambaşka birşey çekmiyor mu? Hiç yapmadığın birşey?”

“Neden çeksin? Yaptıklarım beni mutlu ediyor. Sen hiç düşündün mü, yaptıkların seni mutlu ediyor mu?”

Şaşalıyorum bir an. Yaptıklarım beni mutlu ediyor mu sahiden?

Hepsi değil. Hergün yapmak zorunda olduğum rutin işler örneğin. Hepsi birer angarya. Büyük sıkıntıyla, biran önce bitse düşüncesiyle yaptığım şeyler. Yapılması gerekli olduğu için yaptığım şeyler. Her hafta, her ay yeniden yapmak zorunda olduğum işler. Yapmaktan mutlu olduğum neler var sahi? Bir yürüyüşe çıkmak, bir dostla buluşmak, bahçede hiçbir şey yapmadan oturmak. Ama ne kadar sık yapabiliyorum bunları?

Başımı kaldırıyorum. “Gördün mü?” ifadesiyle süzüyor beni.

“Siz insanlar, basit şeylerin verdiği büyük mutluluğu unutmuşa benziyorsunuz.” diyor bilgiç bilgiç. “Onun için de bir istekten bir diğer isteğe koşuyorsunuz. Her yerine getirdiğiniz istekten sonra, dinmeyen açlığınızı doyurmak için, başka bir isteğin peşine takılıyorsunuz. Açlığınız ama hiç dinmiyor. Basit ve küçük şeylerin verdiği mutluluğu yeniden keşfetmeniz gerek. Mutlu olmayı yeniden keşfetmeniz gerek. Biliyor musun, mutlu insanlar kolay kolay kötü olamazlar.”

Sonra yumuşak hareketlerle kalkıyor yerinden. Uzun uzun geriniyor. Pencere pervazındaki ranzadan halıya atlıyor. Bir balerina zarafetiyle bahçe kapısına doğru ilerlerken, durup bana bir bakış atıyor omuzu üzerinden:

“Ben biraz bahçeye çıkıyorum. Bir revir kontolü yapmam lazım. Mahalleye yeni bir kedi taşındı da.”

Sonra uzun tüylü kuyruğunu şöyle bir iki yana sallayıp, bahçedeki otlar içinde kayboluyor, beni tüm şaşkınlığımla arkasından bakarken bırakarak.

Bir filozofla ayni evi paylaştığımı şimdiye kadar demek ki hiç farketmemişim.

Onunla daha sık konuşmaya çalışmalıyım.

Herşey Dahil, Ben Hariç

2010-07-27T05:12:00.000-07:00

Tatilden yeni döndüm. Çok eğlendim, çok dinlendim, yeniden doğmuş gibiyim......mi?

Siz öyle bilin. Ben bir haftadır yorgunluğumu atıp, yeniden kendime gelmeye çalışıyorum evde.

Neden mi? Hayır zannettiğiniz gibi ekstrem spor yapmış filan değilim tatilde. Trekking veya rafting yapmadım, paraşütle de atlamadım, dağa da tırmanmadım, „bungee jumping“le de uğraşmadım. Eee , ne yaptım öyleyse?

Cevap veriyorum : « Herşey Dahil » bir otelde iki hafta geçirdim.

Yorgunluk hergün daha sabah kahvaltısında başlıyor böyle bir yerde. Futbol sahası büyüklüğünde bir « Ana » restoranda, ayni anda otelde ikamet etmekte olan 1500 yerli ve yabancı turistin katıldığı masa kapmaca koşusuna katılıp, boş ve temiz bir masa edinebilmek kolay mı zannediyorsunuz ? Haydi masayı kaptınız, ya sonrası ? Masanızın bulunduğu yerden, karşı istikametten gelmekte olan eli kolu ekmekler, börekler, çaylar, kahveler ve büfelerden tabaklarına tepeleme doldurdukları yiyeceklerle masalarına dönmekte olan bir turist ordusu neferlerini yararak, büfelerin bulunduğu mıntıkaya ulaşmak ; ayni anda büfeleri talan etmekle meşgul, dünyanın dört bir köşesinden gelmiş, irili ufaklı, sarı saçlı, siyah saçlı, beyaz derili, siyah derili, kızıl derili onlarca iki ayaklının, kolları, gövdeleri arasından bir parça beyaz peynirle, iki parça ekmeğe ulaşabilmek ? Hele hele henüz boşaltılmamış bir çay damacanası bulup bir bardak çay alabilmek ? Haydi bütün bunları becerebildiniz, elinizde büfeden kapabildiğiniz ganimetleriniz, her ikinci adımda, yürüyen bir yük dolabı halinde önüne geleni devirip geçen aslan gibi bir Rus delikanlısına toslamadan ; ne tarafa koşacağı belli olmayan, ağlayan, tepinen, yörüngesinden çıkmış bir uydu gibi ortalıkta zikzaklar çizen onlarca sevimli insan yavrularından birine çarpıp, elinizdeki sıcak çayı başınızdan aşağı giymeden tekrar masanıza dönebilmek ?

Kahvaltınızı kazasız belasız tamamladınız, şimdi de mayonuzu giyip denize girmek istiyorsunuz değil mi ? Ee, giyin ve gidin denize işte. Amaaa, yok öyle yağma. Eğer sabah altıda kalkıp, odanızla sahil arasındaki tepeleri aşıp, otel idaresince havlu kartı karşılığında bahşedilmiş mavi havlularınızı sahildeki şezlonglardan birine sererek, o şezlongun tarafınızdan gaspedilmiş olduğunu cümle aleme ilan etmedi iseniz , o gün için deniz sefası yapmayı unutmalısınız. Çünkü öğleye doğru gittiğiniz plajda tek bir boş şezlong veya şemsiye altı bulmanıza olanak yoktur. Bu takdirde, sahille ana bina arasındaki tepeleri yeniden aşarak geri dönmek ve yüzme havuzlarından birinde şansınızı denemek zorundasınız. Tabii ki, bu defa havuzlarla ana bina arasındaki tepeleri aştıktan sonra. Haydi herhangi bir yerde, herhangi bir boşluk buldunuz ve o ana kadar çoktan yorulmuş ve sıcağın hırpalayıp ezdiği çilekeş bedeninizi biraz olsun ıslatıp ferahlatabildiniz. Öğle vakti olup da, mideniz parmak kaldırıp söz istediğinde, plaj veya havuz ile ana restoran arasındaki tepeleri yeniden aşmak gerektiğinde ne olacak ? Tabii ki yeniden düşeceksiniz yollara. Ve bütün bunları akşam yemeği için de tekrar ettiğinizi ve de iki hafta boyunca böyle yaşadığınızı bir düşünün. Her öğündeki büfe savaşlarını da hesaba katarak tabii. Tatilde yorulmayıp da ne yapacaktınız yani?

Tabii ki otel idaresi müşterilerinin rahatı için her türlü önlemi almış ve her detay en ince noktasına kadar düşünülmüş. Örneğin asansörler. 504 odalı 5 katlı otelde, ayni anda otelde kalmakta olan 1500 kişilik kapasite için 4 asansör mevcut. Bunlardan biri herhangi bir sebepten hemen her zaman servis dışı. Otel idaresi tabii ki bunu özellikle böyle ayarlayıp, bu sayede tüm katlarda asansör beklemekte olan müşterilerin, beklerken birbirleriyle kaynaşıp sohbet edebilmelerine, asansörlerden biri o katta duruncaya kadar her seferinde en az onbeş dakika geçtiğinden, büyük çapta olanak tanımış. Sohbet konusu her ne kadar genelde otel idaresinin başarısı üzerine olsa da.(!) Bu arada, özellikle yavaş hareket eden bu asansörlere klima da konulmayarak sauna effekti sağlanmış ve büfelerde bedenlerine haddinden fazla yiyecek dolduran müşterilerin sağlığı da düşünülerek, inecekleri kata kadar iyice terleyerek kilo atmaları temin edilmiş.

Odası ana binada olmayıp, bir kaç tepe ötedeki bungalowlarda bulunanlar daha da şanslı. Çünkü onlar, bulundukları yerden restoranlara, plaja veya havuzlara gidebilmek, daha doğrusu yerlerinden kıpırdayabilmek için „ shuttle“ adı verilen bir çeşit motorlu vasıtaya binebilir ve onlarla ana binaya ulaşabilirler. Telefonla çağırdıklarında gelirse tabii. Bunlar, yine lunaparklardan tanıdığınız „çarpışan arabalar“ın biraz daha büyüğü ve elektrikle değil, akaryakıtla işleyeni. İki zamanlı motorlar arada geri teptiğinden, tesisin dar yamaçlarından durmadan akseden patlama sesleri ile ikide birde yerinizden sıçrayıp kimin kimi vurduğunu sormanız da işe başka bir heyecan katmakta. Bu araçla, yokuşları son süratle inip çıkarak eşsiz bir lunapark atmosferi yaşarken, dönemecin birinde araçtan dışarıya uçmamak için elinize geçen herhangi bir yere sımsıkı tutunmalı ve leğen kemiğiniz sağlam olarak inebilmek için de araçla birlikte hoplayıp zıplamanız gerektiğini unutmamalısınız. Tatilimizin ilk günlerinde bungalowlarda kaldığımız için, biz de bu olanaktan fazlasıyla istifade edebildik. Ta ki ilk üç günün sonunda, bungalowda ya klima ile uyuyup zatüree olmak veya biraz hava almak için giriş katındaki odamızın kapısını aralık bırakarak, ertesi sabah yılan veya akrep gibi mahlukatla kucak kucağa uyanmak seçenekleriyle başbaşa kaldığımızdan, ana binaya taşınıncaya kadar.

„Herşey Dahil“ otelimizin yemek büfeleri de çok zengindi. Tabii ki bir öğün için, büfelerde ikram edilen bütün yemeklerden ve tatlılardan bir seferde almanız mümkün değil. Ama bu hiç sorun olmadı. Çünkü kaldığımız iki hafta boyunca, her öğün, ayni yemek ve tatlılar ayni büfelerde arz-ı endam ettiler. Tam ayni değilse bile, biraz şekli ve rengi değişmiş olarak. Tadları ise hep aynıydı. Otel idaresi, fabrika usulü, sürekli bir kapıdan alıp, diğer kapıdan bıraktığı müşterilerini, değişik yemekler ve gereksiz sürprizlerle şaşkınlığa uğratmamaya özellikle dikkat ediyordu.

Otelimiz gerçekten çok büyük bir araziye kurulmuştu. Ama bu kocaman tesis içinde hiçbir yerde kendinizi yalnız hissetmemeniz için de elden gelen herşey yapılmıştı doğrusu. Plaj her zaman dolu, havuzlar dolu, restoranlar dolu, hotele ait alışveriş birimi dolu, yollar dolu, barlar dolu, oyun salonları, diskolar dolu, lobi her zaman tıklım tıklımdı. Bu muhteşem nüfusun en az yarısını da her yerde atlayıp zıplayan, bağıran, çığlıklar atan, yerlerde yuvarlanan, avaz avaz ağlayıp tepinen sevimli küçükler teşkil ediyordu. Önce çok şaştığımız bu bolluğu„Herşey Dahil“ otelimizin, belli bir yaşın altındaki çocuklara bedava olduğunu öğrendiğimizde çözmüş olduk.

Otel idaresinin hakkını yememek gerek ama. Çocuk gürültüsü istemeyenleri de düşünmüş, yalnızca yetişkinlere ayrı bir kumsal da tahsis etmişlerdi. Gerçi devamlı sallandığı için üzerinde bir saniye bile duramadığınız plastik bir iskelesi, denize girdiğinizde hemen belinize dolanıp fazla yüzerek yorulmamanızı sağlayan iki metrelik sık bir yosun ormanı ve suyun dibinde yürümenizi imkansız kılıp tabanlarınızı kesen iri taşları vardı ama olsun, sonuçta yetişkinlere ayrılmış bir plaj vardı ya, denize girememişsiniz ne gam?

Tesiste gençler de düşünülmüş ve gün boyu havuzlarda süren animasyonların yanı sıra, geceleri amfitiyatro’da tertiplenen karaoke ve dans gösterileri ve açık hava diskoteğindeki eğlencelerle stres atmaları sağlanmıştı. Saat 24 e kadar beyninizi döven gürültülü müziğe dayanabildiğiniz takdirde, saat tam 24 de kapatıyorlardı hoparlörleri Allah için. Sonrasında rahatça uyuyabileceğinizi sanarken, geceyi üstü kapalı diskotekte ertesi güne bağlayan komşularınız peyderpey odalarına döndükçe, koridorlardan, bungalowların tahta merdivenlerinden yankılanan patırtılar, bağırtılar ve kahkahalardan, çevrenizde olup bitenlerden her an için haberdar olma ayrıcalığının da tüm ayrıntıları ile tadına varabiliyordunuz.

Tanıtım broşürlerinde, yerleşim merkezine sık sık kalkan minibüslerle sorunsuz bir bağlantısı olduğu övülen tesiste, güneşten tam anlamıyla yararlanıp, bronz bir tenle evinize dönmeniz için gerekenler de düşünülmüştü. 35 kilometre uzaklıktaki yerleşim merkezine gidebilmek için tesis önündeki açık arazide minibüs beklerken, bir saate yakın güneşlenmek keyfi de „dahil“ di „herşey“e. Daha önce güneş çarpmasından cankurtaran ile gitmek zorunda kalmazsanız tabii.

Tatil dönüşünde bir bilinç genişlemesi de yaşayarak, „Herşey Dahil“ kavramının asıl anlamını da idrak etmiş oldum böylece.

„Herşey“ , yani denize girememekten başlayıp, büfe başında yediğiniz dirseklere rağmen tabağınıza doldurabildiğiniz lezzetsiz yiyeceklere, asansör beklerken yaşadığınız baygınlığa, bir gün boyunca işlemeyip tüm tesisi hamama döndüren elektrik arızalarına, her an her yöne koşturmakta olan kalabalığıyla bir dinlenme tesisinden çok bir tatil fabrikasına benzeyen atmosferine varıncaya kadar, herşey demekti bu aslında.

Tesise adım attığınızda bileğinize takılan ve kendinizi size tatil boyunca markalanmış bir göçmen kuş gibi hissettiren plastik bilekliği, hesabınızı kesmenizle birlikte kesen makasa teşekkür etmeyi istettiren herşey.

İlk „Herşey Dahil“ tatilimi 2000 senesinde yapmıştım. Süperdi. Büfeler krallara layıktı, tesiste misafir sayısı kadar şezlong ve plajda dipdibe oturmaya gerek kalmayacak kadar geniş yer vardı.

İkincisini 2003 de yaptım. Hala iyiydi.

Bu üçüncüsü.

Bilmem ekonomik kriz mi, yoksa kazançtan başka birşey düşünmeyen, tatilciyi memnun edilmesi gereken bir misafir gibi değil, fabrika bandı üzerindeki bir mal gibi gören idareciler mi ?

Bilmem başka « Herşey Dahil » ler de bugün bu durumda mı ?

Bana gelince, bundan böyle benim sloganım :

„Herşey dahil“ (se) ben hariç!!

Döndüm!! Tekrar İş Başındayım...

2010-07-23T07:44:00.000-07:00

Yeniden Merhaba!!!!

Önümüzdeki Günlerdeki Konumum!!!

2010-07-01T14:15:00.000-07:00

Tekrar görüşünceye kadar, tatildekilere iyi tatiller, yerlerinden ayrılamayanlara da bulundukları yerde güzel bir yaz dileklerimle.

Nasıl Bir „Okur“ sunuz?

2010-06-30T16:18:00.000-07:00

Hiç düşündünüz mü nasıl bir okur olduğunuzu?

Doğrusu şimdiye kadar ben de pek fazla kafa yormamıştım bu konuda. Sorguladığım daha ziyade ne kadar okuduğum konusuydu. “Yeterli mi, az mı okuyorum, vakit ayırabiliyor muyum?” şeklinde. En fazla da “Neler okuyorum?” tarzında. „Hangi kitaplar, hangi dergiler, gazetelerin hangileri?“ örneğin.

Ama bu defa tatile götürmek için kitap aranırken, bana eşlik edecek kitap için şart koştuğum özellikler dikkatimi çektiğinde, nasıl bir okur olduğum konusu takıldı kafama.

Çok kalın olmasın (pratik sebeplerden), çok ciddi olmasın ( tatil yerinde konsantre olmak zor olabilir) anlamak için bilmece çözmek zorunda kalmayayım (tatil modundayız ya) kendini okutsun, kitaba devam etmek için bir bahane bulabileyim ( okumaya devam edebilmek için kendi göğsüme silah dayamak zarureti hasıl olmasın) çok da hafif olmasın, bir şeyler öğrenebileyim veya okuduklarım üzerinde düşünebilme olanağı versin (ilgimi çekmediğinden elimden atıp yine kitapsız kalmayayım) sürükleyici olsun ama ilk iki günde bitirecek kadar değil ( üçüncü günden itibaren yeniden kitap aramak zorunda kalmayayım) , ilgimi çeksin ama denize girmekten veya gezmeye gitmekten alıkoyacak kadar değil. ( oldu olacak, hergün yatağımı toplayıp, elbise dolabımı da düzeltsin mi kitapcağız?)

Bu minval üzere kütüphanemdeki, satın alınıp okunma sırasını beklemekte olan kitapları bir bir elden geçirirken işte o soru dikildi birden karşıma: „ Amma da çok koşulun varmış, anladık tatile götürmek için özel bir kitap olması gerekli ama bu kadar da olmaz ki? Ne biçim bir okursun sen?“

Sahi nasıl bir “okur”um ben?

Sadık mı, hoppa mı, sabırlı mı, uçarı mı, dikkatli mi, yüzeysel mi, inatçı mı, takipçi mi meraklı mı, tutkulu mu, yoksa boşverci mi?

„Okur“un da „hoppa“sı, „boşverci“si olur mu hiç? Ya da “inatçı”sı?

Olur tabii, Bunların hepsi olur,daha fazlası da.

Örneğin, elimdeki kitabın sözünü ettiği şeyleri gerçekten öğrenmek istersem, çok inatçı ve sabırlı bir okur olurum. Kitabın altı çizilmedik satırı, kenarına notlar alınmadık sayfası kalmaz. Bir kitabın içeriğini, ya da anlattığı konuyu tüm kapsamıyla bilmek istersem çok sadık olurum. Hiçbir sayfa, hiçbir paragraf tarafımdan atlanmaz. Parmaklarımın arasındaki bir kurgu eseriyse, takipçi kesilirim. Kahramanları, onların sözlerini ve yaptıklarını bir dedektif gibi izler, eserin başı ile ortasını, ortası ile sonunu birbiri ile karşılaştırır, mantık hataları olup olmadığını araştırırım, hele öyle bir duyguya kapılmışsam, o hataları mutlaka bulup çıkarırım da. Yazarın anlatımı beğenimi kazanmamışsa veya kitap çok sözle az şey söylüyorsa, bu sefer de hoppalaşırım, gözlerim sayfalar üzerinden uçup gider, kendime ait hızlı okuma rekorumu kırarım ya da hatta aralarda bazı sayfaları bakir bırakarak kitabın sonuna ulaşırım. Ama dili çok seçkin, tarzı insanı alıp götüren, deyişleri özgün, konusu ilginç bir kitap geçmişse elime şayet, o zaman da okurun benden meraklısı, benden tutkulusu olmaz.

Böylece , “yerine” göre bütün bu “okur”lar olurum, olabilirim.

Ama bütün bu “okur”lar “yerini” şaşırırsa, işte o zaman da “kötü” bir okur olurum.

Öyle ya, hazmede hazmede okunması gereken bir eseri veya bir konuyu “hoppa” bir okurun ruhuyla ve hızıyla okursan, sonuçta zararlı çıkan “eser” değil “sen” olursun.

Ya da, aslında yalnızca gezinerek okunmaya değer bir kitaba, çok önemseyerek günlerini, saatlerini verirsen – belki başkaları öyle dediği için- sonuçta yine sen kaybetmiş olursun. En azından vaktini.

Ama kim tayin edecek bunu? Yani hangi “yer”e gore hangi “okur” olmak gerektiğini? Ee, tabi yine sen. Bugüne kadar onca kitabı boşuna mı devirdin? Bir birikimin var elbette. Yani iş başa düşüyor yine. Yanıla yanıla, neticede doğruyu bulmak olanağı her zaman mevcut. Yani, hangi kitaba göre hangi gardı alacağını.

Hay Allah, lafa daldım, tatile götüreceğim kitabı hala bulabilmiş değilim.

En geç yarın akşama kadar seçimimi yapmış olmalıyım. İşim zor. Ama galiba içimdeki tüm okurlardan, daha ziyade „meraklı“ ve „tutkulu“ olana hitap edebilecek birşey bulmam gerekecek.

Aramaya devam.

Sahi, siz nasıl bir „okur“sunuz?

Zamanda Kısa Devre

2010-06-16T14:51:00.000-07:00

Size de olur mu bilmem?

Hani bazen, yaptığınız herhangi bir işin ortasında; masanızdaki kağıtları karıştırıp birşey ararken, elinizdeki ütüyü önünüzdeki pantalonun sol bacağına indirmek üzereyken, ya da ocağın üstündeki tencerenin içindekileri tahta kaşıkla karıştırırken, birden havada kalır ya kolunuz? Ya da hani tam balkon camından bakmak isterken, yağmur dinmiş mi diye veya tam oda içinde dolaşıp cep telefonunuzu nerede bıraktığınızı araştırırken gözleriniz, birden havada asılı kalıverir ya bakışlarınız?

Hani işte tam o anda, sanki bakışlarınızın takılı kaldığı boşlukta bir pencere açılıverir ya aniden? Ve işte tam o anda, açılan o pencereden, belleğinizin derinliklerine çoktan gömüldüğünü sandığınız bir manzara beliriverir ya tam karşınızda? Ya çok seneler önce kıyısında yürümüş olduğunuz bir su görüntüsüdür bu. Ya da daha da çok seneler önce, sizin yaşınızdaki arkadaşlarınızla koşturduğunuz, evinizin çok yakınındaki, içinden küçük bir dere akan o yeşilliktir. Ya da bambaşka bir tablodur yaşamınızdan, geçmişinizden, geride bıraktığınız tüm zamanlardan.

Sanki görünmez bir güç, bir anda akmakta olan zamanı durdurmuş, sizin çoktan unuttuğunuzu zannettiğiniz o anıyı, bir anda hafızanızın derinliklerinden koparıp su yüzüne çıkarmış ve gözlerinizin önüne sermiştir.

Bütün detaylarıyla görürsünüz o anı ya da o mekanda geçirdiğiniz tüm anların damıtılmış özünü. Ağaçların yeşili, derenin kıvrımları, dere kıyısında yetişen sarılı kırmızılı çiçekler tüm canlılığıyla belirirler o kısacık zaman parçasında, hatta arkadaşlarınızla birlikte koparıp yediğiniz, adını artık unuttuğunuz o uzun başağımsı bitkilerin tadını bile hissedersiniz damağınızda. Kuşların cıvıltısını duyarsınız, suyun akışını. Öylesine canlıdır ki bu anı, bir adım atsanız o geçmiş zaman dilimi içine düşecekmişsiniz gibidir sanki. Unuttuğunuzu sandığınız o yer, o an tüm gerçekliğiyle sarmıştır sizi. Hani elinizi uzatsanız dokunacakmışcasına.

Bir sevinç dolmuştur içinize. Geçmişinizle yaşadığınız bu kucaklaşma kanatlandırmış, coşturmuştur benliğinizi. Yoksa hiç geçmedi mi aradan o kadar uzun bir zaman? Yoksa buldunuz mu kaybettiğinizi sandığınız bir parçanızı? Neredeyse yaşlar fişkıracaktır gözlerinizden. Kim, nasıl, nereden çıkarıp getirmiştir bu anı, böyle canlı, böylesine gerçek, ta burnunuzun dibine?

Fazla uzun sürmez ama bu coşku. Herhangi birşey, belki sokaktan gelen bir ses, belki havada asılı kalmaktan yorulmuş kolunuzun gerilen kasları, belki açık pencereden içeriye dolan rüzgarın nefesi, belki de bulutların arasından yeniden başını uzatan güneşin odayı dolduran ışığı koparıp alır sizi o tarifsiz ruh halinden. Elinizdeki ütüyü, ya da tahta kaşığı farkedersiniz. Ocağın üzerindeki tencere girer tekrar gözlerinizin görüş mesafesine. Ayaklarınızın altındaki zemini hissedersiniz. Sihir bozulmuştur. Yeşillik de, dere de, ağaçlar da, çiçekler de, kuşlar da birden yine çok, çok uzaklara çekilmişlerdir. Yine bildiğiniz yerde, seneler öncesindedirler şimdi. Üzerlerinde sisli bir perde.

Herşey eskisi gibidir. Buradasınız, şimdidesiniz. Cep telefonunuz işte orada, koltuğun üzerinde. Yağan yağmur da durmuş. Az önce karıştırdığınız faturalar da masa üzerinde, ödenmeyi bekliyor.

Herşey eskisi gibi. Ne güzel!!.. Güzel mi? İçinizde anlayamadığınız bir burukluk.

Oysa ne kadar yakındınız. Elinizi uzatsanız.. Ya da bir adım daha atsanız…

Size de olur mu, bilmem…

“Tulazela” “Vuvuzela” ya Karşı!!!

2010-06-14T14:57:00.000-07:00

2010 Dünya Futbol Şampiyonasının tartışılmaz bir yıldızı var.

Kimilerinin göklere çıkardığı.
Kimilerinin de nefret ettiği.

İnce uzun, görüntüsünden beklenmeyecek büyüklükte bir gürültü koparan.
Onbinlerce eşek arısının birlikte uçarken çıkardığı sese benziyor uğultusu.

Şampiyonayı takibediyorsanız, « Vuvuzela »dan söz ettiğimizi bildiniz herhalde.

En sıkı futbol takipçilerinden olduğunuz halde, maçları seyrederken sizin de içinizden TV’nin bulunduğu mekandan koşarak kaçmak gelmiyor mu bazen ?

Az buz değil tam 131 desibel’den bahsediyoruz. Ve bu tek bir tanesinin ulaştığı derece. Eee, tribünlerde kaç kişi var ve kaçının ağzında birer Vuvuzela ?

Efendim müzik bilimcilerine göre, bu aletin çıkardığı sesler tabiattaki ses dizisine uygunmuş ve alet Hindistan, Afrika ve Tibet’te geleneksel bir müzik aletiymiş. İsminin anlamının ise, Zulu lisanından geldiği varsayılarak « birine müzik duşu aldırmak » filan gibi birşey olduğu tahmin ediliyor. Önceleri teneke veya saç’tan yapılırken, futbol dünyasına el atması ile plastikten imalatına geçilmiş. Futbola transfer olması ise Güney Afrika’da 1990 yılına rastlıyormuş. Önceleri üç Euro olan fiatı, şimdilerde 10 veya 20 Euro civarına yükselmiş. 2010 senesi için şampiyonanın yapılacağı yerin tesbiti yapılırken, yüzlercesi bizzat Mandela tarafından Zürih’e getirilerek tanıtımı yapılmış. Fifa 2009 da çeşitli şikayetler üzerine bu aletin maçlarda yasaklanmasını düşünürken, sonradan ne sebeptense bu fikrinden vazgeçmiş.

Güney Afrika Havayolları uçaklarıyla ülke içindeki bir uçuş sırasında Vuvuzela öttürmek- çalmak diyemiyorum, olsa olsa öttürmek kavramı yakışıyor- 6 ay hapis cezası ile cezalandırılıyormuş. Uçaklarda cezaya müstahak sayılan bir davranışı, futbol sahalarında neden serbest bıraktılar, hatta teşvik ediyorlar acaba ?

Ünlüler içinde Vuvuzela’ya karşı olan nefretini açıkça ifade edenler arasında, Fransız millileri Gourcuff ve Evra, Arjantinli Messi ve Portekizli super futbolcu Ronaldo da var. Oyuncular, sahada birbirleriyle bir tek kelime konuşmanın mümkün olmadığından yakınıyorlar. Alman futbol bilirkişisi Gunter Netzer de sıkı Vuvuzela karşıtlarından biri..

Bu arada desibel miktarını 100 e indiren Tulazela isimli bir kulak tıkayıcı da yok satıyor. Vuvuzela üreticileri ver yansın Vuvuzela imal edip satarken, Tulazela üreticileri de ver yansın Tulazela sürüyorlar piyasaya. Futbolseverler de her ikisine de para döküp mutlu oluyorlar. Girtlaklarının var gücüyle Vuvuzela öttürürken, kulaklarını ve beyinlerini Tulazela ile koruyorlar- koruduklarını sanıyorlar- . Ne güzel, birileri hem derdi hem de dermanını imal ediyor, insanlara da para ödemek kalıyor.

LG televizyon firması da kendi imalatı olan LCD, Plazma ve 3D Full LED televizyonlarında bulunan « »Clear Voice » (Net ses) özelliği ile Vuvuzela seslerinin kısılabileceğini bildirdi. LG televizyonu satışlarında artış olur mu, önümüzdeki günlerde görürüz herhalde. LG firması ne diye bu dalgada kendi payına düşeni almasın değil mi ya ?

Yine bu arada, Alman ARD ve ZDF kanalları, Vuvuzela yüzünden stadtan yayın yapmanın çok zorlaştığından şikayet ederek Organisazyon Komitesine başvurmuşlar. Komite şefi Dany Jordaan yasaklama konusunu tekrar düşünüyormuş.

Bir İngiliz solunum hastalıkları araştırmacısı olan Ruth MC Nerney de bu kargaşada söz alarak, Vuvuzela’nın grip ve diğer solunum hastalıklarının yaygınlaşmasında normal bir öksürük olayından çok daha etkin olduğunu açıklamış. (Focus dergisi)

Son olarak da Facebook ve Twitter ’de Anti-Vuvuzela grupları kurulmaya ve karşı neşriyata başlamışlar.

Ne derlerdi, bir deli bir kuyuya bir taş atarmış da, yüz akıllı taşı çıkartamazmış, işte onun gibi bir şey !

Ben Tulazela ısmarlamaya gidiyorum ! Belki TV başında da faydası olur.

Size bol « Vuvuzela »lı seyirler !

Not: Gazetelerin bugün (15.06) verdiği habere göre Organizasyon Komitesi Vuvuzela'yı yasaklamıyacağını bildirmiş. Zitat: "Bu bizim ülkemizin geleneğidir. Misafirlerimizden bunu kabul etmelerini rica ediyoruz." Şayet günün birinde Türkiye herhangi bir kupa organizasyonunu almayı başarırsa, seyircilere "davul, zurna" dağıtılmasını öneriyorum.:))

GÜZ

2010-06-13T15:20:00.000-07:00

Aşkların devri geçti
Güz yaklaşmada şimdi

Meltem esintileri
Saçları kımıldatan!
Vahşi rüzgarlar dindi....

Geçmiş günlerde kaldı
Cesaret, meydan okuma
Baş kaldırma, ataklık
Delice ümit, çılgınca sevinç
Dağları yerinden oynatacak güç!
Bunların yerini uysallık aldı

Düzgün bir yörüngede şimdi hayatımız...
Gelecek göklerde yazılı değil artık
Kırık değil ama, yorgun kanatlarımız....

Daha bir yuvarlak köşeler şimdi
Daha bir pastel bütün renkler
Azaldı, yokoldu günahlarımız!

Aşkların devri geçti
Yanmak değil, ısınmak artık niyetimiz...
Kavganın tadı kaçtı...

Oyuncudan ziyade
Seyirciyiz artık biz!

Zühal Voigt

İstanbul’u dinledim! Gözlerim açıktı!

2010-05-29T10:07:00.000-07:00

İstanbul’daydım!!! Gittim, gördüm ve döndüm!!!

Eski sevgilim beni tüm içtenliğiyle, tüm güzelliği, tüm çilekeşliği ve tüm sevgisiyle karşıladı!

Boğazın iki yakasını birleştiren muhteşem köprüleri; gündüzleri üstüste yığılmış motorlu taşıtları ile sürekli homurdanan huzursuz canavarları, geceleri binbir pırlanta ile işlenmiş ödenemez bahadaki görkemli dev gerdanlıkları andırıyorlardı.

İstanbul’u dinledim, İstanbul’u kokladım, İstanbul’a dokunmaya, onu görmeye ve hissetmeye çalıştım.

On seneye yakın bir zamandır görmediğim çocukluğumun ve gençliğimin şehrini yeniden tanımaya, kavramaya, anlamaya uğraştım.

Tepelerini kaplamış bina yığınları, caddelerinden akan insan kalabalıkları, tamamen kendi kanunlarına göre hareket eden trafiği, tamamen kendi kafasına göre takılan insanları, sokaklara taşan çeşitli yiyecek kokuları ile bir o kadar tanıdık ama bir o kadar da yabancıydı şehrim bana.

Gittiğim her yerde aradım onu, hem buldum hem bulamadım. Yüreğimi yıllarca sızlatmış olan hasreti hem dindi hem dinmedi, ona hem kavuştum, hem de kavuşamadım.

Neler değişmiş, neler değişmemişti? Neler daha iyi, neler daha beter olmuştu? Hem ben objektif bir yargıya varacak kadar serinkanlı bir kafayla görebiliyor muydum bu şehri?

Her neyse, düşündüklerimi, izlenimlerimi dökeceğim bu satırlara şimdi.

Sabiha Gökçen’e indiğimde ilk duygum beğeni oldu. Güzel, büyük ve modern bir havaalanıydı gördüğüm. Kontrollerden sorunsuz geçtik. Sarı taksilerden biriyle şehre doğru yola koyulduğumuzda ise, güzel duygularım yerini paniğe bırakmaya başladı. Gözün görebildiği her yer binalarla dolmuştu. Beton kutular, cam gövdeli şirket binaları, yanyana, ardarda, ufuklara kadar binalar. Sonraki günlerde minibüs ve dolmuşlarla karşı yakaya geçmeye her çalıştığımızda- Anadolu yakasında kalıyorduk- , panik hissim de büyüdü. Sanki her yer taş binalarla ve otolarla dolmuştu. Hele köprü girişlerinde oluşan uzun araba kuyruklarında takılıp, saatlerce milim milim ilerledikçe de, panik hissim önüne geçilmez bir kaçma arzusuna dönüşmeye başladı. Ayni zamanda, İstanbul’luların anlaşılan her gün yaşamak zorunda kaldıkları bu durumun beni böylesine olumsuz etkilemesi de, bir çeşit utanç duygusuna kapılmama neden oluyordu. Taksim’e varıncaya kadar sabrım ve sinirlerim son haddine varmış durumdaydı her seferinde.

Arkasından deniz yolunu denedik. Bostancı’dan kalkan deniz otobüsleri yirmi dakikada Kabataş’a varınca, yeni bir sevinç sardı içimizi. Demek bir kurtuluş yolu vardı? Ama daha sonrası? Neyse ki, birkaç gün sonra İstanbul içinde, metro, finiküler ve tramvay vasıtasıyla az çok hareket etmeyi öğrendik. Her ne kadar hemen günün her saatinde tıka basa doluyorsa da, tramvayın yeniden tedavüle konmuş olması çok yerinde olmuş. Özellikle metronun şehir içi ulaşım sorununa büyük çapta katkıda bulunduğunu farkettik. İstanbul gibi devasa bir şehirde, toplu taşım araçlarının öneminin çok büyük olduğu ve bu çözümün çok daha geliştirilip genişletilmesi gerektiği de gün gibi ortada.

İki yaka arasındaki ulaşım konusunda büyük bir ihtiyacı karşılayan halk motorlarını ve deniz yollarının gemilerini de kullandık. Denizi aşma konusunda alternatifler olduğu halde, iş kara üzerindeki ulaşıma geldiğinde, ulaşmaktan ziyade ulaşamamaktan söz edilmesi gerek herhalde. Sözün kısası İstanbul bugünkü haliyle, kapılarından, pencerelerinden, tavanından ve tamponundan insanlar sarkan, tıka basa dolu eski otobüslere benziyor. Üzerindeki ağırlıktan yol alamadığı bir tarafa, az sonra tamamen çöküp parçalara ayrılacak durumda sanki. Akraba ve arkadaşlarımızın özel arabalarıyla bizi gezdirme çabaları da, her seferinde ayni oto kuyruklarında yaşama savaşı verdi. Bu durum da tabii, kafalarımızda başka bir sorunun doğmasına yol açtı: Gidilecek yolları olmayan bir şehirde, neden her bir vatandaş özel bir araba alıyor, özel otosu olmayan da almaya çalışıyor acaba? Neyse, vardır bir bildikleri.

Birkaç gün şehrin iki yakasında hedeflerimize varabilme uğraşı verdikten sonra kendimizi Boğaziçi vapuruna attık.

Deniz! O güzel, mavili yeşilli derin sular! O suları yararak, köpürterek ilerleyen eski tanıdık! Gemi çevresinde çığlıklarla uçuşan martılar! İşte bu! İstanbul buydu! Buradaydı! Alt güverteden neredeyse içine düşecek kadar sarkarak, sağımdan solumdan geçen dalgaları neredeyse kucaklayarak, denizin kokusunu içime çekerek Anadolu Kavağı’na kadar mest oldum. Ama burada bile herşey tanıdık değildi. Burada bile ikilemde kalıyor, irkiliyor, şaşırıyordum. Evet, iki yakadaki tanıdık görüntüler, güzellikleri ile nefes kesen yalılar, sandallar, gemiler, koca sesleri martıların şarkılarına karışan transatlantikler, süzülen yelkenliler, bildiğim koylar, ağaçlar, hepsi buradaydı ama, iki tarafa baktığımda gördüğüm manzara yer yer tümden değişmişti. Önceden yemyeşil hülyalı ağaçlarla kaplı tepelerin ardından görünen mavi gökyüzü yerine, birden gökdelenler bakıyordu tepelerin arasından insana. Neresiydi burası? Boğaziçi mi? Manhattan mı? Uzak Doğu’da bir yer mı yoksa? Nereye geldim ben? Hele o üzerinde yüzlerce çelik kule bulunan yere “Çamlıca” bile dediler ya, inanmadım!

Çareyi Anadolu Kavağı’nda bir restoranda- eskiden çay bahçeleri vardı yalnızca, şimdiyse burası da çeşitli balık restoranları ve hediyelik eşya satan dükkanları ile bir turistik beldeye dönüşmüş, fena mı olmuş, cevabını veremedim- kalamar ve midye tavasına sığınmakta buldum neticede. Boğaz dönüşü, üstünde balık tutanlar, altında balık-ekmek yiyenler ordusu ile yeni Galata köprüsü, Topkapı Sarayı, Yeni Cami ve Aya Sofya ile kararan akşama unutulmaz bir İstanbul silueti çizen görüntüler gözlerimden nostalji yaşları akmasını sağladılar. Yine karar verememiştim, bulmuş muydum sonunda İstanbul’umu?

Başka şeyler de yaptık tabii. Örneğin Metrobüs’e bindik. Anadolu yakasında kalktığı yerden bindiğimizden güzelce yer de bulduk. Kendisine ayrılmış yolda kuyrukta bekleşen diğer vasıtalara hava atarak hızla yol alırken de son derece mutluyduk. Ta ki Boğaz Köprüsü üzerinde birden bozuluncaya kadar. Tüm yolcuları indirdiler orada. Sonra gelen metrobüsler tıka basa doluydu. Neyse ki boş bir taksiye birkaç yolcu birleşip binerek Taksim’e ulaşabildik. O gün çok daha büyük bir projemiz vardı. Beylik Düzü’nde oturan bir akrabayı ziyaret edecektik. Daha sonra Taksim’den Mecidiyeköy’e, oradan da Avcılar’a giden Metrobüs’ün yerini bulup, tıklım tıklım dolu araçta ayakta cambazlıkla devam eden odise’miz, Avcılar’dan bir taksi sayesinde neticede üç saat sonra hedefimize ulaşmakla son buldu. Ama ziyaretimiz kısa sürdü çünkü akşama tekrar Beyoğlu’nda başka arkadaşlarla randevumuz vardı. Beylik Düzü sakinlerinin yardımlarıyla yerini bulduğumuz,Tem yolundan giden iki katlı mucizevi otobüs ile en kısa zamanda Şişhane’ye ulaştığımız halde, tam o noktada birden tıkanan trafik yüzünden, yolun geri kalan kısmını yaya olarak tamamlayarak, neticede tam randevu saatinde Çiçek Pasajı önüne vardığımızda, bu şehirde yaşamak için mucizelere gerek olduğuna bir kere daha kanaat getirdik.

İstanbul’umu bulmak için, eski semtlere gitmem gerektiğini durmadan fısıldayan içimdeki sese uyarak bir taksi ile –herhalde trafik yüzünden- Taksim,Ukapanı, Laleli güzergahından ulaştığımız Çarşıkapı olduğunu tahmin ettiğim yerden Kapalışarşı’ya girdiğimizde, aslında niyetim yalnızca vitrinlere bakmak, eski İstanbul’umun havasını biraz soluyabilmekti. Herhalde görünüşümüzün etkisiyle adım başında çeşitli lisanlarda hitabedilerek atabildiğimiz birkaç adımdan sonra, kendimizi bir kuyumcuda, daha sonra da kuyumcunun elden gönderdiği bir dericide bulduk. Günün sonunda uzun sohbetler etmiş, dünyanın ve Türkiye’nin sorunlarına dükkan sahipleri ile birlikte çareler üretmiş, bir yüzük, bir küpe, iki de deri ceket zenginleşmiş olarak Kabataş’a giden tramvayın bir kenarlarına sıkışmıştık. Bu muydu neticede aradığım İstanbul? Bu arada jeton, tramvay, gemi, metro sistemine alışmıştık alışmasına da, jetonların Sultanahmet durağı’ında neden duraktaki bir gişede değil de, caddenin karşı tarafındaki bakkalda satıldığını pek çözememiştik.

Eski İstanbul’u arayışım daha sonraki günlerde Sultanahmet Köftesi ‘ni bulmaya çalışmak ile devam etti. Yine tramvay, yine baş döndüren kalabalık. Ne çare ki Sultanahmet’de birden fazla köfteci vardı. “En hakiki” olduğunu tabelasına yazmış olanına girdik sonunda. Köfteler de değişmişti bana göre. O minicik közde pişmiş enfes köftelerin yerini uzun boylu, sosise benzer şeyler almıştı. Tadı da başkaydı, acaba değişen benim damağım mıydı? Sultanahmet meydanı bile değişmişti sanki. Meydanı dolduran turistler de. Eski çiçek çocuklarına benzeyenler azdı, ortalıkta dolaşanların çoğunluğu doğuluydu sanki.

Aya Sofya her zamanki gibi muhteşemdi. Sultanahmet Camii de. Onlarda değişen de, gezme işleminin daha disiplinli ve dünyadaki benzerleri gibi yapılmasıydı. Yakışmıştı da. Sultanahmet’den Sirkeci’ye giden sokakları ise tanıyamadım. Turistik eşya satan dükkanlar yığılmıştı sokaklara.

Taksim’de, İstiklal caddesi’nde, Şişli’de, Osmanbey, Nişantaşı’nda , Halaskargazi’de, Harbiye’de, Karaköy’de Eminönü’nde defalarca dolaştım. Herşey ayniydi ama yine de ayni değildi.

Değişen ve beğendiğim şeylerden biri, insanların ayakkabılarıydı. Modanın etkisi var mıdır bilemem, ama karşılaştığım herkes- caddelerde,metroda, vapurlarda vesaire- istisnasız aklı başında papuçlar giyiyorlardı. Kadın, erkek, yaşlı, genç, herkesin ayağında rahat, düz, spor ayakkabılar vardı. Kıyafetler de öyle, rahat, temiz, genelde spordu. Genç kadınlar, kızlar bu rahatlığa rağmen göze hoş görünen sade şıklıklarından vazgeçmemişlerdi. Varoşlar denen semtlere gitmedim tamam ama nihayet şehrin bilinen merkezi semtlerinde bulundum ve oralara mutlaka ki her semtten insanlar geliyorlar.

Beğendiğim ikinci şey, sokak hayvanlarının durumuydu. Kadıköy yakasında ve Avrupa yakasının merkezi semtlerinde dolaşan sokak köpekleri kulaklarında belediyelerin markasını taşıyorlardı. Onlardan ikisini Taksim’de ilk gördüğümde şoka girdim. Çünkü köpekler yol kenarında hareketsiz yatıyorlardı. Hasta olduklarını veya zehirlenmiş olduklarını düşündüm. Panik içinde çevredeki esnafa sorduğumda, hepsinin belediyece kayıtlı köpekler olduğu cevabını aldım. “Merkezi semtlerde kimse zehirlemeye cesaret edemez, çünkü halk yaptırmaz.” dediler. Bu bile eskiye nazaran bir gelişme olduğundan çok sevindim ve öyle olduğuna inanmak istedim. Rastladığım sokak kedileri de oldukça besili görünüyorlardı ve çevredeki esnafça bakılıyorlardı. Belki kötü hayvan kaderlerine rastlamaktan beni Allah korudu ve ben bu izlenimlerimin doğru olmasını diliyorum.

Olumlu bulduğum bir şey de, kaportası dökülen, boyası çıkmış, harabe halindeki otoların caddelerden kaybolmuş olmasıydı. Bu yenilenme neye maloldu bilemem ama oto sayısının artışı da önlenebilirse, trafikteki otoların bu görüntüsü güzel.

Mutlaka değinmek gereken hususlardan biri de tuvaletlerin durumu. Havaalanından başlamak üzere, gittiğim tüm kafe ve restoranlarda, hatta örneğin Taksim’deki halka açık olanında bile tuvaletler eskiye nazaran tamamen değişmişti. Temiz ve bakımlıydılar. Sokak ve caddelerin temizliği de dikkat çekiyordu. Hele İstiklal caddesinde biteviye dolaşan süpürge arabası ve çöpçüler, yanımızdaki İsviçre’li arkadaşımızın bile hayranlığını uyandırdı. “Bizim şehrin idarecilerini getirelim de görüp örnek alsınlar.” diye yorum getirmesi de içimden sevinç çığlıkları atmama bile neden oldu.

En hoşuma giden şeyi yazmasam olmaz!

Yollarda, caddelerde gençlerin elele kolkola serbestçe dolaşıp, dünyanın en tabii şeyi şeklinde birbirleriyle öpüşmeleri de, köprülerin altından çok suların akmış olduğunu açıkça gösteriyordu. Parklarda sevgili veya eşleriyle sarmaş dolaş oturan ve çok sevinmeme neden olan türbanlı kızlar da vardı bunlar arasında.

İstanbul’u dinlemeye, gözlemlemeye, hissetmeye çalıştım işte böyle.
Gözlerim açıktı.

Herşeyi yazamadım, çünkü buraya sığmazdı.

İstanbul’u aradım kaldığım günler boyunca. Bildiğim, tanıdığım İstanbul’u.
O’nu bulabildim mi?
Bilmiyorum!

Özlemim dindi mi?
Hayır tersine, arttı.

Tekrar gelecek miyim?
Kesinlikle evet! Hem de arayı fazla açmadan.

Anlatacağım.....

2010-05-24T15:10:00.000-07:00

Seyahatteyim!!

2010-05-01T13:25:00.000-07:00

Yakında tekrar görüşmek üzere!!!!!

Bekle Beni İstanbul

2010-04-29T16:28:00.000-07:00

Şehirlerin en güzeli!!

Eteğinde deniz köpükleriyle
Yedi tepe üzerine serilmiş fettan kadın!

Bir yüzü ağlayıp bir yüzü gülen
Tiyatro maskelerinin en zengini
Bir eliyle okşayıp, bir eliyle döven
Belalı aşıkların en yangını!

Gözünü açıp bir kez gördüğünde
Bir kez dolandığında tozlu sokaklarında
Yokuşlarında daralıp, inişlerinden yuvarlandığında
Lodosunun beşiğinde sallanıp
Trafiğin düğümünde dellenip
Serin Ortaköy akşamlarında
Meltemin sefasını sürdüğünde
Bir daha akıldan çıkmayan şehir!

Bekle beni geliyorum!

Surlarını geçip sahil yollarında yürüyecek
Soğuğunda donup, sıcağında eriyecek
Halicin kokusunu balık ekmeğime katık edecek
Boğazda seyreden gemilerinde serinleyecek
Her sokak başında
Simidinden yiyeceğim!

Serin serin Kapalıçarşı’da
Cıvıl cıvıl Mahmutpaşa’da
Anadolu Hisarı’da, Rumeli Kavağı’nda
Olacağım her yerde ayni anda
Caddelerden seller gibi akan insanlarına karışacak
Çukurlarınla, eğri kaldırımlarınla barışacak
Yirmidört saatle yarışacak
Eski ayak izlerimi arayacağım
Her kavşakta, her meydanda
Her semtinin kokusunu soluyacağım!

Bekle beni İstanbul!

Çocukluğumun vazgeçilmez aşkı!
Dünyanın en güzel şehirlerinin
Unutturamadığı sevdalım bana!
Nereye gitmişsem kanamış yaram!
Anam, babam, atam!
İçeceğim seni kana kana
Çölde susuz kalmış yaralı gibi
Toplayacağım serptiğim anılarımı bir bir
Kaldırım taşlarına..

Bekle beni İstanbul!

Öyle bir sarılacağım ki sana
Çatırdayacak asırlık kemiklerin
Öyle bir bakacağım ki gözlerine
Titreyecek iliklerin

Bana ne bilmem kaç sevgiliden arta kalmışsan
Bana ne yorgunsan, aldatılmışsan
Vız gelir gövdeni ezen milyonlar
Bende sana aşık koca bir kalp var

Geliyorum İstanbul!

Aç kollarını ve beni bekle
Geliyorum sana aç bir yürekle
İzin ver özlemim dinsin koynunda
Geçit ver, kollarım kalsın boynunda
Huzursuz bekleyiş artık son bulsun
Sen bir teksin çünkü

Sen İstanbul’sun!!!

Zühal Voigt/ 29.04.2010

mercan dede istanbul | izlesene.com

Kayıp Şair

2010-04-29T04:06:00.000-07:00

Bir garibim şu dünyada, geçmişimi kaybettim

Yürüyorum yürüyorum, geleceği kaybettim

Önüm sonsuz, arkam ıssız, yandaşımı kaybettim

Sağım boşluk, solum hiçlik, yoldaşımı kaybettim.

Yazıyorum, çiziyorum, çizgileri kaybettim

Çalıyorum, söylüyorum, ezgileri kaybettim

Derliyorum düzüyorum, dizgileri kaybettim

Fallar suskun, gökler dilsiz, yazgıları kaybettim..

Yollar bitmez, zaman geçmez

Kimse bana bir söz etmez

Gücüm bu dünyaya yetmez

Sabah olmaz, bir kuş ötmez

Sözler boğazımda kaldı

Kalemimi rüzgar aldı

Gidiyorum gidiyorum

Yönlerimi kaybettim

Yaşıyorum, yaşıyorum

Günlerimi kaybettim....

10.11.2004

Zühal Voigt

Köln'e Seyahat ve Yaşasın Teknik!

2010-04-25T15:14:00.000-07:00

Evliya Çelebi ne demiş?

“Seyahat ya Resulallah!”

Ama aslında “Şefaat ya Resulallah” demek istemiş. “Seyahatname” sinde anlattığı gibi, bir gece rüyasında Hz. Muhammed’i görmüş ve ondan şefaat dilemek isterken, dili sürçünce, ortaya bu dilek çıkmış. Hz. Muhammed de anlaşılan onun bu isteğini yerine getirince, Evliya Çelebi zamanının en ünlü seyyahı olmuş.

Her birimizin içinde bir Evliya Çelebi yatmaz mı aslında? Gündelik işlerin, yaşamın monoton gidişatının içinden ara sıra başını kaldırıp, ille de başka diyarlara gitme, başka ülkeleri görme, başka insanları gözlemleme, başka manzaralara hayran olma arzusunu haykıran?

Bu arzu böylesine şahlanınca da, ne yapıp edip, bir yolunu bulup, bir yerlere gitme fırsatı yaratmaz mıyız? Bazen çok yakın da olsa, ille de bir değişiklik gerekmez mi? Tebdil-i mekanda ferahlık vardır diye boşuna mı söylemiş büyüklerimiz?

Benim “Evliya Çelebi”m de kışın geçmesini, havaların bahara dönüşmesini bile bekleyemedi bu sene. Ağaçlar daha yeni tomurcuklanırken düştük yollara.

Ren nehrine paralel kuzeye giden otobanlar üzerinde biz de kuzey rotasını tutturduk. Almanya ve Fransa topraklarında, özellikle büyük şehirlere yaklaşırken örümcek ağı görüntüsüne bürünen otobanlarda, doğru yolu bulmak hiç kolay değil. Ama bu sefer önemli bir yardımcımız var yanımızda. Sakin, kararlı, hafif emreden bir tonda, ne tarafa gideceğimizi bize dikte eden bir kadın sesi. (Neden aslında bir kadın sesi?) İnsan merak etmekten kendisini alamıyor, genç mi, yaşlı mı, güzel mi ve daha da önemlisi yanlış yola saptığımızı nereden biliyor?

Ses:“800 metre sonra, sağdaki ilk çıkışta Kennedy caddesine sapın.”
Eşim: “ Kaç metre dedi?”
Ben: “800 dedi ama şimdi 600 oldu”
Eşim: “Gelen çıkışı mı alacağım?”
Ben: “Zannederim. Mor çizgi bunu gösteriyor.”
Ses: “ Sağdaki ilk çıkışta Kennedy caddesine sapın.”
Eşim:” Hangisi birinci mi, ikinci mi Kennedy caddesi?”
Ben: “?????”
Eşim: “Tamam sapıyorum.”
Ben: “ Yok yok, mor çizgi devam ediyor ama, sapma!”
Eşim: “İyi, devam edeyim o zaman.”
Ben: “ Gene olmadı, mor çizgi sağa saptı, biz düz gittik.”
Eşim: “! X XXX ££ && QQQ!!!!”
Ses: “ Yeni hesaplama yapılıyor. Şimdi 15 kilometre devam edin ve sol şeride girin.”

(Sizinki de böyle cümleler mi kuruyor bilemem, ben Almanca’dan tercüme ediyorum.)

Aşağı yukarı bu minval üzere geçen yolculuğumuzun ikinci gününde biz Navigasyon aletine, alet de bize biraz alışmış olarak nihayet Köln’e varıyoruz. Köln’e varıyoruz varmaya da, yerleşeceğimiz oteli bulmak biraz sorun çıkarıyor.

Ses: “Soldaki şeride girip, 2 kilometre gidin, sonra sağdaki çıkıştan Frankfurter caddesine sapın.”
Ben:” Aa, ne kolay oldu, otel bu cadde üzerinde.”
Ses:” 700 metre ilerleyin, hedefiniz sağda, cadde üzerinde.”

700 metre gittikten sonra cadde ortasında duruyoruz. Sağda apartmanlar, solda benzinci, sonra bir süper market ama uzaktan yakından otele benzer hiçbir şey yok ortalıkta.

Ses: Hedef sağda!

Ben eşime, eşim bana bakıyor. Sağdaki apartmanın girişinde oynayan çocuklar da bize. Şaşkın şaşkın bakınarak yola devam ediyoruz. Acaba biz mi kör olduk?

Ses: “Yeni hesaplama yapılıyor. Şimdi 5 kilometre devam edin, sonra sola sapın.”

Otoriter hanımın dediklerini harfiyen yerine getirdiğimiz halde, çeşitli caddelerde dolap beygiri gibi dönüp dolaşıyor ama otelin izine bile rastlayamıyoruz.

Eşim: “!!!!XXXXXXQQQ!!! Nerede bu Allahın cezası otel???”
Ben: “Acaba bizim rezervasyondan sonra taşındılar mı?”
Eşim: “Olur mu öyle şey?”
Ses: “ Yeni hesaplama yapılıyor. 12 kilometre devam edin ve...”

Sonuçta, ayni bölgede defalarca daire çizdiğimizi anlıyor, pes ederek otel resepsiyonuna telefon ediyor ve meseleyi öğreniyoruz. Meğerse otelin bulunduğu cadde hem Köln belediyesine hem de komşu belediye Porz’a ait göründüğünden, bazı Navigasyon aletleri Satelitten çelişkili bilgiler alıyor ve otelin yeri konusunda şaşkınlığa düşüyorlarmış!

Köln içinde bizim şaşkın “Navi” yi daha da şaşırtmamak için otelde bırakıyor ve şehri otobüs ve banliyö treni ile keşfetmeye karar veriyoruz.

Hiç de iyi etmiyoruz. Çünkü bu şehirdeki banliyö sistemini anlayıp doğru kullanabilmenin ayrı bir tahsil gerektirdiğini, ilk günün akşamı otele geri dönmek istediğimizde farkediyoruz. Örneğin bizim otelin bulunduğu semtle şehir arasında işleyen banliyö hattının numarası S12. İyi işte bin de git değil mi? Değil, çünkü ayni numara daha başka bir sürü semte daha gidiyor. Doğru trene binmek için, yalnız hat numarasını değil, son istasyonun adını da bilmek gerekiyor. Bu da yetmiyor, çünkü bazı trenler son istasyona kadar gitmiyor, o zaman da bir sürü ara istasyonun isimlerini bilmek gerek. Nihayet dönüşümüzden bir gün önce, kaybolmadan dolaşabilecek kadar öğrenmiş oluyoruz banliyö sistemini.

Bir şehri başka bir şehirden ayıran şeyler nelerdir?

Mimarisi? Coğrafi konumu? Alameti farikası? İnsanları? Gürültüleri? Kokuları?

Yerine göre bunlardan biri veya hepsi olabilir. Köln’ü Köln yapan şey de hiç şüphesiz ki o muhteşem katedrali.

Alış veriş caddesi Hohe strasse’den ünlü Roncalli meydanına doğru yürüdüğünüzde, birden tam karşınıza müthiş bir ihtişamla Everest dağı gibi dikiliyor katedral. Zaten şehre hangi yönden girerseniz girin, ister trenle demiryolu köprüsünden, ister gemiyle Ren üzerinden, katedral şehrin tam ortasında, tüm gelenleri şiddetle kendisine çeken bir mıknatıs gibi yükseliyor. Yapımına 1248 de başlanan katedral ancak 1880 de bitirilebilmiş. 157 metrelik yüksekliği ile dünyanın en büyük ve muhteşem gotik yapısı, benzersiz renkli camları ile en etkileyici kiliselerinden biri.

Ve katedralin çevresi günün her saatinde insan kaynıyor. Her dilden, her milletten insan. Katedralin karşısından yirmi dakikada bir kalkan iki katlı otobüsler ve küçük trenler, dünyanın her yanından gelen ve aslında dünyanın her yerinde bolca bulunan turist denen özel bir insan türünü şehir turuna çıkarıyorlar. Bu türün en bilinen özelliği de, hemen her birinin ellerindeki avuç içi kadar bir digital foto makinesinin tırnak ucu kadar deklanşörüne, yerli yersiz durmadan basmaları. Bu arada Almanlar başka milletleri örnek alarak şehirlerine orjinalite katabileceklerini de, taksi ve otobüsler yanında turistlere hizmet veren “Rikscha” larla ortaya koyuyorlar. Uzak doğuda insanların bizzat çektiği bu ulaşma aracını burada, önde oturan “şöför” pedallarla idare ediyor.

Köln ayrıca birbirinden güzel 13 romanesk kilisesi, müzeleri, Ren kıyısındaki eski şehri ile de görülmeye değer. İkinci Dünya Savaşında bu şehir müttefiklerin hava bombardımanlarıyla yerle bir edildiğinden, eski yapılar önceki haline uygun biçimde yeniden inşa edilmiş. Bu yüzden de şehirde, Ortaçağ ve gotik mimarisi ile ultra modernin kucak kucağa olmasından doğan tamamen kendine has bir tezatlar atmosferi solunuyor. Bu özellik hemen bütün Alman büyük şehirlerinde de var ama burada çok daha kesif algılanıyor.

Köln, kocaman bir semt oluşturan fuar binaları ile de Avrupa’nın en eski fuar şehirlerinden. Tarihi ise Roma’ya dayanıyor. Köln Roma İmparatorluğunun en kuzeydeki kalelerinden biriymiş. Şehir eski Roma kalıntıları üzerine inşa edildiğinden, çevrede yapılan kazılarda bulunan Roma arkeolojik mirasının örneklerinden oluşan devasa bir müze de var.

Yemek konusunda da, karnınızı ayaküstü doyuracağınız bilinen fast food zincirlerinden, en pahalı gurme restoranlarına kadar her türlü seçeneği sunuyor şehir. Benim en hoşuma giden, tam katedral karşısındaki Jugendstil cafe “Reichard” oldu. Almanlar pasta konusunda Fransızlar, İsviçre ve Avusturyalılar kadar usta değiller ama bu kahvede Almanya’da yediğim en güzel “Streuselkirschkuchen” (kirazlı pasta) vardı ve onun tadını konyaklı bir “Rüdesheimerkaffee” eşliğinde çıkarmak nefis oldu.

Köln’de ayrıca bir de çukulata müzesi var. Kendime hakim olamayıp müzede sergilenen eserleri yemeye başlarım da başımı derde sokarım endişesiyle içeriye girmedim.

Bir başka atraksiyon da, insanları, Köln içinden geçerken neredeyse bir göl kadar genişleyen Ren nehri üzerinden, bir kıyıdan ötekine geçiren teleferik. Yükseklik korkusu olmayanlar için heyecanlı bir deneme.

Köln çevresinde de dolaşıp Alman eski başkenti Bonn, Brühl ve Schloss Augustusburg’u da gördük. Altı günün sonunda yeniden arabamıza yerleştiğimizde, yürümekten sızlayan ayaklarımız ve izlenimlerle tıka basa dolmuş yorgun zihnimiz, eve dönmenin tam zamanı olduğunun açık belirtisiydiler.

Sakin, kararlı ve hafif emreden tondaki sevimli kadın sesi almıştı şimdi idareyi tekrar eline:

“500 metre ileriden sol şeride geçin. 1,5 kilometre sonra sağdaki çıkıştan A65 e girin ve sağda devam edin!”

“Lütfen” demiş miydi, yorgunluktan tam anlamadım galiba.

Quovadis Türkiye?

2010-04-09T13:48:00.000-07:00

Göz kirpiklerin değdiği nesneyi görmezmiş.

Yani, birşeyi daha iyi görebilmek için belli bir mesafeden bakmanın gereğini anlatıyor bu söz.

Peki uzaktan bakınca daha mı iyi görünüyor o zaman? Daha mı iyi bilemeyiz. Ama en azından, bir nesneye kirpiğiniz değecek kadar yakın olmadan baktığınızda, o nesnenin sağını, solunu, önünü, arkasını, yanındakini, kısacası çevresine göre konumunu da görürsünüz. Detayı değil ama geneli daha iyi farkedebilirsiniz.

Peki, Türkiye uzaktan bakıldığında nasıl gözüküyor?

Uzaktan bakana bağlı tabii biraz da. Uzaktan bakan yabancı bir gözlemci ise, şu an gördüğü tablolar karşısında değişik sesler verebilir. O kadar ki, ülkede yaşayanlara son derecede garip hatta ters gelecek, ülkenin ve üzerinde yaşayanların asıl sorunlarına teğet geçecek yorumlar da yapabilir. Tabii bu yabancının kendi konumu, onun işine nelerin geldiği, nelerin, ülke vatandaşları için hayati olduğu halde onu zerre kadar ilgilendirmediği de etki eder bu yoruma. Örneğin:

- Türkiye demokratikleşiyor!
- Türkiye bölünüyor!
- Türkiye sağa kayıyor!
- Türkiye AB’ye uyum sağlıyor!
- Türkiye aşırı İslamcılara yaklaşıyor!
- Türkiye batıdan kopuyor!

Bunlar ve bunlara benzer yorumlar, son zamanlarda hep duyduğumuz, uzaktan bakan yabancıların dile getirdiği, bazen birbirine taban tabana zıt çeşitli görüşler.

Peki yabancılar gibi ülke hakkında kitaba dayalı ve kısıtlı bilgileri olmayıp, ülke insanını doğası ve kafa yapısı açısından daha iyi tanıyacak konumda olanlar ne görüyorlar bu günlerde ülkeye baktıklarında?

Moral bozucu olacak ama bu görüntü ne yazık ki hiç de iç açıcı değil.

Görünen o ki, ülke üzerinde yaşayanlar, bizzat yaşadığımız tarihin hiçbir döneminde galiba hiç bu kadar parça parça bölünmemiş, hiç bu kadar uzlaşmasız bir biçimde karşı karşıya gelmemişlerdi.

Evet, zaman zaman aykırı görüşleri yüzünden birbirlerine silah doğrultacak kadar ileri giden gruplar, birbiriyle çarpışan siyasi görüşler ve akımlar da çıktılar sahneye. Karşılıklı birbirlerine zarar verdikten ve sonuçta ülkeyi demokrasi açısından yıllarca geriye gitmesine neden olduktan sonra sahneden çekilmek üzere. Ama o zamanlarda bile, bölünmüşlük, aykırılık , uzlaşmazlık toplumun bu denli içine girmemiş, bu denli yerleşmemişti.

Bugünkü sahnede ise, birbirlerini ulusalcılar, statükocular, darbeciler, liboşlar, dinciler, dinci olmayanlar, ötekiler, berikiler, yandaşlar vesaireler diye suçlayan bir HALK var.

Önceleri bir bütün olduğunu zannetmiş olan bir çok parçalar dolaşıyor şimdi ortalıkta.

Hükümetle ordunun , devletin üst kademelerinin birbiriyle tutuştuğu bir bilek güreşi!

Yargı bile kendi bileğini tutmuş, masaya yatırmaya uğraşıyor.

Hani sağ el sol ele, sağ göz sol göze hasım olmuşcasına.

Ya da kollar bacaklara, mide akciğere.

Oysa tüm bu organlar bir bedene ait.

Organları birbiriyle didişen bedenin hali nice olur?

Bir gün nasıl biter bu çekişme, ne kadar sürer, sonuçta kimler gider sahneden, kimler gelir, manzara ne şekilde değişir bilinmez.

Aslında tüm organların hayatta kalması için yaşaması ve sağlıklı olması gereken bedenin o zaman ne hale gelmiş olacağını düşünen var mı acaba bu arada?

Yoksa organlar öylesine kendi bildiklerine odaklanmışlar, birbirleriyle kavgaya ve didişmeye öylesine dalmışlar, birbirlerini yenmeye öylesine kenetlenmişler ki, bedenin sağlığı söz konusu bile değil mi?

Yoksa daha da kötüsü, organlar bedenin sağlığının yalnızca kendi formülleriyle mi sağlanacağına inanıyorlar?

Kimse kimseyi dinlemiyor bile, her kesim bir nakarat halinde yalnızca kendi doğru bildiklerini tekrarlayıp duruyor. Kaldı ki başkalarının doğruları da olabileceğini düşünmek ve doğruları bir araya getirmeye çalışmak.

Kavga bu hale gelmişken, kavgayı kimin başlattığını sormanın anlamı var mı?

Yangın bacayı sarmışken, önce kundakçıyı aramak yerine, yangını söndürmeye, tehlikedeki canları kurtarmaya bakılmaz mı?

Bu durumda, gözü kirpiğinin değeceği mesafenin ötesinden bakan kişi, haliyle endişe içinde sormak zorunluğunu hissediyor:

Quovadis Türkiye?

Quovadis gerçekten?

Mümkün Değil

2010-03-30T15:12:00.000-07:00

Yavaş yavaş ölüyoruz
Önlemek mümkün değil
Gideceğiz biliyoruz
Ölmemek mümkün değil

Hergün bir başka tanıdık yüz
Kayboluyor hayatımızdan
Burukluklar bırakarak ardından
Çevremiz gitgide boşalmakta

Ağır ağır yaklaşıyor son nokta
Önlemek mümkün değil
Randevu biliyoruz son durakta
Ölmemek mümkün değil

Hergün değişiyor bir parça
Çehresi şu bildiğimiz dünyanın
Yokoluyor aşinalıklar gün be gün
Yalnızlığımız artmakta

Eski dostlar yıllar sonra rastlanan
Eski düşler belleklerde paslanan
Ya o eski, o dizginsiz sevdalar
Göğsümüzün kafesinde uslanan?

Her gidenle biliyoruz
Ölmemek mümkün değil
Her gidenle gidiyoruz
Önlemek mümkün değil

Hiçbirşey değil artık eskisi gibi
Bu ben miyim, ben olarak başlayan?
Sen sen misin, sen diye yola çıkan?
Biz biz miyiz, o eski günlerdeki?
Hani o şevk, hani coşku, heyecan?
Hani yol uzundu, bitmez tükenmez?
Hani zaman çoktu, son erişilmez?
Nerede yitirdik biz masumiyeti?
Nerede düştü perde
Gözümüzdeki?

Yol gitgide zorlaştı, taş doldu, yokuşlaştı
Gitgide azalıyor dayanacak omuzlar
Asa kayıp, çit kırık, ağaçlar da kıtlaştı
Tükeniyor eldeki, çoğalmada kayıplar
Dayanmak nereyedek, umut nereye kadar?

Parça parça yitiyoruz
Önlemek mümkün değil
Adım adım bitiyoruz
Ölmemek mümkün değil

Nerden çıktı içimdeki bu özlem?
Neyi özlüyorum böylesi bir aşkla ben?
Bilmediğim kapıların ardında
Girmediğim yapıların yurdunda
Göremediğim renklerin koynunda
Titreşiyor duymadığım şarkılar
Uzaklarda beni çeken bir şey var!

Biliyoruz ölüyoruz
Ölmemek mümkün değil!
Geliyoruz gidiyoruz!
Önlemek mümkün değil!

Zühal Voigt/ 16 Şubat 2004

Hayatım

2010-03-30T14:55:00.000-07:00

Hayatım

Aktı geçti buralardan

Gördünüz mü?

Biryerlerde rastladınız mı

Ondan kırıntılara?

Orada bir umut bıraktım

Şurada bir heyecan...

Yağmurlu bir günde sevinçlerimi

Masmavi bir gök altında

Gözyaşlarımı dağıttım ortalığa

Gözünüze çarptı mı hiç?

Boğaz kıyılarında sevgilerim serpildi kaldı,

Uçaklarda, gemilerde üzüntülerim..

İstanbul gecelerine saçıldı parçalarım,

Acılarım

Yollara, caddelere, otobanlara...

Ağaç dallarında takıldı görüntülerim..

Hayatım akıp geçti buralardan

Gün be gün, saniye saniye..

Hiç farkettiniz mi ondan bir kıpırtı?

Hiç bir yerlerde size el salladı mı

Benden bir kırpıntı?

Zühal Voigt
Basel, 21.06.2000

Gurbet Öyküleri -1/ Ziynet Hanım’ın Emansipasyonu

2010-03-19T16:58:00.000-07:00

Yemyeşil gözleri vardı.

Simsiyah gür saçları.

Kahverengiye çalan yanık teniyle tezat, bembeyaz dişleri.

Güldüğünde, sisli puslu bir gökyüzünde aniden güneş açmış etkisini bırakıyordu insanın üzerinde.

Karşınızda durup sizinle konuştuğu zaman, hemen kastanyetlerini takıp baştan çıkarıcı bir flamengoya başlayacağını, ya da üzerindeki elbisenin bir yerinden bir tef çıkarıp kıvrıla kıvrıla dansedeceğini düşünüyordunuz. Kuzgun renkli uzun saçlarından görünmeyen kıpkırmızı karanfiller sarkıyordu sanki. Güzeldi, canlar yakacak kadar güzel ve dokunmaya kıyamıyacak kadar genç.

Ama onunla ilk karşılaşmamda, beyaz yastığın üzerinde serilmiş siyah saçları, soluk dudakları, endişeli bakışları ile beyaz örtüler içinde yatıyordu, yüzünde güneş açtıran gülüşünden çok uzaklarda.

Karnında, kocaman bir yara izini saklayan sargılar, koluna takılı serum şişesiyle.

Kocası bıçaklamıştı onu.

Uzundu öyküsü Ziynet hanımın. Uzun, karışık, acılarla dolu ama bir o kadar da ilginç.

Bu öykü, Anadolu’nun bir köyünde başlamıştı. Bu köyde, çok çocuklu bir ailenin kızlarından biri olarak hayata başlayan Ziynet, adet olduğu üzere henüz çok küçücükken evlendirilmişti. Evlendiğinin senesinde canından çok sevdiği oğlunu kucağına almış ve henüz oğulcuğu minicik bir bebekken, ne yazık ki evlendirildiği adamı azraile kaptırmıştı.

Ne yapılır böyle bir durumda? Genç dul en kısa zamanda başka bir taliple evlendirilir tabii ki. Bu küçücük çocuklu gencecik dula da, ayni köyden kendinden hayli yaşlı bir adam talip olmuştu. Galiba onbeş yirmi yaş vardı aralarında. Ama kaderin yeni bir cilvesi olarak genç dulun bu talibi, Avrupa’da çalışan ve köye izne gelmiş bir gurbetçiydi.

Yapacak birşey yok. Gencecik dul Ziynet, kendinden çok daha yaşlı bu gurbetçiyle evlendirilip, bebeğiyle birlikte Avrupa’nın yolunu tutmuştu neticede.

Gel gör ki, yaşlı gurbetçinin, çok seneler önce gelip yerleştiği bu Avrupa ülkesinde, ayrıldığı ilk karısından olma ve bir kısmı çoktan yetişkin hale gelmiş çok sayıda kızları ve oğulları vardı ve onlarla birlikte oturuyordu. Bu kızlar, bu oğullar eve yeni gelen üvey anneyi hiç sevmediler. Ziynet bu evde ilk günden itibaren itilip kakıldı. Küçücük bebeği olduğu halde, evin tüm işleri onun üzerine yıkıldı. Ziynetçik, yol bilmez, iz bilmez, dil bilmez, yabancı bir ülkede nereye gitsin, kimden yardım istesin? Herşeye katlandı. Sabahın köründen gecenin geç saatlerine kadar ırgat gibi çalışıp evin tüm işlerini yetiştirmeye, bunun yanı sıra kocası olacak müstebitin emirlerini yerine getirmeye ve küçücük bebesini büyütmeye uğraştı senelerce. Sadece çalışmak olsa iyi. Evin kızlarının ve oğullarının onu aşağılamalarına, hizmetçi gibi kullanmalarına, onu durmadan babalarına şikayet etmelerine ve bunun neticesinde kocasından hemen her gün yediği dayaklara göğüs gerdi. Kendini unuttu, herşeyden önce oğulcuğunu korumaya, onu hiç değilse belli bir yaşa getirmeye uğraştı.

Uzun ve acılarla dolu senelerden sonra nihayet oğlu okul çağına geldi.

Ziynet hiç okul, kitap vesaire görmemiş olduğu, okur yazarlığı bulunmadığı halde, çok değerli başka bir şeye sahipti: Zekaya! Uzun yıllar adeta hep evde kapalı yaşadığı halde, geldiği ülkenin nasıl bir yer olduğunu, burada ne gibi olanaklar bulunduğunu yavaş yavaş kavramıştı. İnsanı insana köle etmenin, kendisinin evde yaşadığı cinsten şeylerin bu ülkede kabul görmediğini farketmişti.

Ve Ziynet, oğulcuğu okula başladıktan sonra, zincirlerinden kendisini kurtaran yağız bir kısrak gibi yavaş yavaş şahlanmaya, onu köle gibi kullananlara karşı ayaklanmaya başladı.

Yüzünün gözünün morluklar içinde kaldığı bir günde, oturdukları semtteki polis karakoluna attı kendisini. Kocası tutuklandı. Aile içinde kıyamet koptu. Sonra, o an başka çaresi olmadığından kocasıyla barışıp tekrar eve döndü.

Başka bir günde yine evdeki dayaktan kaçıp “Kadın Evi” ne sığındı. Kocası küplere bindi. Kadın evini basmaya kalktığından, Ziynet yetkililerce başka bir yere nakledildi. Uzun pazarlıklar sonucu haftalar sonra tekrar eve döndü. Gidecek başka yeri yoktu, bir mesleği, ona arka çıkacak bir akrabası da. Evden ayrılırsa, tek başına gurbet ellerde, küçük oğluyla yaşam kavgası verecek gücü henüz göremiyordu kendinde.

Ama artık kendisine yapılanlara her seferinde karşılık vermeye başlamıştı. Semtin polisleri artık evlerini ve evde oturanları tanır hale gelmişlerdi, Ziynet’in şikayetleri yüzünden hemen her hafta kapılarını çalıyorlardı. Evde kavga gürültü ve polis ziyaretleri eksik olmuyordu. Yalnız kocasından değil, adamın büyük oğullarından da dayak yiyordu. Kocası ve oğulları Ziynet’in baş kaldırmasını hazmedemiyor, oğullar ve kızlar hep birlikte Ziymet’e yükleniyorlar ve Ziynet her seferinde polise, “Kadın Ev”ine, sosyal yardımcılara koşuyordu. Durumdan mahalle sakinleri de şikayetçi olmaya başlamıştı. Ama Ziynet yılmıyor, dayaklara, baskılara, kötü muameleye artık boyun eğmiyordu.

İşte yine böyle bir dayak atma ve baş kaldırma olayı esnasında olanlar olmuş ve kocası mutfaktan kaptığı bıçağı Ziynet’in karnına saplayıvermişti. Ağır yaralanan Ziynet, ancak doktorların hummalı gayretiyle ölümün eşiğinden geri dönebildi.

Ve işte benim de Ziynet hanımla yollarımız bu aşamada kesişti. Meslek icabı o hastahane odasında ve bu olayın içinde bulunan benimle, daha ilk anda vahşi güzelliğine, haklı isyanına ve esaret tanımayan cesaretine hayran kaldığım bu gencecik Anadolu kadınının yolu.

Uzun dava sonucunda kocası cinayete teşebbüsten mahkum oldu. Ziynet iyileşti ve boşanma davası açtı. Kendisine yardım eden sosyal kuruluşların desteğiyle başka bir semte taşındı, kocasının ailesiyle tüm ilişkisini kesti. Sonra çeşitli işlerde çalışmaya başladı, kendi ayakları üzerinde durmayı öğrendi, yaşamasına yetecek kadar yabancı dil bile konuşmaya başladı, oğlu büyüdü ve aradan seneler geçti. Cezası biten ayrıldığı kocası, hapisten çıktığında Türkiye’ye kesin dönüş yaptı. Ziynet ise artık geldiği ülkenin koşullarına alışmıştı, geri dönmek söz konusu değildi onun için.

Geçenlerde onu son gördüğümde, yanık teni, simsiyah saçları, ışıltılı tebessümü, artık gencecik olmadığı halde yerinde kalmış güzelliği ve olgunlaşmış ifadesi ile, istasyon meydanında torununun arabasını itiyordu. Yanında oğlu ve geliniyle birlikte, güneşin ısıttığı ağaçlıklı yolda hep birlikte keyifle geziniyorlardı.

Beni görünce yanıma gelip her zamanki gibi hararetle selamladı. Kocasından ve onun ailesinden haber alıp almadığını sordum. Kara bir gölge geçti yeşil gözlerinden bir an. Yeni aldığı bir habere göre, vefat etmişti eski kocası. Çok yaşlanmıştı zaten diye ilave etti. Sonraki cümlesinde, yüzü tekrar mühtehzi bir gülüşle aydınlanmıştı. Eski kocası, memlekete döndükten sonra evlendiği yeni genç karısının kollarında göçmüştü bu alemden. Ziynetin acı gülüşünde, kendinden sonra bu adamla evlenmiş olan başka bir gencecik kadına duyduğu acımayı apaçık görmek mümkündü.

Bana, arabasında gülücükler atan torununu gösterdiğinde ise, yüz ifadesinde belli bir gururun izlerini okudum.

Zor bir yolu geçmeyi başarmış bir insanın, haklı gururunun.

Not: Olay gerçektir ve isim tarafımdan değiştirilmiştir.

Ve Daha Ben Datça'ya Gidecektim

2010-03-17T15:05:00.000-07:00

Bir haber gelir bir gün..

Şaka zannedersiniz önce.

Yanlış okudunuz veya yanlış duydunuz sanırsınız.

Bir daha, bir daha okursunuz.

İnanamazsınız. Bir yanlışlık olmuştur mutlaka.

Birileri çıksın, yanlışlığı düzeltsin, şakayı açıklasın, doğrusunu söylesin diye beklersiniz.

Ama tersine, saatler ilerledikçe haberi teyid eden başka sesler doluşur ortalığa.

Hata yoktur, şaka hiç değildir, olmuştur, katı gerçeğin ta kendisidir.

Kalakalırsınız!

İki gündür, “onu yalnız sanaldan tanırdım” dedim birlikte yazdığımız platformlarda, anısına birkaç satır yazarken.

Sonra durup üzerinde düşündüm.

Ne demek yalnız sanaldan?

Onu yazılarından, yorumlarından tanırdım.

Yazılarında geniş bilgi birikimini, keskin zekasını, hayat hakkındaki görüşlerini, insanlar ve insanlık hakkındaki düşüncelerini, toplumsal ve politik olaylar hakkındaki yargılarını tanıdım. Yorumlarında sevecen karakterini, dostluğa açık yapısını, hoşgörüsünü, insan sevgisini, insan alışverişlerindeki engin deneyimini, filozof ruhunu görebildim.

Yazılarındaki akıcı, açık üslubu; keskin toplumsal eleştirilerinde, insanları, onların zayıflıklarını ve bir takım gelenekleri mizahın yumuşak mantosuna sarmalayıp hırpalamasını sevdim.

Ve bu, gün be gün, haftalar, aylar, yıllar içinde.

Tam karşınızdaki koltukta cismen oturup sizinle konuşan bir insanı ne kadar tanırsınız ki?

Çok kere bu kadar bile değil.

Onun için yukarıdaki ifademi değiştirmeye karar verdim.

Onun için şöyle diyorum şimdi:

“Diyojen” i tanımış olmaktan, yazılarını okuyabilmiş olmaktan çok memnunum. Onun benim bazı yazılarımı okumuş, yorumlamış, fikir belirtmiş olmasına müteşekkirim.

Çok kısaydı aslında bu tanışıklık. Ancak iki buçuk yıl kadar sürebildi ne yazık ki.

Onpunto’da, başka bir bloggerin yazısına yaptığım eleştirisel bir yorumla başlamıştı. Bana başka bir bakış açısı gösterirken, o bloggere de nerede eksik yaptığını işaret etmişti. Her ikimize de adil, doğru, açık ve dosttu.

Ve ben o yorumdan sonra onun yazılarının tiryakisi olmuştum.

Sonra da yazıştık, yorumlaştık, yorumlarda gülüştük. Ve daha ben Datça’ya gidecektim.

Her ölüm bir vedadır, bir ayrılıktır.

Her veda, her ayrılık, bir şeyler koparıp götürür geride kalanlardan.

Bizlerin de bir yanımız hep eksik kalacak.

Yolunuz ışıklar içinde olsun sevgili Diyojen, sevgili Kemal bey.

Biz N’apıyoruz Burda?/ Blog Dünyasında Skandal!

2010-03-13T12:23:00.000-08:00

İnternet mi, yazılı basın mı?

Blog mu, kitap mı?

Sanal dünyanın sonsuz sayfaları mı, beyaz kağıt üzerinde siyah harflerle sınırlı sayfalar mı?

Kitapçılardaki raflarda bir yer edinebilmek mi; herkese yer olan uçsuz bucaksız internet dünyasında küçücük bir parseli sahiplenip, aklına estiği gibi yazmak mı?

Okuyucunun eline ciltlenmiş, şekle sokulmuş bir madde olarak mı ulaşmak; yoksa canının çektiği sanal sayfalarda dolaşanlara, faresiyle tetikleyeceği bir “tık” mesafesinde mi bulunmak?

Aslında her iki olanak da, okuyucuya ulaşmayı sağlıyor. Yazdıklarınızı blog sayfalarından yüzlerce okuyana sunabildiğiniz gibi, binbir uğraşla kitap haline getirdiğiniz eserinizin kitapçı raflarında tozlanması kaderine katlanmanız da söz konusu.

Kitap çıkarabilmiş her yazarın, çok okunanlar listesine girmediği gerçeğinin yanında, her blog yazarının sayfalarının rekor tıklamalara ulaşmadığı da bir gerçek.

Kitap yazma ile blog yazma arasında bir çok yönden bir yığın fark olduğu malum. Bloglarınızı anında okuyucuya ulaştırma olanağınız, blog yazımındaki sonsuz konu seçeneği, bloğun artıları örneğin. Kitapta ise, kitabın kalıcılığı büyük bir artı.

Kıyaslama uzatılabilir. Örneğin, şayet kitap masrafını cebinizden ödememiş ve kitabınızın yalnızca sizin yolladığınız kişiler dışında pek az okur tarafından keşfedilebileceği gerçeğini kabullenmek istememişseniz; eserinizin, göndereceğiniz yüzlerce yayınevi tarafından geri çevrileceği olgusunu peşin peşin kabullenmeniz gerekir. Ta ki günün birinde, şans yüzünüze gülüp, yazdıklarınızın bir yayınevi editörünün beğenisine mazhar olması ve geri çevrilmemeniz durumuna rastlayıncaya kadar sabretmek ve o ana kadar eserinizden hiç kimsenin haberi olamayacağı gerçeğini de sineye çekmek durumunda kalırsınız. Tabii eninde sonunda şansın yüzünüze gülmesinin de bir garantisi yoktur. Bazen de eserinizden ilelebet kimsenin haberi olmayacağı gerçeğini hazmetmeniz gerekebilir. İşte bu noktada blog bir kurtarıcıdır.

Buraya kadar yazdıklarım, asıl yazacaklarımın bir girişiydi.

Helene Hegemann isimli 17 yaşında genç bir kız, geçtiğimiz aylarda piyasaya bir roman çıkardı. Romanının adı “Axolotl Roadkill”. Bu roman, bu genç kızın ilk romanıydı ve Almanca konuşulan ülkelerde derhal büyük sükse yaptı.

Helene romanında, Berlin’li bir genç kızın, ilgisiz ailesi ile uyuşturucu alemi arasında sıkışmış yaşamını, okuyanları şoke eden argo bir lisanla anlatıyor. Ve işte tam da bu sebepten, yani bu alışılmamış tarzı dolayısiyle bu roman, aralarında “Die Zeit” ve " Der Spiegel” gibi tanınmış isimlerin de bulunduğu edebiyat eleştirmenleri tarafından bir anda göklere çıkarılarak, en çok satanlar listesinin birinci sırasına oturdu.

Ve asıl kıyamet de bundan sonra koptu!

Çünkü roman çalıntıydı! Ve bir BLOG ’dan çalınmıştı.

Bunu ortaya çıkaran da bir blogcu oldu. “Gefühlskonserve” ( Duygu Konservesi) isimli bir bloğun yazarı olan Deef Pirmasens, romanın “Airen” takma isimli başka bir blogcuya ait olduğunu ve bu kişinin romanını “Strobo” adıyla daha önce İnternet’te yayımladığını ispatladı. Hem de paragraf paragraf karşılaştırıp yayımlayarak.

Neticede Helene romanı çaldığını itiraf etti, düşüncesiz ve egoist davranmış olduğunu söyledi. Romanı basmış olan Almanya’nın en tanınmış yayınevlerinden “Ullstein” ise, ortaya çıkan skandalden yakasını nasıl sıyıracağını bilemeden, romanın asıl yazarı “Airen” den izin alınacağını belirtip, kem küm etmekle kaldı. Hatta kendisini mazur göstermek için “İnternet’teki Sharing kültürü ile büyümüş 17 yaşında bir kız” filan gibi birşeyler geveledi. Bazı gazetelerin yazdığına göre, romanın asıl yazarın adıyla yeniden basılmasını da teklif etmişler “Airen” e.

Yayım dünyasına düşen bu bombanın ardından her taraftan açılan bir yaylım ateşi başladı ve yazılı basın dünyası haftalarca bu skandalın etkisiyle sarsıldı, hala da sarsılıyor.

Yayınevlerine de bundan sonra daha fazla sorumluluk düşecek herhalde. Sonradan başlarına gelecek telif hakkı davalarından ve kopacak fırtınalardan filan sakınmak isterlerse, önlerine konan “eser”leri daha bir dikkatle incelemeleri gerekecek.

Bu arada atı alan Üsküdar’ı geçti ve Helene kendi romanıyla muazzam bir para kazanmış oldu tabii. Bu konuda hukuki yönden birşey yapılabilir mi, bu hususta bir haber yok henüz. Ayrıca artık Helene bir şöhret.

Yine bazı gazetelerin bildirdiğine göre, Helene’nin uzun yıllar bir tiyatronun dramaturgluğunu yapmış olan ve yayım dünyasını çok iyi tanıyan babası olayın asıl tezgahçısıymış.

Kıssadan hisse mi?

Blog yazma sebebimiz ne olursa olsun- eğlenmek; paylaşmak; yazma arzusunu tatmin etmek; yazma eyleminin terapici özelliğinden yararlanmak; en kısa yoldan sayısı az da olsa, okuyanlara ulaşmak; kendini köşe yazarı gibi hissetmek, vesaire vesaire- kendi yazdığımıza emin olduğumuz yazılarımızla, başka yerlerde burun buruna gelecek olursak ve bu bizi rahatsız ederse, ne yapacağımızı Deef Pirmasens ve Airen bize gösteriyorlar.

Neticede “Biz N’apıyoruz Burda?”

Yazıyoruz efendim. Ama sanala, ama kağıda. Sonuçta yazıyoruz! Ve yazdıklarımız gerçekten yalnızca kendi beynimizin ürünleri ise, onları savunmaya kitap yazarları kadar hakkımız var.

Bu arada, doğrusu tabii ki “Biz Ne Yapıyoruz Burada?” olacaktı.

Karnaval Günleri

2010-02-25T06:08:00.000-08:00

Ne banka iflasları, ne ekonomik kriz, ne işten çıkarılan işçiler, ne kapanmanın eşiğindeki otomobil devleri, ne siyasetteki kargaşa, ne Avrupa Birliği’nin para sorunları ne de dünyanın çeşitli yerlerindeki doğa felaketleri!

Geçen hafta batı dünyasının içine daldığı tek bir konu vardı: Karnaval!

Nedir bu karnaval, nereden gelir, nereye gider, ne için yapılır, kökleri nerededir? Hiç merak ettiniz mi?

Karnaval, Fastnacht, Fasching (Faşing), “Beşinci Mevsim” hepsi ayni geleneğin, yöreye göre değişen isimleri.

Birçokları bu günleri, Hristiyan dünyasının sınırsız çılgınlık günleri olarak bilir. Bir bakıma öyledir de. Ama sırf hristiyanlara ait değil, kökleri ta antik dünyaya dayanan bir gelenektir.

İlk defa 5000 sene önce Mezopotamya’da buna benzer bir çeşit bayramın kutlandığı biliniyor. Hz.İsa’nın dünya sahnesine çıkışından üç yüz yıl kadar önce yazıldığı tahmin edilen bir Babil yazıtında, Kral Gudea’nın tanrıların düğününü kutladığı yedi günlük bir bayram yaptığı kayıtlı. Eski Ege kültürlerinde de benzeri kutlamalar var.

Hristiyanlık öncesi Avrupa’sında, putperestlik zamanında, her yıl kış mevsimini kovma merasimleri yapılıyordu. Hristiyanlığın Avrupa’da sağlamlaşması ile, bu gelenek oruç tutma zamanı ile birleştirilmiş. Bundan da her yıl kutlanan karnaval doğmuş. Bu tabii ki yüzyıllar boyu gelişip şekillenmiş olan bir olgu, bir günde olup bitmiş birşey değil. Bu yüzden de daha başka gelenekler de işin içine karışmış. Örneğin Ortaçağ’da görülen „Narr“ (deli, çılgın, soytarı) kavramı da bu çorbaya atılmış. „Narr“ yani soytarı toplumu eğlendiren kişi, göze batar kıyafetler taşıyan, aptallığı, cahilliği, pot kırması ile tanınan bir tip. Bugünkü karnavalların çeşitli kılıklara girmiş, çeşitli maskeler taşıyan ve çeşitli konularla alay eden kişileri. Karnaval geleneğine, 19 yüzyılda Avrupa’daki Fransız istilası ile alay etmek geleneği de karışmış.

Karnaval’ın Hristiyanlıkla karıştırıldıktan sonraki anlamı, Paskalya’dan önce oruç tutulan ve et yenmeyen zamana giriş sayılması. Yani insanlar, oruç tutacakları müsamahasız bir zamana başlamadan önce, tabiri caizse, son bir kere daha eğlenip coşuyorlar. Bu eğlencelerin, „Aeschermittwoch“ (Kül çarşambası) denen çarşamba gününde bitmesi gerek. Resmen başlaması da, o çarşambadan önceki haftada, „kirli perşembe“ diye anılan gün. Yani insanların dökecek ne kadar kurtları varsa, perşembeden başlayarak, çarşambaya kadar dökmeleri gerek. Ondan sonrası oruç zamanı ve kırk gün sürüyor, Paskalya’ya kadar. Bu da Hz. İsa’nın çölde oruç tutarak geçirdiği zamanı hatırlamak için yapılıyor.

Bugünkü insanlar gerçekten karnaval sonrası zamanı oruçla geçiriyorlar mı, o ayrı bir konu. Genelde Karnaval hemen herkesçe kutlanıyor ama sonrası pek tutulmuyor.

Karnaval genelde bahara doğru kutlandığı halde, tam tarihi defalarca değişikliğe uğramış. Son haliyle Paskalya’dan önceki altıncı pazardan sonra gelen salı, orucun başlangıcı olarak tesbit edilmiş. Yani bu salı, her seneki Karnavalın da bitiş tarihi oluyor. Paskalya her sene başka bir zamanda geldiğinden, Karnavalın de tarihi her sene sabit değil. Paskalya, her sene ilkbahar dolunayından sonra gelen ilk pazar olarak belirleniyor.

Fasching kelimesi, vaschang kökünden geliyor, anlamı da oruçtan önce en son konan içki demekmiş. Karnaval kelimesinin de „ carne vale“ yani „Hoşçakal et“ kelimesinden türediği söyleniyor.

Karnaval zamanı ondokuzuncu yüzyildan beri Almanya’da onbirinci ayın onbirinde saat onbirde yapılan törenlerle başlatılıyor. Ondan sonra, „kirli perşembe“ye kadar çeşitli karnaval derneklerinin toplantıları, baloları olarak devam ediyor ve daha önce sözünü ettiğimiz perşembeden „Kül çarşambası“ na kadar da en yüksek noktasına ulaşıyor. Salıyı çarşambaya bağlayan gecede, bazı yörelerde samandan yapılmış „Nubbel“ denen bir kukla yakılıyor. „Kül çarşambası“nda, karnaval son buluyor. Bu günde, katolik kiliselerinde yapılan ayinlerde, her dindarın alnına külle haç işareti serpiliyor ve bununla, topraktan gelinip toprağa gidileceği hatırlatılmış oluyor.

Almanya dışında İsviçre, Lüksemburg , Avusturya gibi Avrupa ülkelerinden başka Rio, Venedig, Quebec, Cadiz şehirlerinde kutlanan karnavallar ünlü ve ABD’nin güney eyaletlerinde de bu gelenek devam ediyor. Latin Amerika’da kendine has başka bir stilde kutlanıyor.

Karnavalda sadece eğlence ön planda değil. Çeşitli şehirlerde yapılan kortejlerde, dünyanın ve özellikle kendi ülkelerinin politikacıları, başbakanları, başkanları oldukça acımasız bir hiciv diliyle eleştiriliyor, bu resmi geçitler için özel olarak inşa edilen kortej arabalarına yerleştirilen kuklalar ve çeşitli görsel temalarla, sene içinde kamu oyunda yankı bulan hangi olay varsa, o olay ve olaya karışanlar alaycı bir lisanla ortaya konuyor. Yani karnavalda en acımasız bir biçimde toplum kritiği gözler önüne serilebiliyor.

Basel şehrinde kutlanan Karnaval ise daha ayrıcalıklı. Basel protestan mezhebinde olduğundan, diğerlerinin karnaval kutladığı haftadan bir hafta sonra yapıyor karnavalını. Bunu katolik dünyasına karşı özel bir protesto olarak yapıyorlar.

Basel’deki karnaval eğlenceden çok, hiciv ağırlıklı. Yüzlerce amatör ve profesyonel şair ve ressam, „Fasnacht“ günlerinde kortejlerde gösterebilecekleri eserlerini, bütün bir yıl süren çalışmalarla hazırlıyorlar. Bu kentin kutlamalarının bir başka özelliği de, kortejlerde, flütlerle katılımcılar tarafından çalınan eski paralı askerlerin marşları.

Geçen hafta Avrupa „Karnaval“ını yaşadı.

Bu hafta ise Basel „Fasnacht“ı sırada.

Fasnacht 2008 den bir video

Fasnacht 2010 dan bir sahne.

Kaynak: Wikipedia

Bir Kediye Mektup

2010-02-19T05:16:00.000-08:00

Bir ilkbahar günü girmiştin hayatıma.

El kadardı gövden, kurşun kalem inceliğindeki bacaklarınla, sizleri yakalayıp oturttuğum kucağımdan, gözlerinizi kırpıştırıp bir an için yüzüme baktıktan sonra, iskemlenin yüksekliğine aldırmadan, bir hamlede aşağıya atlamıştın önce sen. Ayni şeyi, annenin karnını birlikte terkettiğin kardeşin de yapmış, o da atmıştı kendisini kucağımdan senin ardından.

Tanımadığınız bir insan, o kadar yabancıydı o zaman sizler için. Dünyaya geldiğiniz orman kenarındaki o bahçeli evde, annenizin sahibesinden başka insanlarla karşılaşmamıştınız henüz çünkü.

Evime taşınmanız için oniki haftalık olmanızı beklemem gerekmişti.

Sıcak bir temmuz günü, üzerine temiz bir mutfak havlusunun örtülü olduğu bir sepet içinde, arabamın arka koltuğuna koymuştum ikinizi de. Yol boyunca gıkınız çıkmamıştı.

Evdeki ilk günleriniz, yeni geldiğiniz ortamı yadırgayıp bodrum katında saklanmalarınız. Kardeşin daha sıcak kanlıydı, hemen ilk haftada kucağımda oturmanın keyfini keşfetmiş, boyunun iki katı büyüklüğündeki kocaman mırlamasıyla el koymuştu yeni sahibesine. Sen ise hala dikkatliydin, verdiğim mamayı yiyor, bütün hareketlerimi takibediyor ama aramızdaki mesafeyi korumaya kararlı görünüyordun. Üzerine varmamıştım. Neticede kendin karar verecektin ne yapacağına.

Sonra hiç unutamadığım, galiba geldiğinizin ikinci haftasındaki o öğleden sonra. Merdivenlerde oturmuştum, kardeşin büyük rahatlıkla kucağıma yerleşmiş, bariton mırlamasını koyuvermişti yine. Sen ise iki adımlık mesafeden yine bizi inceliyordun. Ben kardeşini okşamakla meşguldüm ki, bir anda bacağımda bir dokunuş hissettim. Hayretle ve sevinçle ilk defa yanıma sokulmuş olduğunu gördüm, patilerinden biri kucağımdaydı. Ardından ikinci patini yerleştirdin ve sonra da sessizce ve yavaşça oturdun kucağıma. Bu hareketin, sonraki ondokuz senelik tüm yaşamının bir simgesiydi sanki. Sessiz, çekingen, munis ve sevgi dolu bir varlığın yaşamı.

Sonrası yıllar süren kocaman bir aşk hikayesi.

Siz iki kişiydiniz, benim kalbimde ise ikinize de kafi yer vardı. Ve siz ikiniz de beni, küçük kalplerinizin tüm gücüyle sevdiniz.

Siz iki kediydiniz, birbirinin olabildiğince zıddı olan ve bu zıtlıktan doğan muhteşem bir renklilikle, bulunduğunuz ortamı sınırsız zenginleştiren.

Kardeşin; gürültücü, neşeli, harbi, oyuncu, hatta bazen kavgacı, güzelliği ve zerafetiyle gururlu, kaprisli, tombulluğa meyilli, çok kere kendisi kışkırtıp, oyun kızıştığında herkesten fazla yaygara yapan.

Sen; sessiz, yumuşak başlı, ince uzun yapılı, kocaman yeşil gözlerinin cazibesinin farkında olmayan ama senden daha güçsüz olan kardeşinin hegemonyasına tahammüllü ve bir adım geride kalmaktan hiç de gocunmayan.

Birlikte oyunlarınız, evin altını üstüne getirmeleriniz, yemek saatlerinde neredeyse boyumca zıplamalarınız, merdivenlerde bir at sürüsünün gürültüsüyle bir aşağı bir yukarı kovalamacalarınız, yorulduğunuzda ayni sepette veya ayni koltukta birbirinize sarılıp uyumalarınız.

Koşarken çarpıp kırdığınız vazolar, tırmandığınız perdeler, tırnaklarınızı bilediğiniz mobilyalar, tüy içinde kalmış kazaklarım, şallarım, giysilerim, şimdi gülerek hatırladıklarım, yaşattığınız güzellikler ve yaydığınız neşe yanında lafı bile edilmeyecek.

Her eve gelişimde verandadaki karşılamalarınız; geciktiğimde, arabamla sokağın köşesinden dönünce farkettiğim, pencerelerdeki bekleşmeleriniz.

Annemin vefatında ikinize sarılarak ağlamalarım, saatlerce kucağımdan inmeden, ellerimi yalayarak, göğsüme sokularak, yüzüme sürtünerek acımı paylaşmalarınız.

Eşimin ameliyatında ve sonrasında, yalnız geçirdiğim o bitmeyen gecelerde yamacımdan bir saniye uzaklaşmadan benimle oturup kalkmanız, benimle uyumanız, benimle uyanmanız, bana güç vermeleriniz,yalnız olmadığımı hissettirmeleriniz.

Gözlerimin içine bakıp ne dediğimi anlamanız, ne dediğinizi bana anlatmanız.

Bazen bir şeye kızıp azarlamış olsam bile, hiç gücenip kırılmadan benden esirgemediğiniz mırıltılı şarkılarınız.

Yıllarca bana attırdığınız kahkahalarım; sizlere baktığımda, bir duruşunuzu, bana bir bakışınızı gördüğümde tüm sıkıntılarımın, üzüntülerimin dağılıvermesi.

Sınırsız dostluğunuz, koşulsuz sevginiz, çıkarsız yakınlığınız.

Ve bütün bunlar, bütün bu ihtişam geride kaldı şimdi.

Çünkü şimdi yaşamımda yoksunuz ikiniz de artık!

Üç yıl önce kardeşin terketti önce bizi. Ve şimdi de sen !

Bir hayvan bir insanın nesi olur , nesi olmalıdır?

Kedisi, köpeği, atı, tavşanı, kuşu, balığı vesaire?

Yoksa arkadaşı, dostu, can yoldaşı, sevgilisi, bir tanesi, sırasında herşeyi?

Bir hayvan için bu kadar göz yaşı dökülür mü?

Bu sorulara başkalarının ne cevap verdiği umurumda bile değil. Benim gözyaşlarım dinmek bilmiyor.

Çok özlüyorum seni güzelim. Çok özlüyorum ikinizi de!

Biliyorum, herkesin birgün gideceği gibi, gitmeniz gerekti o kaçınılmaz an geldiğinde sizlerin de.

Benim de günün birinde buralardan gideceğim gibi. Ve belki de şu anki tek tesellimdir bu düşünce.

Ve o zamana kadar kalanlar bana, her gidenin ardından olduğu gibi, yine anılar.

Bir ilkbahar günü girmiştin hayatıma.

Ve soğuk bir kış gününde, hayatımdan çıktın gittin işte şimdi.

Çevreyi saran karların üzerinde silik bir pati izi bile bırakmadan ve beni ardında çaresiz, umarsız koyarak.

Yapabileceğim tek şey şu an, bana verdiğin, verdiğiniz herşey için, sizinle geçirebildiğim o şahane zaman parçası için tüm kalbimle teşekkür etmek ancak.

Yolun açık olsun küçüğüm.

2010-01-18T06:03:00.003-08:00

2010-01-18T06:03:00.001-08:00

Elvis Presley

2010-01-08T15:58:00.000-08:00

Elvis Presley yaşasaydı bugün 75 yaşında olacaktı. Ne yazık ki 42 yaşında yaşama veda etti.

Halen plakları en fazla satış yapmış şarkıcı ünvanını koruyor.

Nefis sesini bu video ile anıyorum:

Kar, İlk Aşk ve Başı Sonuna Uymayan Öykü

2010-01-01T08:35:00.000-08:00

Kar yağdı Noel’den hemen önce.

Ve Noel’e bir gün kala inen yağmurlar, beyaz örtüyü sildi süpürdü yine.

Artık kar’a da güven kalmadı. Gelir diyorsun gelmiyor, kalır diyorsun kalmıyor. Aylardan Aralık’mış, Ocak’mış ona ne? Keyfi misiniz? Ne zaman isterse , o zaman yağıyor.

Canı çekerse Nisan’da da olur.

Halbuki ne sevinmiştik beyazlar içinde bir Noel ve yılbaşı olacak diye. Yani tabii karın devamlı olduğu bir yere de kalkıp gidilir çok istenirse ama o bizim ayağımıza gelse daha iyi olmaz mı? Şöyle evimizin civarında yağıverse, bahçe filan kar altında kalsa. Onun olduğu yere gitmeye kalksak, bir sürü masraf. Yol, otel, oralarda yemek içmek vesaire. Hani şu kriz zamanında ekonomik olurdu.

Kar dedim de, üşür müsünüz karlı havada?

Ben çok üşürüm. Ama bu karlı havayı sevmeme engel değil. Hem üşürüm, hem yürürüm karda.

Adamo’nun kulakları çınlasın. “Her yerde kar var!” “Yürümek karda zordur!”

Bu kar ve üşümek sorununu bir kadın arkadaşımla konuşuyoruz geçen gün. Şimdilerde “bir kadının en iyi yaşı”- (şöyle 30 larda başlar, nerede bittiği belli değildir- devresini bir hayli gerilerde bırakmış olan arkadaşım, bir iddia attı ortaya:

“İnsan aşıksa üşümez. Hava ne kadar soğuk olursa olsun. Kışın çok üşüyenler bir yolunu bulup aşık olmalı. ” Sonra da bu iddiasını ispatlamak için bir anısını anlattı:

“Orta öğrenim dönemimdeydi, çok karlı bir kış yaşanıyordu o sene. Ve ben ilk defa aşık olmuştum.

Okul çıkışı beklerdi beni aşık olduğum genç. Üniforması sırtında, kasketini gözlerine kadar çekmiş. Çok uğraşmıştı bana arkadaşlık teklifini kabul ettirinceye kadar. Ben o zamana kadar erkek ve kadın diye iki cinsin yaşamda neden var olduğu ve erkeklerin biz dişileri neden ilgilendirmesi gerektiği konusunda hiçbir fikri olmayan ve bununla hiç de ilgilenmeyen bir kitap kurdu, kendisi bir erkek Raziye olmakla ünlü bir yeni yetme idim yalnızca. Kuleli Askeri Lisesine gidiyordu o zamanlar kendileri. O kadar uzun zaman peşime düşmüştü ki, neticede ben de kadın cinsine mensup olduğumun farkına varmak zorunda kalmıştım. Okul çıkışı birlikte tren istasyonuna yürürdük. Bütün öğrenciler çeşitli trenlere biner, evlerine giderlerdi; biz ise o buz gibi istasyonda, lapa lapa yağan karın altında, bir istasyon bankında oturur, ilk aşkın insanı felce uğratan heyecanını iliklerimizde hissederek konuşmaya çalışırdık. Evet “konuşmak” , o zamanlar “başka şeyler” pek öyle mümkün değildi.

Evdekilere geç gelişim için bir mazeret olmak üzere, benimle ayni sınıfta olan ve her zaman birlikte eve döndüğüm, yakınımızda oturan en yakın kız arkadaşım, o zamanlar bir köşede bizim konuşmamızın bitmesini az beklememiştir. Her zamanki gibi birlikte eve dönmek ve sözde okulda takılmış olduğumuzu kanıtlamak için. Kızcağız benim flörtümle konuşmamın bitmesini beklerken, o ayazda tir tir titrerdi. Biz ise soğuğu hissetmezdik bile. Bıraksan, alçak istasyon binasının çatısından sarkan kol kadar buzların altında saatlerce oturabilirdik. Bir zaman sonra kız arkadaşımın soğuktan morarmış suratını farkettiğimde, eve gitme zamanının gelip de geçtiğini nihayet anlar, flörtüme o gün için veda ederek, kız arkadaşımla birlikte ilk gelen banliyö trenine binerdim. Her zaman bu fedakarlığı yapmazdı ama arkadaşım. Bazen de çok üşüdüğünü söyleyip normal saatimizdeki trenle kaçar, mazeret uydurmayı bana bırakırdı.

Bu aklıma geldiğinde, o havada, orada nasıl olup da, kara buza aldırmadan, sıcak bir oturma odasında gibi rahat oturabilmiş olmamıza, o dondurucu soğuğun bizi hiç etkilememiş olmasına hala hayret ederim.”

Ben meraklandım tabii. « Eee, ne oldu sonra ilk aşkına? »

« Ne olacak ? Uzun sürmedi bu romantik, bu platonik ilişki. Birkaç ay sonra, Kuleli’li beyimizin, okulumuzdaki başka kızlarla da, başka yollarda yürüdüğü haberleri ulaştırıldı bana, benim iyiliğimi isteyen (!) ortak arkadaşlarımız vasıtasıyla. Ne? Bana ha, sen ha, nasıl, neden, n’olamaz!!

Sonuç; kavga, isyan, ayrılık, hüsran, en acılı Türk filmi, yetmiş iki kısım, tekmili birden!

Karşı cinsle yaptığım bu ilk yaklaşma denemesi feci halde karaya oturduktan sonra, o yaşlardaki tüm genç kızlar gibi, bir zaman için tüm erkeklerden nefret etme dönemi yaşandı tarafımdan tabii ki. Bir süre sonra dalgalar duruluncaya, hayata yeniden ilgilenen gözlerle bakmaya başlayıncaya kadar. “

“İlk aşkların bir ömür sürmesi enderdir tabii. Seninki de pek kısa sürmüş ama! Hiç karşılaştın mı sonra onunla?”

“Yoo! O sene okul bitti. Ben de zaten başka şehre taşındım ailemle. Bir daha da hiç haber almadım ondan.”

“Hiç düşünmez misin bazen, o ne oldu acaba diye?”

“Bazen, şimdiki gibi, nadiren aklıma düştüğünde bu ilk flörtüm, düşünürüm bir an, ne olmuştur acaba, neler yaşamıştır, şimdi ne hallerdedir diye.

Ama yok, biliyor musun, aslında bilmek de istemem. O zamanki çoşku, hatta o zamanki hayal sukütu, kısaca o zamanki sihir, yaşandığı gibi kalmalı, bozulmamalıdır bence.”

Düşündürdü beni arkadaşımın sözleri. Haklı mıydı ne?

Siz olsanız, böyle bir karşılaşma ister miydiniz?

Düşünsenize, bir gün tesadüfen bir yerde karşılaşıyor ve bir şekilde anlıyorsunuz ki, bu kişi, o kişidir. Ama o da ne, saçları dökülmüş, göbeklenmiş, o dimdik duruşun, o delici bakışların yerinde yeller esiyor; karşınızdaki daha ziyade kendi halinde bir aile babası, hatta dedesi, üstüne üstlük belki de torunu kucağında ve öteki torunun da arabasını itmekte!

Tamam, siz de o günlerdeki ceylan bakışlı, keklik sekişli, fidan boylu dünyalar güzeli değilsiniz herhalde; kabul edersiniz ki, şimdi saçlarınızda üç beş beyaz teliniz mevcut ve gül cemalinize birtakım davetsiz kırışıklıklar da yerleşmiş olabilir nihayet. Beden ölçünüzden hiç söz etmiyoruz tabii ki. Haydi söyleyin bakalım, bu halinizle, sizin, bir zamanların o civan delikanlısının, sizin hakkınızdaki hayallerini yerle bir etmeye ne hakkınız var? Yok yok, bırakalım herkes olduğu yerde kalsın en iyisi.

Anılarda, belleklerde, düşüncelerde, hayallerde….

Kısacası geçmişte!

İyi Seneler/Happy New Year/ Abba

2009-12-28T08:32:00.000-08:00

Merhaba Dostlar!

2009-12-28T07:58:00.000-08:00

Bu sayfaya ara sıra uğrayanlar, yeni bir şey var mı diye bir bakmak nezaketini gösterenler, yazdığım satırları okumak zahmetine katlanan değerli okurlar.

Biliyorum sizleri çok ihmal ettim.

Bazen insan gündelik hayatın akışına kapılıp gider. Öyle oldu işte bir zaman benim için de.

Bağışlayın. Affedin.

Yazmak kopamıyacağım bir iş. Konu da buluyorum elbette. Ama işte, bazen insan başka rüzgarların önünde, başka vadilerde sürüklenirken buluyor kendisini. Buna belki başka kaynaklardan beslenmek de diyebiliriz. Bazen kendinizi olayların akışına bırakmak geliyor içinizden, bilirsiniz. Aktif olmamak, gidişata karışmamak, sadece bakmak, görmek, işitmek, gözlemlemek, hissetmek. Yaşamın kıyısında oturup bir süre seyretmek yaşayanları.

Belki de biriktirmek.

Duygu biriktirmek, resim biriktirmek, kavram biriktirmek, sözcük biriktirmek.

Bazen kendiniz olmamak, bazen başkaları olmaya çalışmak. Başkalarının nedenlerini, niçinlerini anlamaya çalışmak.

Hani bazen balkonunuzda veya açık pencerenizin önünde öylece oturursunuz. Caddeden bir ses gelir oraya bakarsınız. Kaldırımda biri yürür, onu takibedersiniz gözlerinizle. Derken bir köpek koşturur, onunla koşarsınız. Duvardan bir kedi atlar, gözleriniz, kulaklarınız onun patilerine takılıp gider. Sonra bir güvercin telaşlı kanat çırpıntıları ile karşı dama konar. Bu defa onun hemcinsi ile sohbetine kitlenir kulaklarınız. Orada oturduğunuzu unutur, sadece çevrenizdekilerle duyar, görür, hisseder ve var olursunuz.

İşte onun gibi birşey.

Ama sonra, bir güç sizi karşı konulmaz bir biçimde, aklınızdan, yüreğinizden geçenleri kelimelere dökmeye iter.

Ve oturursunuz klavyenin başına.

Aradan geçen zaman önemli değildir. Zaten zamanın geçmiş olduğunu bile bazen algılamazsınız. Ama klavye tanıdıktır, parmaklarınız tuşlardan daha az önce ayrılmış gibidir. Beyniniz, parmaklarınız, tuşların üzerindeki harfler sevinçle birbirleriyle kucaklaşırlar.

Belki biliyorsunuz, Milliyet Blog’da da yazıyorum. Oradaki son yazımda, belli aralıklarla yazmayı beceremediğim için, sık yazmayı salık verenlerin ölçülerine göre, iyi bir blog yazarı olmadığımı ifade etmiştim.

Sık yazmamamın bir nedeni de, çala klavye yazmayı beceremiyor oluşum. Her cümle, her kelime üzerinde düşünüyor, çoklukla ifade biçimlerini beğenmeyip değiştiriyor oluşum. Bu da, biraz zaman istiyor tabii ki.

Neyse, bu kadar günah çıkartmak yeter herhalde. Sizleri sıkmayı istemem.

Yeni yılda yapmayı istediğim şeylerden biri de, daha sık yazmak!!

Sigarayı bıraktık zaten, zayıflama kürü de şu anda ille de gerekli değil!

Sizlerle daha sık buluşmayı istemekten daha güzel bir yeni yıl niyeti olabilir mi?

Sevgilerimle.

Annelik!!!

2009-12-07T03:40:00.001-08:00

Hürriyet Video'larını izlemek için Flash 7 veya daha yüksek eklenti yüklenmeniz gerekmektedir. Yüklemek için tıklayınız!!!

İyi Bir Öpücük

2009-11-30T14:57:00.000-08:00

Kadın, TV’den yükselen sese kulak verdi. Ritmik bir parçaydı bu: „A good Kiss!“ Şarkıyı söylerken ayni zamanda danseden uzun siyah saçlı bir genç kız, ilk öpücüğünden söz ediyordu.

Kadın, kırmızı şarap doldurduğu kadehi elindeki tepsiye koydu, yanına da salam ve peynirleri bir dilim tost ekmeği üzerine yığarak yaptığı sandviçi ekledi. Tepsinin dengesini muhafaza etmeye çalışarak kanapeye yöneldi. Oturdu TV’nin karşısına.

Ekranda danseden kızın gençliğinden ve tazeliğinden epey uzaklaşmış bir yaştaydı kadın. Hatları hafifçe kalınlaşmış, göz kenarlarına çizgiler oturmuştu. İçinde kızıl ışıkların oynaştığı kısa kesilmiş kumral saçları yüzüne genç bir ifade verse de, koyu kahverengi gözlerinin derin bakışları, uzun zamanlarda, çok şeyler yaşamış olduğunu anlatıveriyordu görenlere.

İşten az once dönmüş, üzerine rahat bir pantalon takımı geçirmiş, biraz kendini bırakmak, biraz rahatlamak arzusuyla dikmişti gözlerini televizyona..

“A good Kiss!” İyi bir öpücük!…Ekrandaki uzun saçlı güzel kız ritm eşliğinde şekilden şekile giriyor, dudaklarını büzüyor, gözlerini süzüyor, ilk öpücüğünü anlatıyordu.

Birden geçmişe gitti.. İlk öpücük... İyi bir öpücük müydü şu ilk öpücük??

Ne kadar da gençti o zaman..Kendisine arkadaşlık teklif etmiş olan çocukla, okul çıkışı sahilde yürürlerdi. Hava kararmış olur, sonbaharın serin akşamında pek kimseler olmazdı ortalıkta. Okul çıkışı ile eve dönüş arasında geçen zamanda, geç kalmış olmanın, her seferinde yeniden bulunması gereken mazeretleri kafasında, herhangi bir tanıdık tarafından görülme ihtimalinin korkusu yürekte, ama ilk aşkın insanı havalara uçuran, rüzgarın soğuğunu hissettirmeyen sıcak sarhoşluğunun cesaretiyle gözü kara, yanyana yürürken sahilde..

Konuştuğu çocuk tutmaya çalıştığında, sertçe çekiverirdi elini her seferinde. Öyle ya, ya onu hafif bir kız zannederse? Hele bir keresinde kolunu omuzuna atmaya kalkmıştı. İki adımlık çırpınıştan sonra kaçabilmişti kolunun kıskacından nihayet. Oysa ne kadar da merak ederdi nasıl bir şeydir diye şu öpüşme. Hep filmlerde gördüğü, hikayelerde okuduğu.. Kimbilir nasıl da ayakları yerden kesilirdi insanın? Ne kadar isterdi, bu her görüşünde, kalbine göğüs kafesinde taklalar attıran, dimdik duruşlu, çapkın bakışlı sevdiğinin onu öpmesini. Ama ya onu kolay bir kız sanırsa?

Sevdiği genç hiç öpemedi onu. Bir kaç ay sonra ayrıldılar. Yalnız bakışları çapkın değildi onun, kendisi de öyleydi. Başka kızlarla da dolaştığını öğrendiği zaman duyduğu acıyı hiç unutmadı. Ama birkaç sene sonra tekrar karşılaştıklarında duyduğu hayreti de. Kaç yıl boyunca hayatını zehir etmiş olan o çehre, nasıl olup da zamanla anlamını kaybetmiş, artık onun için hiçbir şey ifade etmez hale gelmişti!! .

Sonra nişanlısı geldi aklına. Ailelerinin isteği üzerine nişanlanmışlardı. İyi bir gençti aslında. Güzel bir mesleği de vardı. Uygun bir koca namzedi idi yani. Bu defa kararlıydı öğrenmeye, şu öpücüğün nasıl bir şey olduğunu. Yıldız parkına yaptıkları gezileri düşündü. Aileden izinli, meşru geziler. Ama nişanlısı da öpemedi onu. Denedi tabii denemesine ama çok sigara içen bir gençti maalesef. Genç kız bu öpüşmenin ayaklarını yerden kesmeyeceğini peşinen anlamıştı, biraz birbirlerine yaklaştıklarında. Utangaç kız rolü kurtardı onu bu durumdan. Bir süre sonra da çeşitli sebeplerden bozuldu nişan zaten.

Onu ilk öpen erkek, bir mantık evliliğiyle hayatını birleştirdiği kocası oldu sonunda. Yine boşuna beklemişti ayaklarının yerden kesilmesini. Tam tersine, ayakları her geçen günle, biraz daha sıkı bastı yere bu evlilikte. Beş sene sürdü hiç bir şekilde havalanmıyacağını anlaması. Başka anlaşmazlıklar da girdi araya. Boşandılar neticede. Allahtan mesleği icabı sık sık uçakla seyahat ediyor, ayaklarının yerden kesilmesi hiç değilse bu suretle gerçekleşiyordu.

Bir iş gezisinde tanıştı nihayet, kalbine yeniden taklalar attıran, yanındayken havanın soğukluğunu hissetmediği kişiyle. Birbirlerine doğru çekilişleri, adım adım o sihirli tünelde kayboluşları, herşey mükemmeldi. Birkaç konuşma ile birbirleri için yaratıldıklarını anlamışlar, her sözün, her hareketin, karşı konulmaz bir biçimde onları birbirlerine yaklaştırdığını farketmişlerdi. Asansörle otelin onbeşinci katına çıkarlarken, tam tahayyül ettiği gibi, yavaşca onu kendisine çekivermişti. Yüzünü kendi yüzünün bir soluk ötesinde hissetmiş, nefesi tutulmuş ve....ayakları kesilivermişti birden yerden.. Buydu onun ilk öpücüğü ve de iyi öpücüğü..

İçini çekti, gözlerini dalıp gittiği köşeden kurtardı ve avuçlarında tuttuğu yarı yarıya boşalmış şarap kadehine gülümsedi.

Bakışları da, kendisi de çapkın değildi onun. Önemli bir başka kusuru vardı ama..Evliydi..

Hiç ayrılmadılar. Çünkü hiç bir araya gelmediler.

Televizyondaki siyah saçlı kızın şarkısı bitmişti şimdi.. Ekranda, son notalarla sahilde koşarak kaybolmak üzere olan son görüntüsü belirmişti.

„A good Kiss“… İyi bir öpücük… İlk öpücük.. …

Kadın bir dikişte boşalttığı kadehini tepsiye bıraktı.

Sonra da birçok öpücükler olmuştu hayatında elbette. Ama hiçbirisi, o asansördekinin yerini tutamamış, hiçbirisinde, bir daha ayakları o denli yerden kesilmemişti.

Omuzlarını silkti dalgın bir tebessümle...

Bekleyecekti…

Kimbilir belki tekrar?…

Kimbilir, belki bir dahaki sefere?!..

Elektronik Şamata

2009-11-23T15:29:00.000-08:00

Sabahın köründe, rap-rock karışımı türünde bir müzik kulaklarımın dibinde patlayıp, beynimin halen uykudaki zavallı hücrelerini darmadağın etti.

Yatağımın başına bomba mı düştüğünü, yoksa herhangi kaçınılmaz bir sebepten evin mi çöktüğünü, bir ayağım görmekte olduğum tatlı rüyada, diğeri soluk bir ışıkla aydınlanmakta olan yeryüzü gerçeğinde olarak, ikisi arasında asılı kalmış bir vaziyette kavramaya çalıştım.

Hiçbirisi! Sadece bir gün önce satın alıp radyo vericisine ayarladığım, tekniğin son harikalarından olan bir „uyandırıcı“ görevini yapmış ve beni uyandırmıştı. Başka imkanları da vardı tabii, içinde bulunduğum ruh haline göre, bir askeri marşla uygun adım yürüyerek ya da kıvrak bir oyun havası eşliğinde oynayarak uyanmak da mümkündü.

Müthiş bir aletti aslında. Geceleri de istersem bir keman konçertosuyla, istersem bir ney solo ile beni uykunun kollarına gönderebilir, veya bana ninni söyleyebilir, ya da masal anlatabilirdi.

Kullanım kılavuzunun, sabahları yatağımı toplaması ve akşam yatak hazırlaması için ayarlama bölümlerini daha sonra okuyacağım.

Uykum tam açılmadan yataktan çıkmaya çalışırken, mutfaktan, geceden ayarlı olduğu için sabah kahvesini ve kahvaltı sandviçlerini hazır etmiş olan mutfak aletinin sinyali ötmeye başladı.

Tam o sırada önceden ayarlı olduğu için kendi kendisini açmış olan cep telefonum, bilgisayardan yüklediğim tercihli melodilerden sırası gelmiş olan biriyle sabah mahmurluğumu şenlendirdi. Bir elimle onu açıp kulağıma götürerek, arayan arkadaşıma cevap yetiştirmeye çalışırken, diğer elimle kahvemi ve sandvicimi bir tepsiye koyarak, masaya yerleşmeye ve bilgisayarımı açarak, merakla e-postamı incelemeye koyuldum.

Bu biraz karışıklık yaratıyor, acaba gelen konuşmaları kaydederek doğruca bilgisayara gönderen yeni tip cep telefonlarından mı alsam? O zaman sadece bilgi sayarı açarak, sesli sessiz tüm postamı bir çırpıda görüp duyabilirim. O zaman telefonumun her çalışında onu elime alıp, parmaklarımla aç tuşuna basıp, konuşanı duymak amacıyla kulağıma götürmek zahmetinden de kurtulmuş olup, ayrıca zaman kazanırım.

İşin aslında, bilgisayarı hergün belirli saatlerde, kendiliğinden açılıp kapanmaya ayarlamak mümkün herhalde. Al sana bir iş daha az! Hem de zaman tasarrufu!

Ayrıca düşünürsem, bilgisayarım, postam geldikçe beni sesli olarak da haberdar edebilir herhalde. Mesela ben mutfaktayım, çalışma odasından madeni bir ses:” Arkadaşınız Leyla’dan bir telefon geldi efendim!” Neyse, efendim demese de olur. Demokrat insanlarız nihayet !

Yerimden kalkmaya üşeniyorsam o anda, „Tamam kızım- ya da oğlum, aletlerde cinsiyet eşitliği var- söyle ben onu sonra ararım.“ diye seslendiğimde, „Mesajınız iletildi“ yanıtını vermeli bilgisayarım. Bir bakmam lazım, hangi program uygun buna.

Bir de standart cevaplar programı var. Gelen e-postalara uygun olan cevapları bilgisayarım kendisi seçip gönderebilir. Ama bir türlü elim değip de programlayamadım. Şu işe bak ! İşimi azaltıp boş vakit kazanacak tedbirleri alabilmek için, önce iki misli çalışmam gerek. Hayır, tembel olduğumdan değil. O kadar çok şey var programlayacak, hepsine sıra gelmiyor bir türlü.

Ayrıca her gün de yeni bir zaman kazandıracak yenilik çıkıyor. Ee, hepsini incelemeye zaman lazım! Yani zaman kazanmaya çalıştıkça, zaman azalıyor vesselam! Kısır döngü!

Acaba sırf zaman kazandıran bir alet çıkmadı mı piyasaya daha? Ne bileyim şöyle, bir tuşa bastığınızda, zaman bir saat geri gidiyor filan?

Bir de bu mutfak otomatının, hazırladığı kahvaltıyı masaya yerleştiren cinsleri var. Yavaş yavaş ondan bir tane edinmeli.

Ha, yine dün satın aldığım yeni tam otomatik cam silicisi arabada kaldı. Arabam kendi kendine park ederken, ben aceleyle eve koştuğumdan, orada unutmuşum. Acaba, içinde birşey unutulduğunda haber veren arabalardan mı alsam ?

Arkadaşımla konuşmayı kısa kesmeye çalışmalıyım. Kahvaltımı biran önce bitirmem lazım. Daha yeni aldığım çamaşır otomatının kullanma kılavuzunu incelemem gerek. Yıkama kısmını bitirdim de, kurutma ve ütüleyip dolaplara yerleştirtme bölümü eksik. Önceden programlı mutfak robotumun öğle yemeğimi hazır etmesine de az kaldı. Hay Allah, tekrardan acıkmaya bile zaman yok!

Cep telefonu bir elimde, e-postalarla boğuşurken, kapının değişik kuş ötüşlerine ayarlanmış zilinin şakıması ortalığı dolduruyor. Kim geldi şimdi de ?

Kapı açma otomatiği ve kapıda kimin olduğunu gösteren ekran merdiven başında. Şimdi oraya kadar gitmem lazım. Böyle olmayacak! Onu da bilgisayara bağlamalı. Yerimden kalkmadan kimin geldiğini görüp, onunla konuşabilmem için.

Neyse, şimdi oraya kadar çabuk koşayım. Ama, n’oluyor yahu? Birden yerde birşeye takılıyorum, ne olduğunu anlamadan havadayım. Elimden cep telefonum uçuyor, pencere camını kırarak dışarıya fırlıyor. Bir şangırtı!

Bir takla atarak parke zemine inerken, başka birşeyin daha havada uçtuğunu, olanca hızıyla bilgi sayarın üstüne düştüğünü dehşetle farkediyorum. Kablolar yerinden çıkıyorlar. Ekran ikiye ayrılıyor. Derin bir sessizlik! Ve tam o sırada açık pencereden içeriye acı bir siren sesi doluyor. Aman Tanrım, arabamın alarmı !

Ayni anda mutfakta, mutfak robotum acı seslerle duman ve buhar fışkırtmaya başlıyor.

Serildiğim yerden güçlükle doğrularak, bu felakete sebep olanı görmek için bilgisayarın başına gidiyorum.

Önceden ayarlı temizlik robotum, tam saatinde dolabından çıkıp, ortalık süpürmeye girişmiş ve ben onu görmeyip, kablosuna takılmış ve ona bir tekme atmışım. O da o hızla bilgisayarın tepesine inmiş. O arada elimden uçan cep telefonum da, arabamın ön camını kırıp, alarmı harekete geçirmiş. Mutfak robotum bu şamataya kısa devre yaparak katılmış.

Hemen şu alarmı susturmaya bakmalıyım.

Merdivenlerden aşağıya koşup kapıyı açtığımda, burnuma dayanan silahlarla yüzyüze geldiğimden, kollarım otomatikman havaya kalkıyor. Bir polis ekibi evin çevresini sarmış ve yanlarındaki kurt köpeklerinin havlamaları, arabamın alarm sesine vokal yapmakta.

Bana taahhütlü mektup getirmiş ve imzamı almak için zilimi çalmış olan sokağımızın emektar postacısı da, şaşkınlıktan gözleri faltaşı gibi, yukarıya kaldırdığı kolları ile kapıda durmakta.

Evimin alarm sistemi, kırılan pencere camı dolayısile, otomatikman bağlı olduğu en yakın karakoldaki polisleri, otomatikman ayağa kaldırmış!

Şimdi herşeyden önce onlarla gidip ifade vermemi rica ediyorlar.

Daha sonra da, yalnız horoz sesi ile uyanabileceğim bir köy arayacağım kendime…

Elveda Sevgilim

2009-11-18T07:57:00.000-08:00

Biliyorum, haksızlık ettim sana ayrılırken.

Bir kelime söylemeden, bir açıklama yapmadan..

Nerede olduğunu biliyordum. Gelip seni alabilirdim.

Yapmadım.

Kendimden korktum çünkü. Seni tekrar görür, tekrar dokunursam sana, kendimi tutamıyacağımdan.. Seni bırakma kuvvetini kendimde bulamıyacağımdan.. Kendi zayıflığımdan korktum yani..

Zaten baştan beri benim zayıflığım üzerine kurulu değil miydi ilişkimiz?

Uyarmışlardı beni baştan, çok söylemişlerdi. Bu beraberlik yürümez, olmaz diye..
Kimseyi dinlememiştim o zaman..

Seninle birlikte görülmek, seninle hava atmak çok çekici gelmişti bana.. Yaşım da küçüktü daha.. Hem herkes, bütün yaşıtlarım seninle görülmeğe can atıyorlardı.

Sonra senden kuvvet aldığımı zannettim. Sana dayandım.

Farketmedim, hiç anlamadım, zamanla nasıl da beni tümden ele geçirdiğini.

Sensiz hiçbir şey yapamaz hale gelinceye kadar.

Bir gün, epeyce zaman sonra birgün, birden anladım ki, sensiz bir hiç olmuşum.

Üzülürsem seni arıyorum, sevinirsem seninleyim, yeni bir şeye başlayacaksam sana koşuyorum, cesarete ihtiyacım varsa sende buluyorum, yürürken ancak sen benimle isen yürüyebiliyorum, araba kullanırken mutlaka benimle olmalısın. Hatta başkaları ile konuşmam gerekince bile, sen yoksan beceremiyorum.

İşte ilişkimizin en kötü yanı bu idi. Sen yoksan, adeta ben de yoktum.

Başka hiç kimse ve hiçbir şey beni ilgilendirmiyordu, arkadaşsız kalmaya dayanabilirdim, uykusuzluğu çekebilirdim, bana bir lokma bir hırka bile yeterdi..

Herşeysiz olabilirdim, ama sensiz asla!

Herşeyimi dökebilirdim senin yoluna, elimde avucumda ne varsa.

Oysa biliyordum gayet iyi, benden başka sevgililerin de olduğunu.

Bu bile umurumda değildi inan..

Herşeyi bile bile, koşmaya devam ettim peşinden..Bunu inkar edemezsin!

Zamanla etrafımdakiler de azaldı birer birer, seninle olduğum için. Seninle gittiğim yerlerde, tanıdıklarım çevremden ayrılmaya başladılar. İnsanlar uzaklaşmaya başladı benden, bulaşıcı bir hastalığım varmış gibi. Hatta kızdılar bana.

Yaralandım, kırıldım, ama yine senden kopamadım. Üstelik sesimi yükseltmeye, kendimi ve seni müdafaa etmeye çalıştım. “Bu benim hayatımdır, ben hayatımla ne istersem onu yaparım. Size ne?” demeye çalıştım. O zaman da, bana acıdıklarını farkettim.

Biliyor musun, ne kadar kötü bir duygu, başkalarının acıdığı bir durumda olmak?

Ama bütün bunlardan senin haberin bile yoktu.

Ve herşeyin en kötüsü ne idi biliyor musun?

Ruhsal sağlığımın yanında, bedensel sağlığımın da beni terkettiğini görmüş olmam!

Sana düşkünlüğümden, sana tutkunluğumdan, adeta yalnız seninle yaşar hale gelmemden, gece gündüz seni aramamdan, yemeği, içmeyi unutmuş olmam! Benimle olmadığında, özleminden erimem, iştahımın gitmesi, uykularımın kaçması. Zayıflamam, çirkinleşmem, tenimin solması, derimin sarkması, olduğumdan çok daha yaşlı görünmeye başlamam! Öksürük nöbetleri, sesimin kısılması.Tüm bedenimin bu çöküşe katılması!

Geç, bir hayli geç, ama yine de çok geç olmadan nihayet anlayabildim, senin benim için aslında zehir olduğunu! Benim için tek kurtuluşun, senden kopmak, sensiz yaşamayı öğrenmek olduğunu!

İşte onun için terkettim seni, bunca zaman sonra.

Güvenme, daha önceleri de terketmeye kalkıp, başaramayıp, tekrar tekrar sana döndüğüme.

Bu seferki kesin! Dönüşü yok! Bekleme hiç!

Çünkü artık yeniden başlamak, hayatımı yeniden kurmak istiyorum.

Senin egemenliğinden kurtulmuş olarak, özgürlüğüme ve sağlığıma da kavuşmuş olarak.

Zararın bir yerinden döndüm artık ben. Ne kazancım kaldıysa, onu yaşamak istiyorum.

Boşuna bekleme!

Bunda kararlıyım!

Güzel günlerimiz olmadı mı hiç? Oldu tabii. Ya da benim açımdan oldu. Seni benim için vazgeçilmez, benim için dost bildiğim zamanlarda. Bana yardım ettiğini, benim yanımda olduğunu düşündüğüm, benim sırtımdan yaşamını sürdürdüğünü bilmediğim zamanlarda.

O günlerin hatırına yazdım sana zaten bunları. Bilesin istedim, gecikmelide olsa, neden terkedildiğini.

Biliyorum, seni ötekiler de terkedecek.

Birer birer, ardı ardına, senin sevgilin olmanın nelere malolduğunu keşfettikçe, onlar da...

Birgün yapayalnız kalacaksın sonunda korkarım, yalnız yaşayacaksın. Bu da senin kaderin herhalde.

Yavaş yavaş hazırlan buna derim ben, senin iyiliğin için..

Başka diyeceğim yok aslında.

Öyleyse artık hoşçakal, uzatmalı aşkım!

Sevgili sigara!

Pazar müziği

2009-11-15T07:00:00.000-08:00

Müzik!!

Müziksiz dünya olabilir mi?

Mümkün değil.

İnsanlar ses çıkarabildiği ilk anlardan itibaren şarkı söylemiş ve dans etmişler.

Müzik yüreğimizin tellerine dokunur.

Kimi o tür müziği sever, kimi bu tür.

Hiç sevmeyen var mıdır?

Aşağıda iki güzel örnek!

Pazarlık olsun!

Kaderi Evlenmektir Kadının!

2009-11-12T12:38:00.000-08:00

Film çok güzel dile getirmişti anlatılmak isteneni.

Her film güzel olmaz, bir romandan aktarıldığında. Bazen karakterleri yetersiz bulursunuz, bazen film haline getirilirken kırpılmış bölümlerin eksikliğini hissedersiniz, bazen senaristler berbat eder hikayeyi, bazen yönetmenler, bazen oyuncular, bazen de hepsi birden.

Örnek çoktur buna. “Dr.Jivago” mesela iyi bir örnektir. Boris Pasternak’ın romanından 1965 de beyaz perdeye geçirilen bu film, başrollerde Omar Sheriff ve Julie Christi ile 1966 da birçok Oscar ile ödüllendirilmiş ve seyircinin hafızasında unutulmayacak bir yer edinmiştir. 2002 de televizyon için uygulanan ve başrollerini Keira Kneightley ve Hans Matheson’un canlandırdıkları bir versiyonu daha var hikayenin.

Kötü yapılmış film uyarlaması örneği olarak da yine geçenlerde izlediğim “Onegin” isimli yapıtı gösterebilirim. Rus Şairi Alexander Puşkin’ in “Jewgeni Onegin” adlı eserinden aktarılmış İngiliz yapımı filmi, genç aktrist Liv Tyler’ ın kendine has güzelliği ve etkileyici oyunu bile kurtaramamış. Bunda rejiyi yürüten Martha Fiennes’ın mi, yoksa Onegin’i canlandıran Ralph Fiennes’in mi daha fazla rolü olduğu, seyirci için cevapsız bir soru olarak kalıyor filmin bitiminde. Özellikle seyirciye ümitsiz aşığı vermesinin gerektiği sahnelerde, sadece, biraz önce esaslı bir dayaktan geçirilmiş birinin bakışlarıyla kameraya bakıyor olması, eserin ana temasını teğet geçerek, film için harcanmış diğer bütün emeklerin ve yaratılmak istenen illüzyonun, rüzgara kapılmış duman gibi dağılıvermesinden başka bir işe yaramıyor.

Romandan beyaz perdeye iyi uyarlanmış olanlar listesine alınması gereken bir örnek daha gösterildi geçenlerde televizyonda. Jane Austen’ ın “Pride and Prejudice” (Gurur ve Önyargı) adlı romanından aktarılan, BBC’nin imzasını taşıyan film.

Filmin baş karakteri olan Elizabeth Bennet’i, tarih ve kostüm filmleri için biçilmiş kaftan olan genç aktrist Keira Kneightley canlandırıyor. Yapımcı ve yönetmenler de genç yıldızın bu özelliğinin farkındalar herhalde ki, Kneightley’i üstüste bu tarz filmlerde izliyoruz. Bennet’in sevgilisi Mr. Darcy’yi canlandıran Matthew Macfadyen de çok iyi bir seçim.

Jane Austen 1775- 1817 yıllarında yaşamış bir İngiliz yazarı. Sekiz çocuklu bir ailenin iki kızından biri. Kırsal kesimde yaşayan “Gentry” adı verilen burjuva tabakasından olan aile, Jane’in küçük yaşından itibaren edebiyatla ilgilenmesini sağlıyor. Jane “Gurur ve Önyargı”yı yirmili yaşlarda iken yazıyor. Ama tanınmış bir yazar olması çok daha sonraları. Hatta romanları basılıp okunurken bile kendi adını kullanmıyor, imzasını “by a lady” (Bir kadın tarafından) diye atıyor. Yazarın o olduğu yalnızca bir dedikodu halinde ortalıkta dolaşıyor. Bunun sebebi de, Jane Austen’ın kadın cinsine mensup olması ve o devir İngiltere’sinde kadınların böyle şeyler yapmasının “caiz” olmaması.

Austen, “Gurur ve Önyargı”dan başka ilk yazdığı romanları olan “Sense and Sensibility” (Akıl ve Duygusallık) ve “Northanger Abbey” (Northang Manastırı) adlı eserlerinde, hemen hep ayni konuyu işlemiş ve kadınların o günkü toplum içindeki konumunu, mizahi bir dille ele almış. Olgun zamanlarının ürünleri olan “Mansfield’s Park” “Emma” ve “Persuasion” (İkna) da da konular farklı değil. “Gentry” tabakasına ait olan ailelerin ve bu ailelerin kızlarının tek bir hedefi var: Toplum açısından seviyelerine uygun, mali açıdan aileye faydası dokunacak bir koca bulabilmek! Bu hedef için aile ve kızlar var güçleriyle çalışırken, kızlar çok defa sevgi ve aşk hayallerini, ömürlerini gönüllerinin istediği bir adamla geçirebilmek umutlarını, toplumsal kurallara kurban etmek zorunda kalmaktadırlar. Tesadüfen bu unsurların hepsi bir araya gelmişse, yani hem varlıklı, hem uygun seviyede hem de kızın kalbini çalan bir genç varsa ortalıkta, o zaman da aşılması, bükülmesi, alt edilmesi gereken başka birçok toplum kuralının yüzyıllardır insanların kafalarına ya da duygu dünyalarına yerleştirdiği, yanlış kanılar dikilmektedir sevenlerin karşısına.

Bu konuların ve benzerlerinin, bugünkü dünyamızın çeşitli bölgelerindeki toplumlarda –Türkiye dahil- halen taptaze biçimde geçerliliğini koruduğu düşünülecek olursa, Jane Austen’ın günümüzde sürmekte olan başarısının ve romanlarının ardarda filme çekilmesindeki sebeplerin de sırrı çözülebilir.

Austen’ın diğer romanlarında da görülen otobiyografik unsurlar, “Gurur ve Önyargı”da da mevcut. Roman kahramanı Elizabeth, Jane gibi çok çocuklu bir “Gentry” ailesinin kızı. Austen,ın kendi hayatından farklı olarak, Elizabeth’in kardeşlerinin hepsi kız. Toplumdaki birçok kadının kaderini anlatabilmek için akıllıca bir değişiklik.

Esaslı bir başka fark da, Elizabeth sonuçta istediklerine kavuşmakta ama Jane asıl yaşamındaki çok sevdiği nişanlısından, toplumsal etkenlerin dayatması sonucu ayrılmakta ve hayat boyu da bekar kalmaktadır. İçinde yaşadığı topluma kendisini bir kadın yazar olarak da ancak senelerden ve birçok zorluklardan sonra kabul ettirebilmiştir.

Romanda, Elizabeth’in annesinin bütün arzusu kızlarını sosyal seviyelerine uygun şekilde kocaya verebilmek ve bu arada ailenin parasal durumunu da garantiye alabilmektir. Bulundukları yere komşu olarak genç asilzade Bingley taşınınca, annenin umutları yükselir. Bingley kızlarından Jane ile ilgilenmiştir. Bingley ile oraya gelen arkadaşı, asilzade Mr. Darcy ise, hem daha zengin hem de daha gururludur. Kimseyle ilgilenmeye tenezzül etmez, “Gentry” kızlarını aşağı görür ve bunu da belli etmekten çekinmez. Birlikte katıldıkları baloda, Elizabeth ve Darcy, birbirlerine derhal aşık oldukları halde, Darcy’nin önyargıları ve gururu, Elizabeth’in de onun kaba davranışları karşısında duyduğu hayal kırıklığı ve bundan doğan kızgınlığı, ikisinin de bu gerçeği açıkça görmelerini engeller.

Bingley ile Jane’in evliliğe giden ilişkileri, Bingley’in aniden Londra’ya dönüşü ile karaya oturur. Elizabeth bu değişikliğin arkasında, arkadaşını Jane’in ailesi hakkında olumsuz yönde etkileyen Mr. Darcy’nin bulunduğunu öğrenir. Tam o sıralarda ortaya çıkan ve Elizabeth’in dikkatini çeken genç subay Mr. Wickham da, Darcy hakkında son derecede olumsuz şeyler anlatınca, Elizabeth, Darcy’den adeta nefret etmeye başlar. Wickham, Darcy’nin entrikalarla kendisini bir servetten ettiğini anlatmıştır. Bu arada Elizabeth’e duyduğu aşkın farkına varan Darcy, ona aniden evlenme teklif eder, ama onun hakkında artık çok kötü kanaatleri olan genç kız, duygularını bastırıp, bu teklifi reddeder. Darcy kırılarak, geri çekilir.

Elizabeth’in küçük kız kardeşlerinden Lydya, aslında serseri ruhlu birisi olan Wickham ile kaçınca, felaket tamamlanmış olur. Jane’in evlenme hayalleri suya düşmüş, Lydya’nın kaçışı tüm ailenin şerefini ve diğer kızların evlenme şanslarını yerle bir etmiştir. Nihayet Darcy harekete geçip, Wickham’ın asıl karakterini bir mektupla Elizabeth’e açıklar, çünkü aslında Darcy’nin kendisine sağladığı serveti kumarda çarçur etmiş olan Wickham’dır. Darcy kaçakları takibettirip bulur ve evlenmelerini sağlar, dahası arkadaşı Bingley’i Jane’le evlenmeye ikna eder. Elizabeth bütün bunları öğrendiğinde, o zamana kadar Darcy hakkında yanlış düşünerek, boşuna duygularına gem vurmaya çalıştığını anlar.

Bu arada Darcy’nin teyzesi Lady Catherine’in, ikisinin birleşmemesi için çevirdiği dolaplar da ortaya çıkınca, iki sevgili kendilerini birbirlerinin kollarında bulurlar. Herkes için “Happy End”!

Filmin en güzel olan yanlarından biri, o günlerin İngiltere’sinin toplum kritiğini, Austen’ın akıcı ve mizahi anlatımıyla veriyor oluşunun yanısıra, hikayenin başından sonuna kadar havada asılı duran tutkulu bir aşkın tüm gerilimini, her sahnede, düşürmeden, bozmadan nakletmeyi başarmış olması. Bu aşkın; bütün aksine davranışlarına ve konuşmalarına rağmen, iki aşığın tüm hareketlerine, sözlerine, bakışlarına tamamen yansıtılmış olması ve bunun seyirciye, ikisinin sahnelerinde devamlı havada uçuşan sessiz kıvılcımlar tadında kuvvetle aksettirilmiş olması.

Hem oyuncuları, hem de rejisör Joe Wright’ ı kutlamak gerek.